Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 36

De afgelopen hoofdstukken gaan vooral over Roos, Lucy & Sam, ik hoop dat jullie het niet erg vinden! Dit is weer een lang Lucy & Sam hoofdstuk.

Hoofdstuk 36 alweer,

Enjoy!

X Julia

------------------------------------------------

-Lucy

Het is half tien als ik de code van het hek in toets op de druktoetsen onder de intercom. Het hek gaat langzaam en piepend open,  het lijkt nog langzamer te gaan dan normaal. Sam is niet mee gegaan, dat wilde hij wel maar ik niet. Het eten bij hem was leuk, maar ook een beetje ongemakkelijk geweest. Daarna hadden we nog wat gepraat en had hij nog gitaar voor me gespeeld. Maar nu moest ik dan echt mijn vader onder ogen komen en met hem praten.

Ik loop met mijn fiets over het grindpad en zet hem in de schuur. Ik loop door naar de voordeur, maak hem open met mijn sleutels en sluit hem daarna weer achter me. Snel kijk ik op mijn telefoon.

Vijf over half tien, dus Cecilia is thuis. Ik loop door de hal, de keuken door, de woonkamer in. In de woonkamer doe ik pas mijn schoenen en jas uit.

‘Luciana.’ Zegt Cecilia blij. Ze komt op me af lopen en omhelst me stevig, wat mij alleen maar naar adem laat snakken.

‘Het is Lucy.’ Zeg ik. ‘Zo hebben mijn ouders me genoemd, zo heet ik en zo wil ik dat je me noemt. Oké?’

Cecilia kijkt me even verwonderd aan.

‘Oké.’ Reageert ze. ‘Wat jij wil. Lucy dan.’

Ik kijk langs haar heen en zie mijn vader op de bank zitten. Hij ziet er nog slechter uit dan eerder vandaag.

‘Heb je het goede nieuws al gehoord?!’ Tettert Cecilia vrolijk door. Ik loop langs haar en ga op de leuning van de bank zitten.

‘Het “goede” nieuws?’ Herhaal ik. Cecilia kijkt me verbaast en dan kwaad aan.

‘Já. Het is toch zeker wel goed nieuws? We krijgen een baby, George en ik!’

Ik kijk haar aan met ingehouden woede. Het liefst zou ik elk mogelijke bedenkbare beledeging naar haar hoofd willen gooien, maar ik hou me in.

‘Ja.’ Zeg ik alleen maar kil. Cecilia komt op me af lopen en gaat vlak voor me staan.

‘Ben je niet blij?’ Vraagt ze. Het klinkt misschien onschuldig, maar ik zie de dreiging in haar ogen. Als ik geen ja zeg, wordt ze woest.

‘Ja hoor.’ Zeg ik dus maar. Ik bijt mijn tanden keihard op elkaar en hou mijn woede weer in.

‘George is ook blij.’ Zegt Cecilia dan. ‘Hij is blij met een tweede kans.’

Tweede kans. Iets in me knapte.

‘O ja? Ben je blij pap? Met je kleine biggetje?’ Zeg ik vals terwijl ik op sta van de bank en naar de deur van de keuken loop.

‘Biggetje?!’ Gilt Cecilia. ‘Hoe dúrf je!’

‘Nee, hoe durf jij!’ Gil ik nu terug. ‘Hoe durf je mijn leven om zeep te helpen en dan te praten over een “tweede kans”! Hoe durf je je zo arrogant te gedragen en dan te verwachten dat ik het maar accepteer allemaal?!’

‘Ik help jou leven om zeep?!’ Roept Cecilia verbaast. ‘Weet je wie dat deed? Je moeder! Met haar eeuwige gedans! Met dansen onderhoud je geen gezin! En haar onoplettendheid heeft haar het eigen leven gekost, en bijna dat van je vader!’