Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 28

-Lara

‘Roos Versteeg!’ Gil ik tegen de vrouw achter de balie.

‘Die ligt hier niet!’ Gilt ze terug. Ik sta voor de balie in het ziekenhuis, bij oncologie. Ik ben helemaal doorweekt, mijn haar druipt en mijn kleren plakken aan mijn huid. Om me heen vormt zich een plas water. Ik kijk om me heen, en dan weer terug naar de balie. De vrouw is verdwenen.

‘Kan iemand me helpen?!’ Krijs ik door het ziekenhuis. Mijn stem echoot en ik krijg geen reactie. ‘Waar is iedereen?!’

Ik begin te lopen. Rechts, links, de gang door. Kamer 235.

Ik sta stil, en duw de deur dan langzaam open. Roos ligt er niet. In plaats van Roos, ligt Dioni er.

‘Dioni…?’ Fluister ik. Opeens draait zijn hoofd. Met wijd opengesperde ogen staart hij me aan. Ik durf niet dichterbij te komen en blijf in de deuropening staan.

‘Lara, waarom hou je niet van me?’ Zegt hij dan. Hij gaat overeind zitten. Zijn rug is helemaal recht, en zijn benen ook. Het ziet er zo raar uit dat ik misselijk wordt.

‘Ik hou wel…’

Opeens staat hij recht voor me. Ik geef een harde gil en wil wegrennen, maar hij pakt mijn arm. Ik kijk weg, en als ik terug kijk zie ik dat niet Dioni, maar Roos me vasthoud.

‘Roos!’ Roep ik.

‘Ik ga het niet halen.’ Zegt Roos. ‘Dag Lara.’

Ze laat me los en begint voor me uit te lopen, de gang in richting de balie.

‘Nee! Roos, kom terug!’ Gil ik. Ik wil achter haar aan rennen, maar mijn benen komen niet los van de grond.

‘Roos!’

Ze draait zich nog een keer om, zwaait en glimlacht naar me en fluistert dan iets.

‘Wat?!’ Roep ik wanhopig.

‘Vaarwel.’ Zegt ze nu iets harder.

‘Roos!’ Krijs ik met alles wat ik heb. Dan verdwijnt ze.

‘Roos…’ Huil ik. Ik val op mijn knieën. Als ik weer omhoog kijk staat Dioni aan het einde van de gang.

‘Dioni!’ Roep ik. ‘Waar is Roos!’

‘Ik háát je!’ Schreeuwt hij.

‘W-wat?’ Stamel ik. ‘Dioni… Roos…’

‘Lara!’

Opeen zit ik rechtop in mijn bed. Hijgend en badend in het zweet staar ik voor me uit. Ik ben niet in het ziekenhuis, ik ben in mijn eigen kamer. In mijn eigen bed. Ik kijk opzij naar Dioni, die gewoon naast me ligt. Hij kijkt me verbaast en geschrokken aan.

‘Dioni…’ Fluister ik. Dan begin ik te huilen.

‘Hé, rustig maar…’ Zegt hij. Hij trekt me tegen hem aan en gaat weer liggen. Ik druk mijn voorhoofd tegen zijn borst aan en sla mijn armen om zijn middel.

‘Het was maar een droom.’ Zegt hij. Ik snik en kruip nog dichter tegen hem aan. Dioni houd me stevig vast en kust me op mijn hoofd.

‘Droomde je over mij?’ Vraagt hij dan. Ik maak me los uit zijn greep en kijk omhoog naar hem.

‘Hoe weet je dat?’

‘Je zei mijn naam.’ Mompelt hij. ‘En die van Roos. Je bleef maar mompelen: Roos, Dioni, Roos, Dioni. Opeens flipte je en heb ik je wakker gemaakt.’