Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 53: Roos

---Zaterdagochtend, @Amsterdam

-Roos          

‘Ik weet niet zo zeker of dit wel een goed idee is.’ Mompel ik.

‘Natuurlijk wel!’ Roept Lara. Ze pakt mijn arm en trekt me de grote  winkel in. Het heeft zo’n BH-winkel sfeer. Iedereen praat er zachtjes, het is mooi belicht en alles lijkt er fancy en afgestoft. Alles ziet er vreselijk duur uit.

Alleen is dit geen BH-winkel. Ik sta in een pruikenwinkel.

‘Pardon, mevrouw?’ Vraagt Lara beleefd. Ik sta nog een beetje om me heen te staren, maar zij is inmiddels al naar een vrouw toe gelopen. O god.

Ik loop langzaam naar hun toe. De vrouw is erg lang, en heeft bruin haar tot haar schouders. Ze heeft een schreeuwerige paarse jurk aan, en hoge hakken. Haar glimmende gouden ketting staat duidelijk af tegen haar wat donkere huid. Al met al ziet ze er nogal over de top uit.

‘Dit is mijn vriendin Roos.’ Zegt Lara glimlachend tegen de vrouw. ‘Zoals U kunt zien heeft Roos geen haar.’

Ik schiet in een nerveuze lach en doe snel mijn hand voor mijn mond.

‘En nu zijn jullie op zoek naar een geschikte pruik voor Roos?’ Vraagt de vrouw. Ze vouwt haar handen samen en kijkt me stralend aan. Ik knik nu blozend. Ze glimlacht vriendelijk naar me.

‘Dat niet alleen.’ Zegt Lara dan. ‘Roos en ik hebben vanavond een gala.’

‘Een gala!’ Zegt de vrouw enthousiast, alsof we haar net hebben verteld dat ze de lotto heeft gewonnen.

‘En Roos is erg ziek.’ Zegt Lara dan. Ik geef haar een waarschuwende blik, maar ze gaat gewoon door. ‘Ze wil er gewoon zo graag een keer prachtig uit zien.’

De vrouw, die nu bijna tranen in haar ogen heeft, knikt heftig.

‘Ik snap het helemaal!’ Zegt ze dramatisch. ‘Luister, mijn naam is Esther Havanna. Mijn familie beheert een paar kappers en pruikenzaken die nauw samenwerken. Havanna’s, de kapper, is van mijn zusje Barbara. Als ik nou een goede pruik voor je regel, dat doet mijn zusje allebei jullie haar! Wat zeggen jullie daar van?’

Ik sta nog steeds sprakenloos te staren, dus Lara neemt het woord maar weer.

‘Dat zou geweldig zijn!’ Roept ze. ‘Wat vriendelijk van U!’

‘Geen enkel probleem lieverd.’ Zegt Esther. ‘Jullie namen?’

‘Roos en Lara.’ Antwoord Lara.

‘Goed, ik ga nu even mijn zusje bellen en dan help ik jullie zo verder.’ Ze legt haar handen op onze rug en duwt ons half dwingend, half vriendelijk naar een paar stoelen die in de hoek van de winkel staan.

‘Ga zitten, wacht hier maar. Ik ben zo terug!’

En weg was ze weer. Ze liep zo snel dat door de grote paarse jurk ze wel leek te vliegen.

‘Wauw.’ Weet ik dan uit te brengen. ‘Zij is… apart.’

Lara schiet in de lach en slaat haar arm om me heen. ‘Dat heb ik goed geregeld hé?’

‘Nou…’ Mompel ik. ‘Zo gebruikmaken van mijn ziekte…’

‘Luister Roos, die ziekte heeft jou niks dan ellende gebracht. Nu mogen we het ook wel eens gebruiken voor iets goeds, of niet?’

Ik glimlach en knik. ‘Ja, je hebt ook wel gelijk. Je bent echt de beste Lara!’

‘Geen probleem mop.’ Zegt ze en knuffelt me. Dan staat Esther weer voor onze neuzen.

‘Barbara ontvangt jullie om half 3, dus aan de slag!’ Zegt ze. Ze pakt onze armen en trekt ons overeind.

---Zaterdagavond

Ik draai rondjes voor de spiegel. Nog nooit, en dan meen ik ook echt nog nooit, heb ik er zo mooi uit gezien.

Ik krijg bijna tranen in mijn ogen. Toch druk ik ze weg, ik zou er alleen maar vlekken van krijgen.

‘Je bent zo mooi.’ Zegt mijn moeder. Ze komt achter me staan en legt haar handen op mijn schouders. ‘Kijk nou naar je. Mijn meisje groeit zo snel…’

‘Mam.’ Zeg ik lachend. Ze glimlacht naar me en knikt.

‘Jai zal er zo wel zijn.’ Zegt ze dan. Ze loopt mijn kamer weer uit, en gaat de trap af naar de woonkamer.

Ik check nog voor de laatste keer hoe ik eruit zie. Rode jurk met een middelband van diamantjes, mooi krullend bruinachtig haar en felrode lippenstift.

Dan hoor ik verderop de ronkende motor van een Porsche.

Zenuwachtig loop ik de trap af op mijn onmogelijk hoge rode hakken. Ik stap de hal in, en mijn moeder doet net de deur open voor Jai.

Hij heeft een zwarte smoking aan met een fel rode stropdas. Zijn mond valt op en als hij me ziet, en ik voel hoe erg ik bloos. Hij zegt mijn moeder snel gedag en loopt dan naar me toe.

‘Wauw.’ Zegt hij zachtjes. ‘Kijk jou nou, je bent prachtig.’

‘Bedankt.’ Zeg ik zachtjes terug. Hij glimlacht, pakt mijn hand en doet een corsage met rode tulpen om mijn pols.

‘Ga je mee?’ Vraagt hij dan.

‘Eerst een foto!’ Roept mijn moeder. Ik schiet in een zenuwachtige lach en Jai slaat zijn arm om me heen. We glimlachen even voor de foto, en lopen daarna naar buiten. Jai stapt eerst in de Porsche, ik daarna. We zitten krap op de achterbank, maar het gaat nog net. Ik zeg Esmee en Lucy gedag en moet dan lachen.

‘Kijk nou, jullie hebben bijna dezelfde jurk aan.’

‘Daar kwamen wij ook achter.’ Zegt Esmee lachend. ‘Maar het is een andere kleur, dus dan mag het.’

‘Zijn jullie er klaar voor?’ Vraagt Lucy haar vader als hij optrekt en de straat uit rijd.

‘Helemaal.’ Zeg ik glimlachend. Ik kijk opzij naar Jai en geef hem even snel een kus op zijn wang.