Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 37

Ik ben net over de 2000 reads gegaan...

Ik weet dat het niet echt lezers zijn maar mensen die m'n verhaal aanklikken, MAAR BOEIEND HET ZIJN 2000 LEZERS OMFG CRYING MY EYES OUT.

Enjoy hoofdstuk 37! Zoveel Kaj feels in dit hoofdstuk <3

xxxxxxxxxxxxxx Julia

----------------------------------------

-Lara

Het is weer bezoekers uur bij Roos. Jai neemt nog steeds zijn rust, en Dioni en ik zijn in het AMC. Roos heeft het zwaar en ze is zwak, dus kan ze niet zo veel bezoek ontvangen. Zodra ik haar kamer in loop valt me meteen iets op: Met Youssef gaat het slecht.

‘Hoi.’ Zegt hij zwakjes. Hij zit tegen de muur aan geleund, en een zuster is bezig met zijn overgeef bak. Zijn gezicht is ingevallen en zijn haar is in een paar dagen bijna helemaal verdwenen.

‘Gaat het wel?’ Vraag ik bezorgd. Ik loop naar Youssef zijn bed met Dioni achter me aan. ‘Is Ibrahim er niet?’

‘Ibrahim moet op mijn zusje Dina passen.’ Zegt Youssef. ‘Ben jij de beroemde Dioni?’

Hij negeert mijn vraag of het wel gaat, waarschijnlijk omdat hij niet toe wil geven dat hij er slecht aan toe is. De zuster zet zijn bak weer naast hem neer.

‘Niet te lang blijven, hij is erg zwak.’ Waarschuwt ze ons. Ik knik beleeft, en ze loopt de kamer uit.

‘Negeer haar maar, ik voel me prima.’ Zegt Youssef dapper. ‘Dus, beroemde Dioni.’

‘Ben ik beroemd hier?’ Vraagt Dioni lachend aan me.

‘Ik heb misschien één of twee woorden over je verteld.’ Mompel ik blozend.

‘Gevaarlijke littekens.’ Zegt Youssef dan en wijst naar Dioni zijn armen. Het is voor het eerst dat iemand het in het openbaar over zijn littekens heeft, meestal gaan mensen het onderwerp uit de weg.

‘Ja ja.’ Zegt Dioni zuchtend. ‘Ik was in een vliegtuigongeluk.’

‘Balen.’ Zegt Youssef alsof een vliegtuigongeluk hetzelfde is als struikelen en je knieën open vallen. Ik merk dat Dioni het wel leuk vind dat hij er zo chil over praat.

‘Inderdaad. Maar ik heb het overleeft.’

‘En daar gaat het om, overleven.’ Mompelt Youssef. Hij kucht heel hard en zwaar en leunt dan weer achterover. ‘Ik denk dat ik even ga slapen.’

‘Doe maar.’ Zeg ik en glimlach naar hem. ‘Slaap lekker.’

Dan loop ik naar Roos haar bed, waar Roos stilletjes ligt te slapen.

‘Erg veel heeft ze niet aan ons bezoek.’ Zeg ik zachtjes. ‘Ze slaapt toch zowat de hele dag.’

Roos is helemaal kaal. Toen ze nog maar een paar plukjes over had heeft ze haar hoofd kaal laten scheren. Ze vond dat dat er nog beter uit zag dan dat halve kapsel. Ook Roos haar wangen zijn een beetje ingevallen. Ze is iets dunner geworden dan voor de behandeling, in die tijd was ze nogal mollig geworden door het aansterken.

‘Arme Roos.’ Zegt Dioni zacht. Ik zucht, en knik. We pakken stoelen en gaan naast haar bed zitten.

‘Over een twee dagen is de behandeling gelukkig over, dan mag ze weer naar huis.’ Zeg ik.

‘Hoeveel moet ze er eigenlijk?’ Vraagt Dioni dan.

‘De kanker was in een vroeg stadium, dus ze beginnen met vier. Na deze gaan ze kijken of het goed aanslaat. Dan kan het nog verlaagd over verhoogt worden.’ Leg ik uit.