Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 18

Hier is eindelijk een volgend hoofdstukje. Ik weet het het heeft lang geduurd. Maar ik porbeer regelmatiger te schijven! Ik draag dit op aan Jacomina.  

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Isabella pov:

Ruw werd ik wakker geroepen door een luide stem op de gang. Verward keek ik alle kanten op.
'Waar ben ik!' flitste er in paniek door mijn hoofd, maar ik kalmeerde al gauw, toen ik door had dat ik gewoon op school was, in mijn bed. Mijn hoofd bonsde hard, dat kwam waarschijnlijk door die vreselijke droom. Ik kon nog steeds de harde gil van een vrouw horen, maar de reden waarom het me zo bang maakte was, dat ik het akelig gevoel had dat ik dit als eens eerder had meegemaakt. Ik schudde de droom uit mijn hoofd, ik was nog ontzettend moe en ik kon me eerst niets meer herinneren van de afgelopen dag, tot alles langzaam terugkwam, Clara, mevr. Cooper en mijn twee nieuwe vriendinnen Elisabeth en Dorothea.
Toen stond ik ineens klaarwakker naast mijn bed. Hoe zou het met Clara gaan.
'Clara, ben je wakker?' vroeg ik ongerust. Er kwam geen antwoord, ik liep naar haar bed toe en taste zachtjes haar dekens af, om te checken of ze er lag. Ik voelde haar krullend haar tussen mijn vingers en ik wist dat ze er nog was, ik weet niet waarom ik dacht dat ze hier niet meer zou liggen.
'Wat ben ik toch een ongelooflijke angsthaas', dacht ik geërgerd bij mijzelf.
'Clara, je moet wakker worden', zei ik voorzichtig, terwijl ik haar bij de schouders zachtjes door elkaar schudde. Toen ze plots overeind schoot.
'Wat... Waar...!' riep ze uit, maar toen ze besefte waar ze was, zei ze wat knorrig tegen mij: 'Waarom heb je me wakker gemaakt?' Ze klonk nog erg slaperig.
'Heb je ze niet horen roepen aan de deur?' vroeg ik verrast terwijl ik naar de kast liep en mijn uniform nam en die aantrok.
'Neen. Ik heb dan wel vast geslapen zeg!' zei ze verbaast en tot mijn opluchting lachte ze opgewekt en sprong ook van haar bed op en liep naar haar kleren toe terwijl ze aan een stuk door over alles en nog wat begon te babbelen. Ik luisterde maar met een half oor.
'Waarom zou ze zo blij zijn?' dacht ik niet begrijpend, 'zou dat zijn omdat ze het aan iemand had kunnen vertellen?' ik veronderstelde dat het zo iets zou geweest moeten zijn. Binnen enkele minuten stonden we buiten op de gang en waren we op weg naar de eetzaal.
Ik liep als eerste naar binnen en toen hoorde ik het geroep van Elisabeth.
'We zitten hier!' riep ze naar ons om onze aandacht te trekken. 'Ik heb iets voor je Bella!' Na deze woorden was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Struikelend haastte ik me naar haar toe.
'We moesten dit aan je bezorgen wanneer we je zagen', legde Dorothea aan me uit en ze drukte een envelop in mijn hand.
Ik nam hem aan en draaide hem nieuwsgierig om vooraleer ik hem met een ruk openscheurde. Ik ging zitten aan tafel en de andere drie volgden mijn voorbeeld, ik kon hun nieuwsgierige blikken voelen, toen ik de brief uit de envelop haalde. Ik voelde de puntjes onder mijn vingers en ik wist dat dit van mijn zus moest zijn. Wie anders had zo'n typemachine in bezit?
'Van wie is hij?' vroeg Dorothea meteen, voor ik iets had kunnen lezen.
'Van mijn zus denk ik. Wij zijn die enige thuis die een typemachine hiervoor hebben.' En toen begon ik de brief te lezen door met mijn vingers over de bolletjes te laten glijden.

Lieve Bella,
We missen je erg hier thuis, hopelijk heb je al enkele vrienden kunnen maken, want alleen zijn is helemaal geen pretje en daar kan ik in ieder geval van meespreken. Het is hier erg leeg in huis zonder jou en ik moet toe geven dat ik de eerste nacht alleen in die grote kamer van ons, niet zo goed heb geslapen.
Ik verlang erg naar het weekend zodat ik je kan terug zien. Hopelijk is het daar niet vreselijk, want als ik verhalen hoor over andere mensen die in een kostschool hebben gezeten hoor ik nooit veel goeds.
Vader zie ik de laatste tijd niet zo vaak, hij gaat samen met Victoria vaak uiteten. Het lijkt wel alsof ook hij weg is. Ik weet het ik klink nu vast erg dramatisch en misschien overdrijf ik wel een klein beetje. Maar dit is de enige manier om aan je duidelijk te maken dat ik je enorm hard mis.
Stuur me alstublieft een brief terug, want om eerlijk te zijn is hier niet zoveel interessants gebeurt na je vertrek. Hopelijk heb jij nog wat meer nieuws om aan mij te vertellen.
Trouwens voor ik het vergeet, ik moest ook de groeten doen van Eleonora.
Ik zie je dit weekend wel.
vele knuffeltjes van je zielige en eenzame zus.