Realism is in fashion.

~Epilogue~

Ίσως τελικά, κάποια πράγματα είναι μοιραίο να συμβούν. Ίσως μας περιμένουν στην γωνία μέχρι να πάρουμε απόφαση να κάνουμε αυτό το βήμα στη ζωή μας που θα κάνει τη διαφορά. Είτε μεγάλο είτε μικρό, είτε λάθος, είτε σωστό, είναι ένα βήμα. Και ίσως αυτό μας οδηγήσει σε εκείνο που εξ'αρχής έπρεπε να είναι το μέλλον μας.
Ίσως οι λάθος επιλογές μας οδηγούν στις σωστές. Κι ίσως τα μικρά βήματα κάνουν πιο μαγική την όλη διαδρομή.

Έτσι και η Λάουρα με τον Ντύλαν..
Ήταν γραφτό να είναι μαζί. Για αυτό και ξανα βρέθηκαν.
Τυχαία μεν, αλλά τελικά τι είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή;

Πήγαν και οι δυο για σπουδές στις Βρυξέλλες, στο ίδιο πανεπιστήμιο, και αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον με μια και μόνο ματιά. Ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει όλες τις αναμνήσεις απο το παρελθόν που τους είχαν σημάδεψαν για πάντα.

Ξεκίνησαν να βγαίνουν και πάλι, και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ήταν και πάλι μαζί.

Μετά απο αρκετά χρόνια, παντρεύτηκαν κι όλας.
Πώς θα μπορούσε κανείς-ή κάτι- να σταθεί εμπόδιο στην αγάπη τους; Υπάρχει αλήθεια κάτι που να μπορεί να εμποδίσει την αληθινή αγάπη;
Φυσικά και όχι.

Τώρα, ζουν μόνιμα στις Βρυξέλλες.

Όπως αποδείχτηκε, ο τραυματισμός που είχε υποστεί η Λάουρα στην κοιλιά, δεν ήταν τόσο άκακος τελικά, και της στέρησε την δυνατότητα να γεννήσει παιδιά.
Ούτε αυτό όμως τους σταμάτησε.
Υιοθέτησαν ένα πανέμορφο κοριτσάκι, το οποίο βάφτισε ο Τζο-μάλιστα, ο Τζο!
Ο ίδιος, μάζευε χρήματα απο τότε που η Λάουρα του ανακοίνωσε οτι θα μείνει μόνιμα στην Αγγλία, και πήγε να μείνει μαζί της. Είχε συννενοηθεί με την θεία της και της έκαναν έκπληξη.
Τώρα μένει μόνιμα στην Αγγλία μαζί με την κοπέλα που γνώρισε στη σχολή του εκεί, αλλά εξακολλουθεί να έχει την καλύτερη σχέση με την Λάουρα και τον Ντύλαν.

Πολλοί λογικά αναρωτήθηκαν για την τύχη του Τόμας..
Η θεία της Λάουρα μίλησε στους γιατρούς που τον ειχαν αναλάβει εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο, και του εξήγησε λεπτομερώς τι είχε γίνει στο παρελθόν. Κατέληξαν στο γεγονός οτι είχε μια μορφή ψυχασθένιας, για αυτό και η θεία εισηγήθηκε να του παραχωρήσουν ψυχιατρική βοήθεια- όπως και έγινε.
Πήρε αρκετά χρόνια, πολλές και επίπονες προσπάθειες, αλλά τελικά είχαν αποτέλεσμα. Ο Τόμας επιτέλους συνειδητοποίησε πόσο τραγικά λάθος ήταν η όλη του συμπεριφορά.
Μάλιστα, κατέληξε μόνος του στο συμπέρασμα οτι ο μόνος τρόπος να επανορθώσει για αυτά που έκανε, ήταν να.. αφιερωθεί στον Θεό.
Ναι, κλείστηκε σε μοναστήρι!
Ποιός θα το περίμενε; Καμιά φορά τα φέρνει πολύ περίεργα η ζωή, τελικά..

Όσο για τον Λουκ, έγινε επαγγελματίας μποξέρ-όπως ονειρευόταν πάντα, αλλά οι γονείς του τον απέτρεπαν.

Πηγαίνει συνεχεια περιοδείες ανά τον κόσμο και κάνει αυτό που απο πάντα ήθελε να κάνει. Τουλάχιστον αυτό τον κάνει να ξεσπάει κάπως και δεν νιώθει την ανάγκη να σπάει στο ξύλο όποιον βρει μπροστά του(τυχερέ Ντύλαν..)

Δεν είχε σταματήσει να είναι υπερπροστατευτικός προς την Λάουρα, ωστόσο,-και τώρα και στην κόρη της- αλλά για αυτό τον αγαπάει τόσο πολύ και η ίδια.

Το κοριτσάκι του Ντύλαν και της Λάουρα, η Μέγκαν, μεγάλωνε μέρα με την μέρα και δεχόταν απεριόριστη αγάπη απο όλους γύρω της.

Ήταν πολύ τυχερή, είναι αλήθεια.
Έχει δυο τρελά ερωτευμένους γονείς και μεγαλώνει σε ένα τουλάχιστον κατάλληλο περιβάλλον, απο όλες τις απόψεις.

Ο Ντυλαν και η Λάουρα, βεβαίως, δεν την διάλεξαν τυχαία.
Η Μέγκαν είναι παιδί νεκρού, πλεον, ζευγαριού και ζούσε σε ορφανοτροφείο τους πρώτους μήνες της ζωής της.
Με λίγα λόγια, η πρώτη της επαφή με τον κόσμο μας, είναι ενα απόσπασμα της ζωής των γονιών της, και όντας μέλος της οικογένειας του Ντύλαν και της Λαουρα, στην πορεία θα μάθει ένα απο τα σημαντικότερα πράγματα που όλοι πρεπει να γνωρίζουμε:
η ζωή σε ρίχνει παραπάνω απο μια φορές κάτω. Εσύ είσαι αυτός που τελικά επιλέγει αν θα σηκωθεί και θα τελειώσει με αξιοπρέπεια αυτό που ξεκίνησε, ή αν παθητικά θα τα παρατήσει στην μέση του αγώνα.

Γιατί και τα παραμύθια, ένας αγώνας είναι.
Οι ήρωες αγωνίζονται για το δικό τους happy ending. Και μόνο όσοι το αξίζουν το παίρνουν. Αλλά και αυτοί, πρέπει να κάνουν υπομονή μέχρι την τελευταία σελίδα, στην οποία κρύβεται όλη η μαγεία.

Τελικά, ίσως τα παραμύθια να υπάρχουν στην καθημερινότητά μας. Και ίσως, απλά περιμένουν εμάς, προκειμένου να τους δώσουμε ζωή..

~THE END~