Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 34

Dit was het even voor vandaag, geen updates meer. Morgen of als het bij jullie nacht is (Dan is het hier avond) misschien nog een hoofdstuk maar ik kan niks beloven.

Allemaal super erg bedankt voor de lieve reacties & vote's. Hoop dat jullie hoofdstuk 34 ook weer leuk vinden!

X Julia

------------------------------------------------

---Twee dagen later

-Lara

Ik zit in kleermakerszit op Roos haar bed. Ze zit voor me en leunt een klein beetje tegen me aan. Ik haal voorzichtig een borstel door haar haren. Steeds meer haren blijven in de borstel steken. Er zitten kleine kale plekken op haar hoofd.

‘Hoe erg is het?’ Vraagt Roos zachtjes.

‘Niet zo heel erg.’ Zeg ik eerlijk. Ik haal nog een keer de borstel over de lengte van haar haar, spring dan van het bed en leeg de borstel in de prullenbak.

‘Maar je niet druk, we zijn straks samen kaal.’ Zegt Youssef. Youssef is echt een schat. Hij is heel sterk en optimistisch, net als Roos. Jai vind Youssef niet zo geweldig, maar hij hoeft zich echt nergens zorgen over te maken. Ik weet dat hij Roos leuk vind, en ik weet dat Roos Jai leuk vind. Ik snap niet dat ze nog niet samen zijn, maar ik laat ze het zelf maar uitzoeken.

Jai is doodop van elke dag bij Roos zitten, dus ik heb hem gedwongen om vandaag thuis te blijven. Ibrahim zit naast Youssef op zijn bed, op Youssef zijn iPhone spelletjes te spelen. Ik pak een zak chips uit mijn tas en gooi hem naar Roos. Ze vangt hem behendig en scheurt hem open. Meteen kijken Youssef en Ibrahim op.

‘Gieren.’ Zegt Roos en steekt haar tong uit. Ik pak een zak drop uit mijn zak en gooi die naar Youssef.

‘Ik heb ook aan jou gedacht hoor.’ Zeg ik met een glimlach. Youssef steekt zijn duim naar me op. Hij en zijn broertje hebben nogal een grote dropverslaving. Ibrahim klimt op Youssef zijn bed en begint mee te eten. Ik klim op Roos haar bed en eet met haar mee.

‘Moeten jullie eigenlijk niet bidden?’ Vraagt Roos dan na een tijdje. Dan slaat ze een hand voor haar mond. ‘Dat kam er zó lullig uit! Sorry, zo bedoelde ik het niet.’

Youssef moet lachen en schud zijn hoofd. ‘Zo lullig was het niet hoor. Maar nee, Ibrahim en ik geloven niet. En onze ma is Christelijk.’

‘Een Christelijke Marokkaan…’ Mompel ik. Youssef moet weer lachen.

‘Ik weet het, het klinkt debiel. We zijn echte Hollanders. Ibrahim en ik zijn de derde generatie ofzo, onze opa en oma kwamen hier. Mijn moeder vind de Islam belachelijk, net als mijn vader. Ibrahim, mijn vader en ik geloven niks. Mijn moeder gaat af en toe naar de kerk en noemt zichzelf “Christelijk”, maar volgens mij heeft ze niet echt een idee wat het nou helemaal inhoud.’ Verteld Youssef.

‘We gaan niet om met andere Marokkaanse families, omdat ze ons raar vinden. Wie is er nou raar, een beetje praten tegen een dooie.’ Gaat Ibrahim verder. ‘Die kinderen mogen níks. Ze moeten vijf keer per dag bidden ofzo, ze moeten honger lijden en ze moeten Arabisch leren en de Koran lezen. Het lijkt me echt kut.’

Youssef haalt zijn schouders op. ‘Iedereen zijn eigen geloof. Niet discrimineren broertje.’

Ibrahim haalt ook zijn schouders op en gaat verder met drop eten. De zak van de jongens is al bijna leeg, wij zijn nog niet eens op de helft.

‘Vreetzak.’ Zegt Roos lachend. Dan springt Youssef opeens op van zijn bed, en rent naar de wasbak die in de hoek van de kamer staat. Hij grijpt de randen vast en geeft over. Ibrahim springt geschrokken van het bed en loopt naar zijn broer.