Sumpa ng Kagwapuhan (Slow Update)

[33] White Lies, are still lies

Masaya kaming pumasok sa pinaka venue ng reception. Everything was magical and beautiful. Sobrang yaman siguro ng nagsponsor ng kasal na ito nila Nanay Flor. Ang tagal na kasi nilang nagsasama pero ngayon lang sila nabasbasan. Nakakatuwa lang isipin na may mga taong kahit matanda na sila ay mahal pa din nila ang isa't isa.

"Trey pengeng panyo!" Naiiyak na si Arah sa speech ng nanay niya. Sobra kasi ang papuri sa kanya na napakabuti niyang anak. Siyempre magisa lang siya aba!

Pinipilit niyang kuhanin ang panyo sa kamay ko, ngunit tinapik ko siya. "Ano ba, nakakainsulto ka na. Kung ano man o sino man ang dahilan ng pag iyak mo, kapag nandito ako di mo na kailangan ng panyo. Dahil ako mismo ang magpupunas ng luha mo." Nakita kong namula si Arah, at alam kong kinikilig na siya sa kagwapuhan ko, pero dahil nga bumabalik na ang pagsusungit niya sa akin, ang sinagot lang nya sa cheesy line ko ay.

Pakyu. Malutong.

Tinawanan ko siya at inagaw pa din niya yung panyo sa kamay ko.

"Mic test, mic test." Naagaw noon ang atensyon naming dalawa ni Arah. Napatingin kami sa nagsasalita sa stage. "Everyone, were going to make the celebration more special!" Nagpalakpakan ang mga tao. Kasama kami.

"Lest we forget, this wonderful event won't be possible without the help of our beloved CEO." So ipakikilala na pala ang CEO? Nakatuon ang atensyon ng lahat ng tao sa stage. Ganun na din kaming dalawa ni Arah.

"It is my honor to present to you, ladies and gentlemen! Sharah F. Tenorio!" Dinig na dinig ko ang palakpakan na umalingawngaw sa buong venue. Hindi ko maialis ang mga mata ko sa entablado, habang umaakyat ang isang pamilyar na mukha sa mga mata ko. Sharah, I once loved you. Sinabi ko noon na gagawin kong Tenorio ang apelyido mo, pero hindi ko na pala kailangan yun gawin dahil magkapatid tayo.

Arah held my hand again, and I whispered thank you. I can feel how angry she were by the sight that we were seeing on stage. But what hurts me the most is seeing Nanay Flor hugged Sharah on the stage, sinenyasan pa ni Nanay Flor si Arah na umakyat sa stage but this lady on my right just bitterly smiled hid her tears from falling then she politely declined.

"Trey, excuse me. Powder room lang."

"No." Tumayo si Arah ngunit pinigilan ko siya, powder room? So cliche. I know that she wanted to cry!

"That's bullshit Arah. Iiyak ka mag isa? Kakasabi ko pa lang na kapag nandito ako, ako ang magpupunas ng luha mo diba?" I hugged her tightly and then she cried on me. She let go of the tears that she's been holding for too long. Sa harap ng mga taong bulag sa kagandahan ng ugali ni Sharah. May isang babaeng umiiyak dahil akala niya, nawawalan siya ng halaga.

"Trey...." I told her to hush, that I'm here and I will always be here. "Trey, she's the girl... Siya yung... Siya yung babaeng kinikwento sa akin ni Nanay..."

"Sobrang papuri ang binibigay sa kanya ni Nanay, 2 mos. Ago afyer your birthday, nagkatrabaho si Nay Flor at Tatay Sendo sa isang kompanya na hindi ko alam ang pangalan... Torre... basta Torre nagsisimula." Torrefiels... "Akala ko kapangalan lang ng inyo kasi hindi naman pwedeng CEO ang papa mo tas may isa pang CEO diba?" Arah cried her heart out.

"Noon nagkatampuhan kami ni Nanay, kasi hindi ko na sila nadadalaw sa apartment nila, ang sabi niya sakin daig pa daw ako ng amo niya..." Nakinig lang ako.

"Na buti pa daw yun laging nandyan, ako pinaaasa ko lang sila na bibisitahin ko sila... na wala na daw akong tinutupad na pangako! Na inuuna ko daw ang iba!"

"I didn't care who she is! Hindi ko siya binigyang pansin kasi alam kong ako ang anak at ako ang mas matimbang!"

Patuloy na nagkakasiyahan sa stage... Iginala ko ang mga mata ko at nakikita ko pa rin ang mga masasayang ngiti ng mga imbitado. Gayun na rin ang mga tawanan nilang hindi magkamayaw.

"Not until Nanay Flor said na sana kaugali ko na lang daw si Lyn... Si Sharah pala..." She bitterly smiled. Sharah Lyn Forester Tenorio.

"Ngayon ko na lang nalaman. Trey ang tanga ko. Alam kong mali pero nagseselos ako sa kanya, kasi may oras sya para sa kanila, samantalang ako, nagtatrabaho para may maipadala kayla Nanay. Kasi akala ko... Kailangan namin makaahon... Mas kailangan ko pala silang makasama."

I hugged her tight. We need each other, her embravce feels like I am the only one to comfort her, and I will always do comfort her! For whatever reason it may be. Nasaktan din ako, dahil dito ko nalamang wala nang pakialam sa akin si Daddy. He... He left me again. Now I can't even tell why!

"Arah, do you think we need to go?" Umiling-iling siya. Umiiyak, Oo nga naman, isa ito sa pinakamahalagang buhay sa kanyang mga magulang tapos mawawala siya.

Ang mga tao, patuloy pa ding nagpapalakpakan. "May we acknowledge the presence of the CEO's brother, Mr. TREY Tenorio." Unti-unting humupa ang palakpakan, natuon sa akin ang atensyon. I saw Sharah's smile as she reciprocate the applause they're giving me, but still... I never let go of Arah.

My mom- I mean Rina, I saw her smile faded when she heard what the emcee did say.

And Papa, find my gaze as he saw me, hugging Arah. I nod at all of them.. I don't want to be the center of this event. I will never be.

After the gift giving ay nauna na kami ni Arah. Nalungkot sila Nanay Flor na hindi kami sa kanila uuwi, ngunit hindi ko talaga mapilit si Arah.

"A Tenorio, waiting for a cab? Really Trey!" Napatingin kami sa kanan namin ni Arah, Sharah was suddenly standing there, for whatever reason, we don't care.

"Anong masama?" Inirapan siya ni Arah pagtapos nitong sabihin yun.

"Ikaw Arah pwede pa, pero ang kapatid ko. Never." Nagpanting ang tenga ko sa sinabi ni Sharah.

"Don't you dare insult the only girl who loved me as I am!"

"Oh, so kayo na? Ang bilis mo naman akong hanapan ng kapalit, kapatid."

"I will never be yours and you are never mine. Arah is, Arah do and Arah will always be!" Ngunit tinawanan lang kami nito. She is out of her mind. She is drinking the fuck out of her!

"Sharah! Anak! Akala ko kung nasan ka na, pinag-alala mo ang daddy!" Humahangos kong nakita ang tatay kong matagal kong ginustong makasama.

"I wonder if ganyan ka din mag alala ng mawala ako?" I grunted...

"Trey! Anak!" Pinigilan ko ang paglapit niya.

"Can you just please say the truth? Wag niyo na akong gawing tanga." Nakita ko ang takot sa mga mata ni Papa, walang lumalabas na salita sa bibig nya.

"Gusto mo ba ng sampal ng katotohanan?" From nowhere ay lumabas ang nakawheel chair na si Rina... I can't even afford to call her mom now!

"Hindi kita Anak!"

"Rina!" Sigaw ni Papa.

"He has to know the fucking truth!" Arah stiffened. Humarap siya sa akin ngunit hindi ko sya nagtingnan. Lahat ng atensyon ko ay nakatuon sa babaeng nagsisiwalat ng katotohanan.

"You are not my son!" Ulit ni Rina... Si Sharah, nakangiti lang. Tila masaya pang nasasaktan ako.

"Trey don't listen to her! Listen to me!" Nilapitan ako ni Papa at saka ako niyugyog pero para bang hindi ako makagalaw. Napabitaw si Arah sa akin dahil sa lakas ng pagyugog. Ngunit ako, para akong nanigas sa narinig ko. Para kong dinurog at pinagpapana ng sandamakmak na ulit.

"Trey, anak kita! Trey ako ang Papa mo! Listen to me Trey!" Luha. Luha. Luha. Wala na kayong ibang ginawa kung hindi ang tumulo.

"But you were the son of your dad's mistress! Your Aunt Jinela is your freaking mother!" Hinigit ako ni Arah. It's too much. The pain I am feeling is wounding me from inside. Unti unti akong nababasag, at ni hindi ko matignan ang mga mata nila. Dahil sa labo ng mga ito... dahil sa luha.