#HİSSİZ VEDA#

başlangıç

Öncelikle iyi bayramlar!

Sizden küçük bir ricam var. Arakan'da ki kardeşlerimiz için dua edin olur mu? Onlar orada o şekilde eziyet görürken bizim mutlu bir bayram geçirmemizde gerçekten çok zor oluyor.

Sınavdan sonra bölüm atacağım dedim amma velakin fırsatım olmadı. Fırsatım olduğunda da internetim olmadı. Ama ben ne yaptım biliyor musunuz? Size bölüm yazdım yetmedi bir bölüm daha yazıp kenara koydum hatta bir başka bölüm daha yazmaya başladım. Telafi edebilirim inşallah. En fazla 3 sayfalık bölüm yazıyordum ama bu bölüm 5 sayfalık oldu. Şöyle güzel bir duygusal bölüm yazdım size okuyun güzel güzel yorum yapın beğenin olur mu ponçiklerim!! Neyse gene çenem düştü uzun bir aradan sonra böyle oluyor. Haftaya tekrar görüşmek üzere seviliyorsunuz J

Keyifli okumalar ^-^

Bu durumda ne denirdi bilmiyordum açıkçası. İnternetten bazen çıkma teklifi edenlere 'evet' diyen kısma 'sanki evlenme teklifi etti de evet diyor' şeklinde yorumlar görmüştüm. Hiç oturup da birinin bana çıkma teklifi ettiğinde ne 'cevap' veririm diye de düşünmemiştim. Şimdi bizzat olayın baş karakteriydim. Sahi ben bu çocuğa ne diyecektim? Ne demem gerektiğini bilmesem de daha fazla bekletmemem gerektiğini biliyordum. Kafamı sallarken kelimeler döküldü dudaklarımdan "tamam" hadi ama! Tamam ne be kızım? Sanki sana çocuk merdivenleri çıkalım dedi. Umuthan tuhaf bir şekilde bakarken aynı zamanda da sırıtıyordu. "tamam derken?" dedi. Ee hadi bakalım gerisini de açıklayacak cevabın vardır. İnanıyorum ben sana hadi kızım! İç sesime göz devirirken bunu gerçekte de yaptığımı fark ederek bir anda kendime gelip

"tamam işte umuthan uzatma" tebessüm ederek söylediğim şeyden sonra tebessümü iyice sırıtmaya dönmüştü. Dayanamayıp bende gülmüştüm. Gülüşünü sevdiğiniz bir adam siz ne kadar sinirli,kırgın ya da üzgün olursanız olun tebessümü dudaklarınıza bahşettiriyordu. Bilmiyordum? Umuthan hakkında doğru düzgün hiçbir şey bilmiyordum. Sadece bir kere de olsa beynimi saf dışı bırakarak kalbimi dinlemiştim. Onun bana lütfettiği yolda ilk adımımı atmıştım. Engellerini bilmediğim bir yoldu. Zorlukları,çileleri hakkında hiçbir bilgim,tecrübem olmayan bir yoldu. Allah'tan tek istediğim şey o kadar çektiğim,kendi içimde yaşadığım kalp ağrısının bitip gerçekten kısa da olsa mutlu olmaktı. Kısa diyordum çünkü aşk benim kapımı hiç tıklatmamıştı. Umudum sadece adı da umut olan bu yabancıyı evime,kendi dünyama dahil ederek mutluluğu tatmaktı.. Biliyordum tabii ki hiçbir misafir uzun süre kalmazdı. Bu yüzden kısa da olsa mutlu olmaktı istediğim. Güzel başlamıştı ve güzel bitmesini temenni ediyordum. Hiçbir şeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini bilecek kadar gerçekçi bir kızdım. İlk misafirim de benim bu yolda deneyim sahibi olmama yardım edecekti.kaydedin bu zamanı 26 şubat 2013 kalbimin anahtarını birine emanet ettiğim ilk gün... Kolunu koluma dolayıp yumuşacık bir tonda "hadi gidelim o zaman" dedi. Kafamı sallayıp koridora girdik kol kola. Biraz ilerleyince merdivenlere varmadan kolundan çıktım. Ne kadar resmi olarak adını koyduysak da insanların gözüne sokacak kadar arsız değildim. Tam merdivenlerin oradan döneceğimiz zaman 11'lerden aynı zamanda umuthan ile sürekli takılan said'i görmüştük. Said de gülüşü güzel adamlardandı. Uzun boylu hafif sakalları ile gerçekten şu okuldaki yakışıklılar arasında ilk sıralarda olacak kapasitede biriydi bana göre. Dediğine bak be yanında daha saniyeler önce çıkma teklifini kabul ettiğin adam var kızım! Diyen iç sesime hak vererek vicdan yapmıştım. Zaten iki dakika sussa çok gelecek hanımefendiye! Said umutun yüzündeki gülümsemenin aynısıyla umuthan'a gülerek "hayırlı olsun kardeşim" demişti. Yok artık! Sen nerden biliyon abisi? Umuthan said ile ellerini erkekçe tokuşturup "saol kardeşim" demişti. Demekki kafasında olan bir şeydi ve bundan da herkese bahsetmişti. Bana da bir baş eğmesi ile bende onun gibi karşılık verdim.