Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 12

-Cassius

Oké, ik moet dit fixen, maar ik moet heel voorzichtig doen. Met een super nerveus gevoel loop ik over het grindpad naar het huisje van de meiden. Ik probeer even niet te denken aan Jai. Ik probeer hem te vergeven, echt, maar het is moeilijk.

Ja, Esmee zoende eerst, maar hij zoende terug. Hij zei dat het een ‘reflex’ was, en dat geloof ik op zich wel, maar toch ben ik kwaad.
Zo’n grote reflex zal het wel niet zijn geweest, ik zoende dat mens ook niet terug in de club. Alles wat het was geweest was een momentopname. Een zielige, trieste happening die je in films ziet. Ze had me alleen gezien met dat mens haar lippen op die van mij, niet dat ik haar wegduwde.

Ik was zo diep in gedachte dat ik niet merkte dat ik al voor het huisje stond. Ik loop de trap op naar de veranda en zie door de ruiten de meiden aan tafel zitten praten. Ik klop zachtjes op de deur. Ze kijken alle drie om. Meteen vang ik Esmee haar blik. Ze kijkt verschrikt, verdrietig, en ergens ook wel blij om me te zien. Toch blijven ze allemaal zitten. Smekend kijk ik Esmee aan.

Dan staat Megan op. Ze loopt naar de deur en doet hem langzaam open.

‘Ja?’ Zegt ze kortaf. Ze heeft duidelijk geen zin in mij.

‘Er is geen rede om zo te doen Megan.’ Zegt Esmee zachtjes.

‘Er is een grote rede om zo te doen.’ Zegt Megan terug. Ik sta nog steeds een beetje ongemakkelijk in de deuropening. Esmee loopt naar de deur, en Megan gaat weer aan tafel zitten.

‘Kunnen we praten?’ Vraag ik. Esmee knikt.

‘Graag.’ Zegt ze. ‘Even iets normaals aan doen en me vertoonbaar maken.’

Het was me nog niet eens opgevallen dat ze in haar pyjama was en zonder make-up. Het boeide me weinig hoe ze eruit zag, ze was toch wel mooi en ik vond haar toch wel geweldig.

Ik blijf in de deuropening staan, ik voel me zo ongewenst in hun huisje dat ik maar niet binnen kom. De laatste keer dat ik hier was, gingen we met z’n alle naar Louigi’s. Toen was alles nog goed…

Esmee komt weer naar de deur gelopen. Ze heeft een zwarte short aan, een lichtgroen hemdje met een topje eronder en een beetje mascara. Ze trekt witte all-stars aan en komt dan naar buiten. Ik zucht, ze ziet er zo goed uit, het is gewoon zonde dat ik haar nog niet mag zoenen.

‘Kom.’ Zegt ze kortaf. ‘Ik wil niet hier praten.’

Ik knik en loop achter haar aan de trap van het huisje af. We lopen een stuk verder over het grindpad en komen dan bij een grote boom aan. Aan de boom hangen twee schommels, allebei in de schaduw. Esmee gaat zitten op een schommel, en ik blijf een beetje ongemakkelijk staan.

‘Kom je nog?’ Vraagt ze en trekt haar wenkbrauwen naar me op. Ik haal mijn schouders op en ga op de schommel naast haar zitten.

 ‘Dus waar wil je over praten.’ Zegt ze, niet echt vragend.

‘Jou, mij, Jai.’ Antwoord ik net zo kortaf. Ze kijkt opzij naar mij.

‘Je wil over mij, jezelf en Jai praten? Nou, laat me al het werk voor je doen. Jij ging vreemd, ik ging weg en Jai bracht me.’

‘Vergeet niet het gedeelte waarbij ik niet écht vreemdging en jij Jai zoende.’

Ik zie dan Esmee helemaal rood wordt.

‘Jai heeft het me verteld.’ Ga ik verder. ‘En dat gestoorde wijf zoende mij. Alles wat jij zag was ik die helemaal verbaast was en zij die zomaar haar lippen op die van mij perste. Ik duwde haar weg, maar dat zagen jij en Jai al niet meer, want jullie rende naar buiten om te gaan zoenen.’