Η Αδελφότητα Της Μαγείας

πεθαίνω διχως εσενα.

Την έβγαλε απο το κρύο νερό και την τοποθέτησε στο λασπωμένο έδαφος κοιτάζοντας τα κλειστά της ματια, αυτό ήταν η μεγαλύτερη του τιμωρία τι μπορούσε να κανει δίχως εκείνη ακόμα και τώρα που πέθαινε σκεφτόταν μονάχα πως θα νιώσει μέσα της εκείνη και τώρα έφτασε σε σημείο να κοιτάζει τα κλειστά της ματια και να παρακαλάει για μια της ανάσα.,
Έβαλε τα χέρια του στην κοιλιά της πιέζοντας την να βγάλει οτι νερό είχε πιεί μα ηταν μάταιο δεν έδειχνε να ανασενει .αυτό έκανε τον Δημήτρη να πεθαίνει περισότερο καθώς στο λασπωμένο απο την λίμνη προσωπο του αρχισε να στάζει για μια ακόμα φορά αίμα κανοντας το φόρεμα της ειζιας ματωμένο πέπλο ,θαρρείς μαυτο της το φόρεμα φάνταζε νύφη δική του νύφη ήθελε να είναι μονάχα δική του ...
ανέβασε τα χέρια του στο προσωπο της σηκώνοντάς ελαφρά το κεφάλι της Όστε να την πάρει αγκαλιά, τα ματια του είχαν στραφεί στον ουρανό οπου τον κοίταζε σαν να εκλιπαρούσε σαν να ζητούσε βοήθεια σαν να μιλούσε πρωτη φορά στον θεο τον θεο που ποτε δεν του ζήτησε βοήθεια ..
<< η ειζια είναι ενα ακόμα παιδι σου δεν θα σε αφήσω να μου την πάρεις δεν ξέρω τι σκέφτεσαι μα αν πιστεύεις οτι επειδή είναι μια μάγισσα έχει καρδιά στην κόλαση κανεις λάθος είσαι ο θεός ποιο δυνατός απο τον ήλιο τον ίδιο εσύ ξες πολυ καλύτερα πως η δυναμη που κρύβει μέσα της δεν είναι μαύρη δεν είναι σκοτεινή έχω ζησει την καρδιά της έχω περπατήσει στο δικο της μονοπάτι
Και έχω φυλακιστεί στα ματια της πάλεψε και εσυ να μας χωρισεις κάντε οτι καλύτερο μπορείτε μα αν μια φορά θέλεις να με βοηθησεις αυτήν την φορά μην μου πάρεις κάτι δώσε μου την πίσω...
Σταγόνες απο το αίμα στην μύτη του έσταζαν στο πρόσωπο της ενω τα ματια του την κοίταζαν γεμάτα δάκρυα έσκυψε κοντά στα Χέιλι της αφήνοντας τον εαυτό του ελεύθερο να την φιλήσει όπως έκανε ο πρίγκιπας σε κάθε παραμύθι όπως όλοι φιλουσαν την αγάπη τους.
<< ειζια δεν πρεπει ποτε να τελειώσει έτσι ξέρω πως με ακούς ξέρω πως παλευεις να με αφήσεις Όστε να με σωσεις δεν μπορείς να με φτιαξεις σταματά να το προσπαθεις ξες ποσο κακο μου κανεις? Κάθε φορά που εσύ κλεινεις τα ματια σου εγώ σε κοιτάζω κρυφά δίχως να ζητάω περισσότερη ευτυχία απο αυτήν που περνώ καθώς κοιμάσαι μα τώρα είναι πολυ διαφορετικό η καρδιά σου έχει γεμίσει νερό και το σωμα του είναι κρύο θέλω να σε ζεστανο και δεν μπορω θέλω να σε γυρίσω σπίτι και τα πόδια μου δεν προχωράνε μπροστά η πίσω θέλω να σε αγαπήσω και δεν μας αφήνουν ειζια δεν μας αφήνουν να ζήσουμε απο την αρχή μαζι χαθηκαμε και τώρα ο ύπνος πέρνει τα κορμιά μας με τι τροπο θες να με φτιαξεις το να ζω μόνος δίχως ερωτα τι ζωή πας να μου χαρισεις; όχι ειζια η μαζι η χωρια για παντα ,η θα με αγαπάς κοιτάζοντας με στα ματια η θα τα κλείσουμε μαζι ξέρω πως με ακούς δεν θα σε αφήσω ποτε να πεθάνεις είμαι ο κυνηγός σου θυμάσαι;...
Τα ματια της άνοιξαν σιγά σιγά εκείνος κοίταζε το έδαφος κλαίγοντας σαν παιδί την είχε στην αγκαλιά του γεμίζοντας την με το αίμα του και ακούγοντας τον να της μιλάει απο τα βάθη της καρδιας του .
<< θες να με αφήσεις μόνη τι επιλογή είχα;;;..
Το βλέμμα του ηταν ακόμα καρφωμένο στο έδαφος ,τα χέρια του ηταν γεμάτα αίμα ενώ η αγκαλιά του χαλαρωνε σιγά σιγά αφήνοντας το κορμί του να πεσει αναίσθητο πανω της ..
Η ειζια έκλεισε τα ματια της κρατώντας τα δάκρυα της μέσα της ,

Λιγες ώρες αργότερα εκείνη είχε ανάψει μια ζεστή φωτιά Κρατώντας τον Δημήτρη δίπλα της ( ακόμα καμια εξέλιξη)
Είχε τα δυο του ματια κλειστά τώρα την χρειαζόταν περισότερο απο ποτε ,τον άφησε λίγο μονο καθώς σταθηκε κάτω απο το φεγγάρι κοιτάζοντας το με λατρεία .
<< αναστεζια!!!!! Φοβάμαι είμαι τόσο αδύναμη χρειάζομαι την βοήθεια σου σε παρακαλώ δώσε μου δυναμη πες μου τι μπορω να κάνω οδηγώ τον άντρα που αγαπώ στην καταστροφή δώσε μου ενα σημάδι...

Την έλουσε ενα παγωμένο αεράκι καθώς ενα πανέμορφο ελάφι σταθηκε μπροστά της τα ματια του είχαν το χρώμα του χρυσου.
Η ειζια του Χαμογελασε ξέροντας ποια το είχε στείλει, έτσι έσπευσε να το αγγίξει ,εκείνο δεν έκανε στιγμή πίσω
<< αναστεζια αγάπησα!!! Υπάρχει τροπος να τον βοηθήσω; πες μου και θα κάνω τα παντα..

Το αεράκι επέστρεψε και το ελάφι γονάτισε μπροστά στην ειζια.
<< αναστεζια....

Μια φωνη απαλή με τον ήχο του ανέμου της τράβηξε την προσοχή.
<< ειζια!!
<< αναστεζια σε έχω αναγκη ..
<< αδερφη μου άφησε τον ήλιο να γιατρέψει της πληγές άφησε τον να καθοδηγήσει την δυναμη σου είσαι δυνατή πίστεψε σε σένα.
Η φωνη χάθηκε όπως και ο αέρας που είχε απλωθεί τώρα είχε την μοίρα στα δυο της χέρια έπρεπε να παλέψει...

Έσβησε την φωτιά και με όση δυναμη είχε το γυναικείο της κορμί σήκωσε τον Δημήτρη προσπαθώντας να τον ανεβάσει στο άλογο μα ήταν αδύνατο ήταν τόσο δυνατός. Έτσι κοίταξε το άλογο στα ματια καθώς ενα μεγαλο φως έβγαινε απο τα χέρια της κανοντας την νύχτα μέρα ( ευθείς το άλογο γονάτισε μπροστά της κουβαλώντας στην πλατη του τον Δημήτρη..
Τώρα άρχιζε η μάχη πρωτα θα άφηνε τον Δημήτρη στο χωριό οπου είχε μεγαλώσει και υστερα θα έβρισκε την σπηλιά της μάγισσας ο ήλιος θα εξολοθρεύσει οποίον μπει στον δρόμο του