Stille winterrozen (Twilight)

hoofdstuk 9

Ik heb dit hoofdstuk opgedragen aan gittevdp als bedankje voor haar votes. Dus geniet er van!

Edward pov:

Ik liep de straat in waar ik woonde. Ik had daarnet afscheid genomen van mijn vrienden. Het was een leuke avond geweest en ik wist maar al te goed waarom. Ik hoefde maar haar mooi gezichtje te zien en ik was al in de zevende hemel.  En mijn lieve engel was niemand minder dan Isabella Swan. Mijn hele leven draaide nu rond haar. Mijn avond was perfect geweest tot dat die vreselijke Tristan was verschenen die alles heeft verknald. Ik voelde hoe de woede weer door mijn aders stroomde als gloeiend vergif. 

'Niemand maar dan ook niemand komt aan mijn meisje!' ik was een tikkeltje verrast over mijn eigen gedachten. Was ik echt zo egoïstisch? Ik was echt van het meisje gaan houden, maar wie zei er dat het ook andersom was. Ze moest toch over haar eigen leven kunnen beslissen. Ik wist dat dat de waarheid was, maar ik ben er niet zo zeker van of ik dat wel zou kunnen toestaan. Wat was het leven toch ingewikkeld. Ik hoopt in het diepste van mijn ziel dat ze ook die gevoelens had die ik altijd had wanneer ik haar zag. Maar ik betwijfelde af ze dit wel voor mij kon voelen. Ik liep naar de deur en zocht naar mijn sleutels, nog steeds in mijn gedachten verzonken opende ik de deur. Onverwachts sprong iets warms tegen mij op. Ik verloor haast mijn evenwicht. Wankelend keek ik wie me omhelsde. Het was een meisje met halflang bruin haar. Ze kwam net tot aan mijn kin. Ik nam haar verward bij de schouders en duwde haar achteruit.

'Hoi Edward!' riep het meisje opgewonden uit. Haar ogen weren fel en keken me verlangend aan. Toen herkende ik haar. Ik klapte mijn tanden op elkaar. Mijn goed humeur, die vooral te danken was aan die speciale avond, was opslag verdwenen.

'Hallo Emelie', mijn stem klonk geërgerd. Ik probeerde mijn stem wat neutraler te houden toen ik het volgende vroeg: ' Wat doe jij hier?' Ze glimlachte opgewonden. 

'Mijn ouders zijn hier, ze moesten nog wat met jou vader bespreken', verduidelijkte ze. Ze had terug die vreselijke glimlach op haar gezicht. Met die fonkelende ogen die veel te enthousiast waren en die veel te rode wangen van opgewondenheid en niet op de manier waarvan ik eigenlijk echt hield. Ik kende haar van school en van haar ouders die soms hier op bezoek kwamen en altijd was ze op mij uit. Ze probeerde om me steeds te 'verleiden' , als je het zou zo mogen noemen dan. Ik heb haar nooit gemogen en dat is nu, alleen maar erger geworden na wat ze met mijn Bella had gedaan. Ik snoof luid. 

'Ik ga even naar mijn kamer,als u me wilt excuseren', ik duwde haar opzij en liep naar de trap.  

 'Waar gaat dat heen 'Edward? vroeg mijn moeder die net uit de woonkamer kwam.

'Ik...euh', hakkelde ik, ik voelde me betrapt. 

'Wees toch eens beleefd en ga de ouders van Emelie eens een goedendag zeggen', haar stem klonk oppervlakkig, maar ik die haar kind was, kon de strengheid er in onderscheiden. Mijn moeder glimlachte vriendelijk naar Emeilie. Ik zuchtte verslagen en liep de woonkamer binnen. Mijn vader zat aan de grote eikenhouten tafel, die werd alleen bij belangrijke zaken of feesten gebruikt, anders aten we gewoon in de grote keuken. Daar was toch genoeg plaats.

'Edward', begroete de vader van Emelie me als eerste. Ik liep naar hem toe en schudde beleeft zijn hand en vervolgens die van zijn vrouw, die glimlachte vrolijk naar me. 

'Je lijkt goed op je vader, weet je', zie ze en ze keek Edward senior aan. 'Maar hebt hebt de ogen van je moeder.' Dit had ik al vaker gehoord. En zeker als je vader een belangrijke ondernemer was uit de stad, dan verwachten ze veel van je, als zoon. Ik ging aan  de tafel zitten en keek toe hoe mijn vader druk aan het onderhandelen was.  Zo was ik erg trots op mijn vader, maar aan de andere kant was ik soms ook wel eens geërgerd dat hij zo bekend was. Als immers iemand me voor het eerst zag wisten ze bijna altijd meteen wie ik was.