Get Lucky (B-Brave fanfiction)

Hoofdstuk 39

-Roos

Als ik wakker wordt voel ik me meteen beter. Ik heb nog steeds een zwak gevoel, maar ik voel me alsof ik herladen ben.

Ik ga recht overeind zitten en staar de kamer in. De plek waar Youssef zijn bed stond is nog steeds leeg. Ik gaap, rek me even uit en besluit dan op onderzoek uit te gaan. Voor de tweede keer haal ik mijn infuusstandaard van de rem en duw hem voor me uit naar de deur van mijn kamer. Ik doe hem langzaam open loop de gang in, die leeg is. Langs de balie kan ik niet, anders wordt ik meteen teruggestuurd naar mijn bed. Maar tegenover de balie is de lift…

Ik loop langzaam de gang af, maar stop voordat ik de hoek om moet. Ik kijk even voorzichtig, en zie dat de vrouw van de balie druk aan de telefoon is. Ze staat met haar rug naar me toe, dus dit is mijn kans.

Ik sluip achter haar langs en loop door naar de lift. Ik druk op de knop en duim dat ze niet op let. Als dat niet gebeurd, kan ik wel gillen van blijdschap. Ik loop snel de lift in, die gelukkig leeg is, en druk op de knop voor de begane grond. Ik kijk naar mezelf in de reflectie van de liftdeuren en moet grinniken. Ik zie er ook echt belachelijk uit in mijn ziekenhuishemd en met mijn infuusstandaard naast me.

De liftdeuren gaan langzaam open als ik op de begane grond kom. Ik loop de lift uit, en sta dan midden in het hoofdgebouw. Het ziekenhuis is heel rustig zo in de ochtend, dus het gepiep van de wieltjes van mijn infuusstandaard is duidelijk hoorbaar. Ik loop naar de wegwijzer die op de hoek van een gang staan. Rechts is de IC, Intensive Care. Daar moet Youssef waarschijnlijk zijn.

Ik sla rechts af, en kom in een nieuwe hal die ik niet ken. Niet als ik door de eerste deur wil kijken, gaat er een deur achterin de gang open en komt er een bed naar buiten rollen. Youssef ligt in het bed en kijkt rustig voor zich uit.

‘Youssef!’ Schreeuw ik bijna. Hij kijkt mijn kant op en tilt dan rustig zijn hand op, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hij van de IC af komt en ik uit bed ben en door het ziekenhuis heb gezwalkt.

‘Roos, wat doe je uit bed?’ Zegt een zuster dan verbaast. Ze komt op me af lopen, en achter haar duwen twee zusters Youssef zijn bed.

‘Ik zocht Youssef.’ Zeg ik en knik naar hem.

‘Spring op bed!’ Zegt hij enthousiast en klopt naast zich op bed. Ik loop naar hem toe, spring op zijn bed en hou mijn infuusstandaard vast. De zusters duwen weer, en mijn standaard rolt keihard piepend mee.

‘Daar moet wat aan gedaan worden.’ Zeg ik tegen een van de zusters en wijs naar de wieltjes van mijn standaard. Ze moet even lachen.

‘Dat ga ik voor je regelen meid.’ Zegt ze.

‘Hebben jullie iets ofzo?’ Vraagt de zuster van gisteravond.

‘Nee.’ Zeg ik dan. ‘We zijn vrienden. Ik ben al verliefd.’

‘Aaawh.’ Zegt de andere zuster die het bed duwt. Ze duwen het bed naar de lift van het hoofdgebouw en drukken weer op verdieping twee.

‘Hij heet Jai.’ Zeg ik.

‘Ik wist het.’ Zegt Youssef lachend. ‘De manier waarop je naar hem kijkt… ik merkte het meteen.’

Ik bloos en knik dan langzaam. De lift stopt, en ze duwen Youssef en mij de hal weer in. We rijden naar onze kamer. Voor de deur spring ik van het bed en doe ik de deur open. Daar staat een huilende Esmee, een huilende Megan, een huilende Lara, een compleet gechoqueerde Jai, vier geschrokken jongens, een geschrokken meisje dat ik niet ken, een geschrokken Ibrahim en een krijsende peuter.

What the fuck?

-Jai

Ik ren naar Roos en trek haar tegen me aan. Doordat ik dit doe geef ik per ongelijk een ruk aan haar infuus en schiet het los. De naald zit nog steeds in haar hand, maar het slurfje is los geschoten van het zakje en de inhoud zit inmiddels in mijn schoenen.