Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 24

-Lara

Ik kan wel zien dat Esmee zenuwachtig is. Er zijn nog vijf minuten tot het optreden begint, en bijna alle mensen zijn er al. De jongens staan al op het podium, Roos en Michelle hangen daar nog wat rond. Ik  glimlach bij de gedachte aan de ceremonie, die echt prachtig was. Dioni had mijn hand vast gehouden en ik had even moeten huilen. Het was ook allemaal zo mooi.

‘Gaat het?’ Vraag ik. Ik ga naast Esmee staan en pak de borden en vorkjes uit haar trillende handen.

‘Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest.’ Antwoord ze. Ze ziet bleek.

‘Relax.’ Zeg ik. ‘Cassius is een schat, dat gaat je vader heus wel zien.’

Esmee haalt haar schouders op en zucht. ‘Hij kan hier in ieder geval geen scène schoppen, met al die mensen.’

‘Precies! Positief denken.’ Zeg ik en glimlach. Dan komt ook Megan aan lopen.

‘Hey.’ Zegt ze en glimlacht. ‘Zullen we naar het podium gaan? Ze gaan zo beginnen.’

Dan hoor ik een auto het parkeerterrein op rijden. Ik kijk opzij en rijk zo ver met mijn nek dat ik nog net de zilveren Fiat kan zien.

‘Je vader is er.’ Zeg ik tegen Esmee als ik haar vader uit zie stappen.

‘Let’s go!’ Zegt ze in paniek en pakt mijn en Megan’s hand beet. Ze sleurt ons naar het podium waar de jongens al klaar staan voor de microfoons.

Als we vooraan staan begroeten we Roos en Michelle. De muziek begint te spelen en de jongens beginnen te zingen. Ik staar trots naar Dioni als zijn solo is. Hij had niet alleen mijn moeder haar bruiloft gered, maar daarna ook nog eens Megan’s leven. Wat was ik bang geweest toen ze me alles had verteld.

Toen Dioni het telefoontje kreeg van Megan had hij razendsnel gehandeld. Hij had de politie gebeld en had ze naar Megan haar huis gestuurd. Zelf was hij erheen gefietst. Stefan werd in zijn been geschoten door de politie, omdat hij hun wou slaan met de honkbalknuppel. Nu zat hij vast.

Megan had die avond aan Kaj, Dioni, Esmee en mij alles verteld wat er was gebeurd met haar en Stefan. Elk klein detail had ze losgelaten en aan ons verteld. We hadden samen gelachen, gehuild, en geknuffeld. Esmee en ik voelde ons zo schuldig dat we niet eerder in hadden gegrepen, maar Dioni had ons ervan verzekerd dat dat niet nodig was. Wij wisten het niet, dus we konden ook niet handelen. De enige rede dat ze geen blauwe plekken had gehad tijdens het zwemmen was geweest omdat het de weken daarvoor rustig was geweest met haar en Stefan.

Kaj was echt het beste dat Megan was overkomen in lange tijd. Ik kijk opzij en zie haar staren naar haar vriendje. Zo trost en blij dat hij nu van haar is.

Nu was alles wat ze nog moest doen aangifte doen.

Het nummer is afgelopen en er barst een applaus los voor de jongens. Daarna doen ze Treasure. Als ze klaar zijn met zingen komen ze van het podium af. Ze praten met wat enthousiaste mensen en komen dan onze kant op. Esmee, Megan, Roos, Michelle en ik staan inmiddels al bij de catering tafel mini-cupcakes te schranzen.

‘Jullie waren geweldig!’ Roept Roos trost. Ik glimlach naar Dioni en geef hem een knuffel.

‘Ik ben trost op je.’ Zeg ik. Dioni lacht naar me en kust me dan op mijn wang.

-Esmee

Ik sta nog steeds met mijn armen om Cassius heen als ik een zware kuch achter me hoor. Ik voel Cassius zijn lichaam aanspannen en ik weer meteen wie er staat. Ik laat hem los, draai me om en staar naar mijn vader.

‘Ja?’ Vraag ik zo onschuldig mogelijk. Opnieuw wordt mijn vader wit. Maar voordat ik hem toesta om het hele drama weer te herhalen dat zich afspeelde in ons huis vorige week, val ik hem in de rede.