Stille winterrozen (Twilight)

hoofdstuk 19

Ik draag dit stukje speciaal op aan sharonva. Veel leesplezier!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Isabella pov:

Het was de laatste les voor het eindelijk avond was en ik moest mijn uiterste moeite doen om de les zo goed mogelijk te volgen. Zeker nu ik mevr. Kane had. Ik hoorde hoe mijn buurmeisje plots naast me begon te gniffelen. Ik weet niet hoe ik wist dat het om mij ging, maar op de manier dat ze vlak daarna haar keel schraapte zei genoeg. Mijn handen die op de bank lagen balden zich langzaam in vuisten.

'Hou je gedeinsd Bella', zei ik in mijn hoofd tegen mezelf. 'Het is nog maar 10 minuten.' Maar ik wist dat een van de langste 10 minuten uit mijn leven ging worden, zeker toen ik het gefluister naast me heel duidelijk hoorde.

'Edward Masen, wie is dat eigenlijk voor iemand?' vroeg mijn buurmeisje zachtjes aan haar achterbuur, die 'per toeval' Esmiralda was.

'Nou hij is de knapste jongen van Chicago en ik overdrijf zeker niet. Ik heb een hele goede vriendin die daar woont, haar naam is Emelie Swan.' Ik voelde hoe ik versteende op mijn stoel. Mijn vingers hadden de bank stevig vastgenomen, ik wist dat ze expres een pauze had ingelast, om mijn reactie te pijlen, maar ik kon me niet bewegen.

'Is ze familie van...', vroeg het meisje verbaast aan Esmiralde.

'Ja, ja dat is ze zeker. Dat zou je echt niet zeggen hoor, ze hebben allebei een andere karakter. Emelie zegt dat Bella haar niet kan uitstaan.'

'Maar ga verder, wat heeft zij over die jongen gezegd?' vroeg het meisje naast me nieuwsgierig. Ik moest moeite doen om mijn tranen tegen te houden.

'Wel, hij is enorm knap en heeft al vele vriendinnen gehad, zij was haar voorlaatste, tot hij met Bella ging. Ik kan niet geloven wat hij in haar ziet, maar kom. Emelie heeft mij gisteren trouwens een brief gestuurd om te zeggen dat het tussen die twee uit is. En dat zij terug zijn nieuwe vriendin is.'

Op het moment dat ze dat had gezegd ging de bel. Ik sprong recht en vluchtte zo snel ik kon het lokaal uit. Ik rende naar de toiletten en sloot me in een van hem op. Ik deed de bril omlaag en ging er op zitten. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en barstte in snikken uit. Hoe konden ze dit doen. Ik haatte Esmiralda, ik had het kunnen weten dat ze bevriend was met Emelie, maar wat ze daar net hadden verteld dat het tussen mij en Edward uit was, dat was toch helemaal niet zo. Wat probeerde ze hier mee te bereiken of zou Edward dat tegen haar gezegd hebben en zouden ze nu samen zijn.

Neen, zo mocht ik niet denken, ik vertrouwde Edward en ik weet dat hij zoiets nooit zou doen. En wat dat betrof met de vele vriendinnen die hij had gehad was dat ook al helemaal niet waar. Edward had mezelf de waarheid verteld en ik vertrouwde hem op zijn woord, maar aan de andere kant kon het toch waar zijn dat hij al met vele anderen was geweest. Het zou wel eens goed kunnen.

Pots hoorde ik hoe de deur naar de toiletten werd geopend. Geschrokken hield ik mijn adem in en probeerde geen geluid te maken wat erg moeilijk ging als je moest huilen.

'Bella, ik weet dat je daar zit en ik zou je dus aanraden die deur open te maken, anders ga ik een handje helpen', ze klonk boos, dus deed ik maar vlug wat ze zei. Ik wist immers dat ze het meende. Zoals ik al had verwacht stond haar blik op woede maar toen ze mijn gezicht zag, werd haar blik meteen een stuk zachter.

'Zou je in het vervolg willen zeggen waar je naar toe gaat, we waren erg ongerust. Ik dacht eerst dat Esmiralda je ergens aan het kleineren was of zo.' Ik voelde een vlaag van ergernis oplaaien. Waarom dat iedereen toch steeds dat ik niet voor mijzelf kon zorgen, maar dat gevoel werd vlug aan de kant geschoven.