Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 42

Guys,

Jai heeft een nieuwe btb armbad... dezelfde als mijn pa. En mijn pa is 63, ik kocht die armband voor z'n verjaardag. Ik wil er niks mee zeggen ofzo ik moest echt keihard lachen.

O, en ik heb oorontsteking. Dus ik zit nu zwaar aan de pillen en oordruppels anders mag ik niet in het vliegtuig en kan ik dus niet naar huis komende Zondag :/

Dat vind ik echt totaal geen probleem... ik hoop dat ik niet mag dan kan ik hier nog even een paar dagen blijven. Het doet wel facking veel pijn, en ik zit op een TROPISCH EILAND EN IK MAG NIET MEER MET MIJN HOOFD ONDER WATER VAN DE DOKTER. FML.

En ik dacht: Wat nou als B-brave dit verhaal zelf zouden lezen? Ze zouden wss zoiets hebben van: DAFUQ IS DIT ?!

En dan nog iets: BIJNA 3000 LEZERS?! ICAN'TEVEN ILY GUYS SO MUCH <3

Laatste dingetje: Ga allemaal het nummer No Love Allowed van Rihanna luisteren, het is super relaxing. NIGGA IS U BLIND <3 (Je snapt het als je het gaat luisteren).

Anyway, dat was even de update over mijn leven wat niemand eigenlijk boeit haha sorry,

Lucy's gitaar ----------------------->

Enjoy hoofdstuk 42,

X Julia

-------------------------------------------------

---Twee dagen later

-Roos

‘Dit is zo typisch.’ Mompelt Lara. ‘Je zit hier al de hele tijd, en nu je er eindelijk weg mag, ga je weer terug.’

‘Voor Youssef.’ Zeg ik en trek mijn wenkbrauwen op. ‘En ik moet sowieso over drie dagen weer voor controle. Ik zal hier de komende tijd nog veel komen.’

We lopen de bekende hoofdingang van het AMC binnen. Het is vreemd om hier te komen en zelf even helemaal niks te moeten.

Gister is Youssef geopereerd, vandaag mogen wij voor het eerst bij hem kijken. Zijn ouders, Ibrahim en Dina gaan er waarschijnlijk ook zijn.

We lopen langs de balie, naar de lift en drukken op verdieping twee. Daar lopen we langs de tweede balie, de gang in naar kamer 235. Ik duw de deur open, en Lara en ik stappen naar binnen.

Binnen ligt Youssef rustig in zijn bed, en staan zijn ouders en Ibrahim om zijn bed heen. Dina ligt naast hem op bed te slapen. Hij aait over haar zwarte kroeshaartjes.

‘Heey Yous.’ Zeg ik en loop glimlachend zijn kamer binnen. Youssef steekt even zijn hand op. Ik begroet zijn ouders, en Lara stelt zich voor.

‘Hij praat amper.’ Zegt Ibrahim. ‘Hij is ook benauwd. En moet je kijken.’ Zonder het aan Youssef te vragen trekt Ibrahim Youssef zijn shirt omhoog. In het midden van zijn borstkas zit een grote rode lijn met hechtingen erin. Lara en ik schrikken, en Youssef trekt snel zijn shirt omlaag. Hij kijkt woedend naar Ibrahim.

‘Ibrahim, gedraag je.’ Zegt zijn vader streng. Ibrahim haalt zijn schouders op.

‘Gaat het wel?’ Vraagt Lara dan aan Youssef.

‘Ja hoor.’ Antwoord hij. Zijn stem is erg schor en hij ademt zwaar.

‘Komt alles wel goed?’ Vraag ik dan bezorgd. Hun vader knikt.

‘Natuurlijk, Youssef moet eerst herstellen van de operatie en zijn lichaam moet wennen aan het feit dat hij nog maar één long heeft, maar daarna komt het goed.’ Legt hij uit. ‘Alleen wordt sporten moeilijk voor hem voortaan.’