Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 25

Ik heb besloten om vandaag maar gewoon te gaan schrijven, ter afleiding van wat er is gebeurd. Ik hoop dat niemand zich verder zorgen maakt ofzo, want dat is niet nodig.

Enjoy

X Julia

---------------------------------------------------------

-Cassius

Relaxed sta ik met mijn armen om Esmee haar middel heen en weer te wiegen. Mijn gedachte zijn ver weg, bij wat er vorige week was gebeurd met Esmee en haar vader, en wat er deze middag was gebeurd.

Esmee had gevraagd of ik haar een creap vond. Dat is hetzelfde als vragen of ik haar lelijk vind: het antwoord is standaard ‘Nee’. Dat haar vader gestoord was, daar kon zij niks aan doen.

Haar vader had weer op het punt gestaan om te flippen, maar haar moeder had gelukkig ingegrepen. Ik vraag me nu af hoe dit zal eindigen.

‘Waar denk je aan?’ Vraagt Esmee dan. Ze draait haar hoofd om me aan te kunnen kijken.

‘Je vader.’ Reageer ik. Esmee stopt haar hand in mijn broekzak en haalt mijn telefoon eruit.

‘Ze zijn al een half uur weg.’ Mompelt ze. ‘Als ze het huis maar niet af hebben gebroken.’

Ze stopt mijn telefoon terug in mijn zak en draait zich dan om. Ze slaat haar armen om mijn nek.

‘Maak je geen zorgen, mijn moeder is een schat. Ze praat wel met hem.’

Ik glimlach en geef haar een kus. ‘Ik hoop dat dit gezeik snel over is.’

‘Ik ook.’ Zegt ze. Ze legt haar hoofd tegen mijn borst en ik leg mijn kin op haar hoofd. Ondanks al dit, vind ik Esmee nog steeds het beste dat me ooit is overkomen.

Als ik merk dat het langzaam begint te schemeren, maak ik me los van Esmee.

‘Ik moet zo naar huis.’ Zeg ik. ‘M’n ouders gaan vanavond uit en ik moet op m’n zusje passen.’

Esmee knikt en geeft me een kus. We lopen hand in hand terug naar de parkeerplaats waar mijn moeder me over een paar minuten op komt halen. Als we staan te wachten, hoor ik weer die kuch achter me van vanmiddag. Ik draai me langzaam om en knijp in Esmee haar hand.

‘Esmee, Cassius.’ Zegt haar moeder en glimlacht naar ons. Esmee haar vader staat er nerveus naast. ‘Frank heeft iets te zeggen.’

Het doet me denken aan de kleuterschool. Als twee kinderen ruzie met elkaar hadden en de juf ze dwong om sorry tegen elkaar te zeggen.

‘Cassius, het spijt me.’ Zegt Esmee haar vader dan. ‘Ik had niet zo mogen reageren. Het ligt gewoon erg gevoelig bij ons. Ik moet je een kans geven.’

Ik glimlach naar haar vader en knik. Dan schud ik de hand die hij naar me uitsteekt.

‘En Esmee, ook sorry tegen jou. Ik had niet zo ver mogen gaan.’ Zegt haar vader. Esmee geeft haar vader een knuffel.

‘Dankjewel pap, ik ben blij dat je weer normaal doet.’

Haar vader knikt even en draait zich dan om. Hij loopt terug naar de tuin en kijkt niet meer om naar ons.

‘Dankjewel mam.’ Zegt Esmee blij. Ze geeft haar moeder een kus op haar wang.

‘Het is al goed.’ Zegt haar moeder. Ze steekt haar hand naar me uit en glimlacht. Ik schud haar hand.

‘Esther.’

‘Cassius. Leuk U te ontmoeten.’

‘Hetzelfde.’ Zegt Esther. Dan draait ze om en loopt ze terug naar de tuin, achter Esmee haar vader aan.