Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 32

Ik draag dit hoofdstuk op aan twilight_LoveRobsten. Bedankt voor de votes!

---------------------------------------------------------------------------

Isabella's pov

Plots schrok ik wakker toen ik een bel hoorde rinkelen. Ik ging rechtop in mijn bed zitten. Was ik al te laat voor de lessen of was dit de eerste bel signaal om op te staan. Langzaam drong het tot me door dat het niet de bel was die ze in school gebruikten, maar wel één van een voordeur en toen herinnerde ik me weer dat ik gisteravond bij Edward was aangekomen. Ik vroeg me af wie er zo vroeg op bezoek kwam.

Ik zwaaide mijn benen uit mijn bed en bleef een tijdje gewoon rechtop zitten, om het duizelige gevoel dat me overviel, onder controle te krijgen.  

'Helena?' vroeg ik aarzelend. Hopelijk was ze nog niet naar beneden. 

'Euh', hoorde ik haar slaapdronken uitbrengen. 'Watte?' 

Ik moest moeite doen om mijn lach in te houden. 

'Kun je me zeggen hoe laat het is?' vroeg ik geduldig.  

Ach, wat had ik mijn zus toch gemist. Ze mocht dan misschien een totaal ander karakter hebben dan mij, zij was de enige die mij door en door kende. En waarvan ik zeker wist dat ze altijd aan mijn kant zou staan, zonder onderliggend redenen. Zij respecteerde me zoals ik was en behandelde me net zoals een gelijke. Niet als iemand minderwaardigs. 

'Het is 8 uur, moest je me nu echt al wakker maken. Het is nog maar amper licht buiten', klaagde ze en ik hoorde hoe ze zich opnieuw omdraaide in haar bed. 

'Je gaat nu toch niet opnieuw proberen te slapen, hé?' zei ik hoofdschuddend. 'Heb je de bel dan niet horen gaan?' 

Even volgde er geen reactie, maar toen kwam mijn zus met een schok overeind. 

'Er is hier iemand?' vroeg ze verschrikt, 'Straks staan ze hier in onze kamer en in mijn toestand... Zo mogen ze me echt niet zien!' riep ze haast uit. In een paar tellen tijd stond ze klaarwakker uit haar bed. Ik lachte verrast. Als ik haar vroeg op te staan, vond ze het te vroeg, maar als er iemand in haar kamer zou binnen komen terwijl ze er zo uitzag dan ging ze flippen en stond ze meteen op. Ja, dit was iets wat mijn zus alleen maar kon. 

'Komaan', zei ze dringend, terwijl ze me bij de arm greep, 'We moeten de gang hier ongezien kunnen doorlopen. Dan kunnen we ons vlug omkleden in de badkamer en dan kunnen we naar benden gaan, alsof er helemaal niets aan de hand is.

'Wat een logica', zei ik zachtjes, terwijl ik met mijn ogen draaide. 

'Wat zei je?' vroeg mijn zus verstrooid. 

'Niets, niets', antwoordde ik vlug, terwijl ik grijnsde. Even bleven we in de deuropening staan, ik nog half in de kamer en mijn zus al op de gang, ze hield mijn hand stevig vast, zelfs iets te stevig.

'Helena, je plet mijn vingers', zei ik met een vervormde stem. 

'Ssssst', siste ze alleen maar, net toen ik haar wilde zeggen dat ze nu echt wel aan het overdrijven was sleurde ze me de gang op, we renden haast de hang door. Ik kon haar zachte zenuwachtige lach horen toen ze me met haar mee trok. Ik hoorde hoe ze met geweld een deur opende en mij naar binnen trok. Ik hoopte dat de deur het had overleefd. Ze deed de deur achter ons dicht en toen leunden we hijgend tegen de deur aan. 

'Ik hoop dat niemand ons gezien heeft', glimlachte ik.

'Ja dat zou denk ik nogal een vreemd zicht zijn geweest', grinnikte mijn zus. 

'Twee meisjes in hun pyjama, rennend door de gang, alsof ze vrezen voor hun leven', we barsten in lachen uit. De situatie was zo awkward dat het grappig was.