Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 38

-Esmee

‘Duuuusss.’ Zeg ik. Het is donderdag avond en ik zit aan tafel met zes jongens. Mijn moeder is nog steeds werken, zoals elke dinsdag en donderdag. Dinsdag werkt ze tot heel laat, donderdag tot extreem laat. Ik heb spaghetti gemaakt en de jongens eten gulzig. Naast mij zitten Tim, Bart en Chris, tegenover me Cees en zijn twee vrienden Stijn en James.

‘Dus wat?’ Zegt Bart.

‘Dus… heeft iemand zin om ergens over te praten?’ Vraag ik.

‘We eten.’ Antwoord Tim. Ik zucht.

‘Esmee hier is van de gezelligheid.’ Zegt Chris lachend en wijst naar mij. Ik haal mijn schouders op en staar naar mijn lege bord. Ik ben dol op spaghetti, ik ben altijd als eerste klaar als we het eten.

‘Ik ook.’ Zegt James met een knipoog. Ik glimlach half naar hem en pak dan mijn bord en bestek op. Ik breng het naar de keuken en gooi het in de wasbak.

Bart had Cees, Stijn en James uitgenodigd voor het eten omdat ze zijn spullen hadden gered. Mijn moeder was pissig geweest om de barst in de onderkant van zijn iPhone, maar ze was blij dat de rest van zijn spullen en natuurlijk Bart zelf nog heel teruggekomen was.

‘Willen jullie een film blijven kijken ofzo?’ Vraag ik en ga weer terug zitten aan de tafel.

‘We gaan zo weg, we gaan uit.’ Zegt Bart.

‘Gezellig.’ Zeg ik. James knikt even naar me.

‘Ga je ook mee?’ Vraagt hij. Ik schud mijn hoofd.

‘Nee, ik heb niet zo’n zin.’

Dan zijn de jongens klaar met eten. Ze zetten hun borden weg in de keuken. Tim en Chris gaan op de bank zitten en kijken tv. Bart, Cees, Stijn en James trekken hun jassen en schoenen uit en lopen dan de kamer uit.

‘Doei!’ Schreeuwt Bart nog het huis in, en smijt dan de deur achter zich dicht. Ik loop naar de keuken en kijk naar de enorme zooi in de wasbak. Ik zucht, en loop weer terug de woonkamer in. Vandaag doe ik de afwas maar gewoon niet.

Ik loop de woonkamer door, de trap op en mijn slaapkamer in. Ik gooi mezelf op mijn bed en ga lekker onderuit liggen. Ik wil net Cassius even gaan bellen als ik iemand op de deur hoor kloppen. Ik ga rechtop zitten.

‘Binnen.’ Roep ik. Ik leg mijn telefoon neer naast me op bed. Tim komt mijn kamer in lopen.

‘Hé.’ Zegt hij. Hij komt mijn kamer in lopen, doet de deur achter zich dicht en gaat naast me op bed zitten.

‘Hé.’ Zeg ik terug. ‘Is er iets?’

‘Niet echt.’ Antwoord Tim.

‘Niet echt?’ Herhaal ik. Tim trekt zijn benen in en gaat in kleermakerszit op mijn bed zitten, met zijn gezicht naar me toe. Hij pakt mijn telefoon en unlocked hem.

‘Leuke foto.’ Zegt hij en draait mijn telefoon om. Ik pak hem uit zijn hand en leg hem aan de andere kant van mijn benen neer. Het is een schattige foto van Cassius op de achtergrond, die ik super snel had genomen toen hij mijn kamer in was komen lopen. Ik vond het super sexy, Cassius vond het een kutfoto.

‘Mam zei… nou ja, ze zei dat ik met je moet praten.’

‘Over wat?’ Vraag ik een beetje verbaast.

‘Over jongens enzo.’ Zegt Tim en haalt zijn schouders op.

‘Waarom doet ze dat zelf niet?’

‘Je kent mama.’ Antwoord hij. Ik knik langzaam. Mijn moeder gaat het liefst moeilijke gesprekken uit de weg. Ze schuift het dan af op mijn broers of vader. Maar mijn vader is amper thuis en Chris heeft er nooit zin in, dus meestal is het Tim of Bart die op mijn bed zit en serieus doet.

‘Dus.’ Begint Tim. ‘Je weet het wel. Leuke jongens, seks, condooms, bla bla bla.’

‘Tim, hebben wij nu “Het Gesprek”?’ Vraag ik een beetje verbaast.

‘Ja. Luister, mama wil dat ik je condooms geef, dus hier.’ Hij haalt drie condooms uit zijn zak en gooit ze naar me. Ik rol met mijn ogen.

‘Tim…’ Begin ik.

‘Luister Esmee.’ Onderbreekt hij me. ‘Het gaat super snel nu je bijna zestien bent. Jij en Cassius zijn een keer alleen thuis en het is zo gebeurd. Dus neem ze nou maar aan, ik heb écht geen zin in tienerzwangerschappen. Pa en ma zijn al bijna nooit thuis, en jij zou op je zestiende een vreselijke moeder zijn, dus ik zou het moeten opvoeden en dan ook nog school…’

‘Oké, oké, kappen!’ Zeg ik snel. Ik pak de condooms, loop naar mijn bureau en gooi ze in een la. ‘Bedankt, denk ik.’

Ik loop weer terug naar mijn bed en ga zitten.

‘Geen probleem.’ Zegt Tim. Hij staat op van mijn bed en loopt naar de deur. ‘Wil je dat ik je ook nog uit leg hoe je een goede blowjob geeft?’ Vraagt hij dan grijnzend. Ik leg mijn hoofd in mijn handen.

‘Opdonderen.’ Zeg ik. Tim moet lachen en loopt dan mijn kamer uit.

-Roos

‘Yous?’ Fluister ik zachtjes in het duister van mijn kamer. Ik hoor gebraak aan de andere kant.

‘Youssef gaat het wel?’ Fluister ik.

Geen reactie.

Ik klim uit mijn bed, en haal mijn infuusstandaard van de rem en loop er achtjes mee naar zijn bed. De wielen van het ding piepen op de koude vloer van het ziekenhuis. Als ik bij Youssef aan kom schrik ik me kapot. Hij geeft bloed over. De rode massa druipt van zijn ziekenhuishemd op zijn bed. Meteen rijkt mijn hand naar de knop naast zijn bed, waar we alleen op mogen drukken als we in nood zijn en een zuster of dokter nodig hebben. Binnen een minuut staat er een zuster in de deuropening. Ze loopt naar Youssef en duwt me zachtjes opzij. Ik blijf in shock naar Youssef staren. Hij ziet me niet eens meer. Zijn hoofd ligt achterover in het kussen en zijn ogen rollen weg.

‘Yousesf!’ Roep ik geschrokken. ‘Youssef blijf wakker!’

Youssef krijgt grote ogen en staart me aan. Ik staar terug naar hem en probeer het contact te houden. Youssef geeft niet meer over, maar hij ziet er absoluut niet goed uit.

‘Rustig maar.’ Zegt een nieuwe zuster die door de deur komt lopen. Achter haar lopen vier zusters en twee dokters. Ze maken razendsnel Youssef zijn bed los van de muur en halen de wieltjes van de rem. Ze rollen Youssef zijn bed de kamer uit en ik verlies hem uit het oog.

‘Kom, terug naar bed.’ Zegt de zuster die bij me is achtergebleven en trekt me zachtjes aan mijn arm. Ik laat me meetrekken, nog te geschokt om iets te doen. Ze zet de infuustandaard weer vast en ik klim terug in mijn bed.

‘Gaat het wel met hem? Wat is er gebeurd? Overleeft hij het? Waarom kotste hij bloed?’ Ratel ik tegen de zuster.

‘Rustig maar, ga maar slapen. Alles komt goed met hem, dat beloof ik je.’ Zegt en geeft me een warme glimlach. Ik staar haar alleen maar argwanend aan.

‘Ik ben geen baby.’ Zeg ik dan. ‘Vertel me wat er met hem is.’

‘Dat weet ik ook niet.’ Zegt de zuster dan eerlijk. ‘Luister… wat is je naam?’

‘Roos.’

‘Luister Roos, de dokters zitten er boven op. Je hebt goed gehandeld door ons te roepen. Ik weet bijna wel zeker dat het goed gaat komen.’

Ik zucht diep en trek de dekens dichter tegen me aan.

‘Gaat dat ook met mij gebeuren?’ Vraag ik dan.

‘Hoogstwaarschijnlijk niet.’ Antwoord de zuster. ‘Probeer te slapen. Ik moet nu gaan.’

Ik knik langzaam, en de zuster loopt mijn kamer uit. Ik blijf zo lang mogelijk wakker als ik kan, maar na een uur of twee neemt de vermoeidheid en de zwakte van mijn lichaam het over en val ik in slaap.