Married with a Gangster

Chapter 63

Jenny's P.O.V. 

"This is so unfair." iyak ko sa harap ni Darlene.

"I'm really sorry, Jenny. Di ko rin kasi alam na kasali si Ethan sa mga battles ni Jonas." 

"Even I still do not know the whole story, you should listen to him if he try to explain it to you." 

"Darlene, they are gangsters." 

"I know and I'm sure they have proper explanation for this. Maghintay lang tayo." Darlene smiled, Alam ko na somewhere deep in her heart na katulad din niya ako, impatient for their explanations.

"My parents were killed by gangsters, how could I trust them? Even my brother is a gangster."

"May mga mababait at masasama na gangster, Jenny. Don't think they are all the same. Paano mo ba nasabi na napatay sila ng mga gangsters? You regained back all your memories?" kuryosong tanong ni Darlene

"Most, simula nung namatay si Papa Tim bumabalik na yung mga alala ko." 

"That's great." Ethan being a gangster is currently processing in my mind, and everything he did is starting to make sense. I'm starting to doubt every action he did. What if he approached me because he wants something from me? But what?

"I'm going crazy" Ramdam ko na naman ang nabubuong luha sa aking mga mata. 

"You fell really really hard, Jenny." tinignan ko si Darlene. Hindi ko masabi kay Darlene ang gusto kong masabi sa kanya na siguro Ethan never loved me.

"I'm going to sleep." sabi niya sa akin tas pinatay ang ilaw ng kanyang kwarto. Katabi ko siya ngayon, hawak-hawak ang kamay ko. Napangiti nalang ako at napatingin sa cellphone ko.

Siguro gising na siya ngayon? Hinahanap kaya niya ako? Kasama ba niya si Andrea ngayon? Did he really love me? Overthinking really kills you. I face that problem tomorrow, wala akong magagawa sa sobrang pag-iisip.

--

 "Promise me, you will marry me."

"Siguro." tawa ng batang babae. Tumawa ang matatandang kasama nila dahil sa sagot ng batang babae.

"Jenny, wake up. Time for breakfast." Nagising ako sa boses ni Darlene, nakita ko na nakangiti ito nung nakita niya ang magulo kong buhok kaya agad ko itong inayos.

"Ang tagal mong nagising. Teka ba't ka umiiyak?"

"May napaganipan ako." Sagot ko habang pumupunta sa kusina ni Darlene.

"Ano?" 

"Nakalimutan ko pero feeling ko hindi naman yun malungkot."