Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 31

-Esmee

Langzaam eet ik de clubsandwich die op mijn bord ligt. Ik doe mijn knalroze bandana goed en kijk dan naar mijn vader. Hij eet zijn eigen sandwich snel en met grote happen. We zijn bij De Dam, aan het lunchen in een klein restaurantje. We waren ervoor gaan shoppen. Geloof het of niet: mijn pa had best een goede kledingsmaak. Hij wilde graag wat vader-dochter tijd hebben, dus vandaag hadden we de dag samen doorgebracht.

‘Pap?’ Vraag ik dan. Hij kijkt op naar me en trekt zijn wenkbrauwen vragend op.

‘Accepteer je Cassius echt?’ Vraag ik onzeker. Mijn vader is even stil en veegt dan zijn mond af.

‘Wat is liefde op jou leeftijd.’ Mompelt hij ontwijkend.

‘Wat bedoel je?’

‘Je bent vijftien.’

‘Bijna zestien.’ Mompel ik en roer met mijn rietje in mijn appelsap.

‘Bijna zestien dan, wat jij wil. Je hebt nog je hele leven om verliefd te worden Esmee.’

‘Maar ik ben nú verliefd.’ Zeg ik.

‘Wat is het voordeel van een vaste verkering op jou leeftijd?’ Zegt mijn vader. ‘Wat heb je daar aan?’

‘Je weet dat de ander ook van jou houd en niet met andere gaat.’ Zeg ik. ‘En je bent samen. Jij weet toch wel wat een relatie is?’

‘Tuurlijk.’ Zegt mijn vader zuchtend. ‘Maar hoe serieus is het op jou leeftijd. Je bent pas zestien Esmee…’

‘Nou en?’ Onderbreek ik hem. ‘Hoezo kan het niet serieus zijn als je zestien bent? En wat weet jij nou van een serieuze, goede relatie.’ Het komt  er botter uit dan ik bedoel, en ik zie mijn vader zijn gezicht betrekken.

‘Dat het met mij en je moeder niet goed ging betekend niet dat ik niks weet van serieuze, goede relaties.’ Zegt hij. Even zijn we allebei stil.

‘Het is behoorlijk serieus tussen mij en Cassius hoor.’ Zeg ik dan.

‘Ben je met hem naar bed geweest?’ Vraagt mijn vader direct.

‘Nee… maar ik sluit niet uit dat het misschien binnenkort gaat gebeuren.’ Antwoord ik. Ik kijk op naar mijn vader en zie dat hij het er erg moeilijk mee heeft.

‘Zou je het minder erg vinden als het een Nederlander was geweest?’ Vraag ik.

‘Ja.’ Antwoord mijn vader eerlijk. ‘Maar je vraag… ja, ik accepteer Cassius. Ik verdraag hem.’

‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’ Zeg ik, nu geërgerd.

‘Daar bedoel ik mee dat ik hem accepteer, maar niet aardig vind.’

‘Maar je ként hem niet eens!’ Zeg ik en verhef mijn stem. ‘Je hebt hem niet eens een kans gegeven!’

‘Een mens mag toch zijn mening hebben?’ Zegt mijn vader luid. Ik schud mijn hoofd.

‘Dit is geen mening, dit is een vooroordeel.’ Mompel ik boos. Mijn vader zucht diep en neemt een slok van zijn bier.

‘Luister Esmee, dit was een hele leuke dag, kunnen we hem ook leuk eindigen?’

‘Best.’ Zeg ik terwijl ik mijn tanden op elkaar klem. ‘Wat jij wil.’

Zal mijn vader Cassius ooit aardig gaan vinden? Denk ik wanhopig.

-Sam

Nerveus maar zelfverzekerd zet ik mijn fiets tegen de hoge heg die het huis van Lucy omlijnen. Op de enige plek waar geen heg was, de ingang van de tuin, stond een groot ijzeren hek. Ik wist niet eens dat er zulke grote huizen in Badhoevedorp bestonden. Ik loop langzaam naar het hek en druk op de knop naast de intercom die aan het hek hangt. Ik hoor een klein piepje, en daarna niks meer. Na een tijdje wachten hoor ik een zacht gekraak.