Gevallen voor mijn vijand..

Je wist het!!

Ik: Maar er is helemaal niets! Ik heb net moeten niezen.. Ma vertel! Met wie ga je trouwen?
Hij: Nee, laat maar! Hoeft niet meer. Ik moest je helemaal nooit iets gezegd hebben!  Ik wil er niet meer over praten!

Ik voel de pijn in mijn borst wanneer hij deze woorden uitspreekt! Ik had hem zo graag willen opvangen! Ik ben zijn beste vriendin en ik moet er voor hem zijn, JA zelfs als ik mijn eigen geluk opzij moet zetten!

Ik: Hoe bedoel je?  Je kan toch niet trouwen zonder je bestie erbij te betrekken hé! Ben je zot? Ik wil ALLES weten!
Hij: Je bent mijn bestie, ja, maar dat maakt dit juist niet makkelijker.. Ik bel je terug!
Ik: Heu? Ok..

Ik leg neer en begin weer te huilen! Zijn laatste zin klonk erger dan alles ervoor... 'Dat maakt dit juist niet makkelijker' Je moest een weten, Haroen! Je moest eens weten hoeveel verdriet en pijn ik heb, wat ik allemaal voel op dit moment! Het is iets dat ik zelfs mijn grootste vijand niet zou toewensen.  Het gevoel hebben dat je verdrinkt, dieper in de grond zakt, je hart gaat ontploffen, je beste deel weg wordt genomen... en dit terwijl je helemaal NIETS kan doen.

Ik, die nooit had verwacht iemand toe te laten. Ik, die hem als de grootste vijand zag. Ik, die dit nooit had zien aankomen. Ja, ik zag hem als de mijne, maar nu wordt hij de hare.
Ik blijf nog even wakker en beslis uiteindelijk om mijn gsm uit te zetten en te gaan slapen.. 

De volgende ochtend word ik met opgezwollen ogen wakker.. we gaan maar niet vragen hoe dit komt. Ik maak mij met moeite klaar en vertrek naar school.. Mijn moeder houdt mij nog even tegen voor ik vertrek..

Mams: Wat is er ?
Ik: Niets, gewoon moe.
Zij: Ik heb je gisteren horen huilen, dus stop met liegen. Wat is er?

Mijn mama was op de hoogte van alles wat ik mijn leven gebeurde. Het was dus ook praktisch onmogelijk om iets te verbergen voor deze vrouw. 
Ik vertel enkel een klein deeltje, want over het ander deel kan ik momenteel nog niet praten.  

Ik: Haroen gaat trouwen.
Zij: Wat? Haroen? Haroen? Met wie? Wanneer?
Ik: Weet ik allemaal niet.
Zij: Huh? Hij heeft je toch gebeld?
Ik: Ja, maar ik moest dan weg en nadien moest hij weg.
Zij: Waarmee zijn jullie toch allebei bezig?! Het lijkt precies moeilijk te zijn?
Ik: Wat is moeilijk?
Zij: Om te aanvaarden dat hij gaat trouwen en voor hem om te aanvaarden dat hij een ander vrouw gaat huwen.
Ik: Totaal niet! Ik ben blij voor hem, maar had het gewoon niet verwacht. En waarom zou het voor hem moeilijk zijn, als hij er zelf voor kiest?
Zij: Ja, begrijp het wel, maar het hoort erbij als je enkel vrienden bent. En ja, maar soms moet je keuzes maken, omdat je wens niet verloopt hoe je het wilt. 
Ik: Mama, wat probeer je mij nu te vertellen?
Zij: Geloof je nu echt dat jullie enkel vrienden waren al die jaren. Haroen was enkel je vriend, omdat het de enige manier was om je dicht bij hem te houden. Als het aan hem lag, was je nu zijn vrouw en hadden jullie een kind. Jij wilde niet, dus moet hij op één of ander manier verder.
Ik: Vanwaar komt dit ineens? Hij heeft één keer iets gezegd, maar hij was nooit serieus. Hij maakt zo'n grappen elke second.
Zij: Je weet goed genoeg, achter elke grap schuilt een stukje waarheid. Dit was voor mij meer dan een grap.

Ik kijk haar aan en neem afscheid. Mijn mams is altijd een zeer slimme vrouw geweest, met haar kan je echt niet sollen. Wanneer ze beweert dat iemand slecht is, iets van plan is, ja, dan heeft ze 99% van de tijd gelijk. Ik hou zoveel van haar!

Ik wandel richting de bushalte en denk terug aan het moment dat Haroen 'de grap' maakte.

** Flashback** 

Ik weet zelfs niet meer waarmee we op dat moment bezig waren. We waren afgestudeerd, dus spraken elkaar iets minder, maar nog steeds vaak genoeg. We waren aan het bellen en op één of ander manier kwamen we bij het onderwerp 'in elkaars leven blijven'.

Hij: Je weet dat je voor altijd in mijn leven zal blijven. Er is geen ander optie.
Ik: Vanwaar deze zekerheid?
Hij: Simpel. Jij kan niet zonder mij en ik kan niet zonder je.
Ik: Feit. 
Hij: Maar je weet ook dat wij weinig opties hebben om dit realiteit te laten worden hé.
Ik: Code taal. Uitleg a u b?
Hij: Je kan niet als vriendin in mijn leven blijven, ik ga met mijn grote klonter suiker naar je huis moeten komen.
Ik: HAHAHAHAHAHAHA... STOOOPPP!
Hij: ...
Ik: Haroen?
Hij: Is dat grappig?
Ik: Deuh! Stel je voor, ineens aan mijn deur. Ik kan niet meer!
Hij: Er is geen ander optie, je weet dat, Mina.
Ik: Wat? Vanwaar deze serieuze toon? Hoezo geen ander optie? We zijn vrienden, dus we kunnen dat toch gewoon blijven of niet?
Hij: Ja, nu wel, maar je kan toch niet voor altijd mijn bestie blijven?
Ik: Waarom niet?
Hij: Gaan we niet trouwen?
Ik: Jawel, waarom zouden wij niet trouwen.
Hij: We kunnen dan samen trouwen. Bestie wordt wifey, toch?
Ik: HAHAHAHAHA.. Wat is er met je vandaag? Sinds wanneer zou ik wifey kunnen zijn?
Hij: We zijn ouder aan het worden en je weet dat ik vroeg wil trouwen. Ewa, je begint dan over zo'n dingen na te denken. Schrik ik je af?
Ik: Je weet dat ik eerst mijn studies wil afronden. En dan nog, je schrikt mij niet af, want ik weet dat ik nooit je vrouw zou kunnen zijn he. We kennen elkaar veel te goed. We zouden elkaar doodschieten.
Hij: Je studies kan je afronden, geen stress. En denk je dat echt? Zou dat geen optie zijn?
Ik: Is dat een serieuze vraag? Nu maak je mij echt bang.
Hij: Haha.. Ik denk dat ik je zelfs op ons huwelijksdag zou doodschieten. Mina in een wit kleed, dat alleen al zou mij kapot maken.
Ik: Echt een voes kind jij! Hoezo? Ik zou dus niet mooi zijn in zo'n kleed?
Hij: Haha, zeker wel, maar jah, je hebt het er niet voor over. Andere dame zal het wit kleed wel aandoen voor mij.
Ik: Heu? Wat zever je allemaal?
Hij: Haha.. Ik plaag je maar, prachtje!

De bus is er. Ik stap in en bel even mijn bestie.

Zij: Salam schat, alles goed?
Ik: Salam goed met jou?
Zij: Oei, dat klinkt niet zo. Vertel!
Ik: Ik heb Haroen aan de lijn gehad...
Zij: NEE! Heeft hij het je verteld?
Ik: Was je op de hoogte?
Zij: Tuurlijk! Ik ben zijn nicht.
Ik: Waarom zei je niets? Je had mij toch kunnen waarschuwen.
Zij: Het was niet aan mij om je het te vertellen, ik wist dat hij het ging doen.
Ik: Meen je dat? Je wist dat ik mijn gevoelens ging toegeven en je steunt mij dan nog, terwijl je wist dat hij ging trouwen?
Zij: Ja, ik wilde niet dat je met je gevoelens bleef, je moest het hem zeggen! Voel je je niet beter?
Ik: NEE! Ik heb hem niets gezegd! Hij vertelde het als eerst.
Zij: Neeeeeeee! Dat meen je niet! Waarom zei je niets?
Ik: Omdat hij eerder sprak.. Ik ga toch niet erna nog zeggen "btw, ik hou van je Haroen".
Ik ga je laten, ben aangekomen!
Zij: Goed! We horen elkaar later.

Ik zit in de les en weer kan ik mij niet concentreren! Ik kon het niet accepteren dat zij mij niets had verteld. Zelfs geen mini waarschuwing, een woord, een gebaar, gewoon iets? Ik was echt zo teleurgesteld in haar, in hem en zelfs in mezelf!

...: Yasmina, ben je nog steeds aanwezig?
Ik: Ja, mevrouw, sorry.
Zij: Je lijkt overal te zijn, behalve in mijn les ? Alles oké?
Ik: Nee nee, ik volg de les! Alles gaat goed, dank u!

Een nieuw bericht...Ik laat mijn gsm in mijn zak.. Ik wil niet antwoorden... ik wil niets of niemand zien, horen of spreken.

Tijdens de middagpauze zit ik met mijn vrienden van de Hogeschool. We zitten gewoon lekker te babbelen en lachen over van alles. Het zijn super lieve mensen, dus het doet echt even deugd. 
Ondertussen neem ik mijn gsm en zie ik 4 berichten en 2 gemiste oproepen.. Wie is het nu weer?

<3<3<3