YETİM (Ara Verildi)

25. Bölüm

Azra da işlerini hallettikten sonra hastaneye dönmek üzere yeniden yola çıktılar. Genç kız biraz dinlenmiş hissetse de aklındakiler ve yüreğindekiler halsiz bırakıyordu. Bundan sonra ne olacağıyla ilgili hiçbir fikri yoktu.

Emine elini tutup sıktığında ona bakarak zorlukla gülümsedi.
Yol boyu derin bir suskunluk bürümüştü üçünü de. Hastanenin bahçesine girdiklerinde Azra’nın içindeki ufacık huzur kırıntıları da kayboldu. Arabadan inip hastaneye girdiğinde ise ayakları hem ileri atılıp Barlas’a koşmak istiyor hem de geri geri kaçmak istiyordu.

Barlas’ın odasının olduğu kata geldiklerinde koridorun bomboş olması dikkatinden kaçmadı. Aynı şeyi Ali de düşünüyor olacak ki kaşlarını çatmıştı. Azra genç adama bakarak ‘’ Ortalık neden bu kadar sessiz? ‘’ diye sordu.

Ali dudaklarını bükerek ‘’ Bilmiyorum ki.’’ Dedi.

‘’ Başka bir hastaneye falan geçselerdi haberim olurdu herhalde.’’

Azra’nın yüreği korkuyla sıkıştı. Ya Barlas’ı da alıp gittilerse. Ya onları hastaneden uzaklaştırıp orayı terk ettilerse…

İleri atılarak Barlas’ın yattığı odaya koştu. Eğer oda boşsa aklından geçenler gerçek olmuş demekti. Onun itiraz edemeyecek , etse de etkili olmayacak durumda olması Mehmet Ağa’nın istediğini  yapabilecek olması demekti.

Odanın kapısını pat diye açtığında boş odayla karşılaştı. Yatak toplanmış , odada Barlas’a dair tek bir iz bile kalmamıştı.

Beyni karıncalanır gibi oldu. Arkasından odaya giren Ali ve Emine’ye dönerek ‘’ Gitmişler.’’ Diye fısıldadı. Elleri tir tir titriyordu.
Barlas’ı kaçırmışlardı.

‘’ Gitmemeliydim , onu dinlememeliydim. Ayırdılar onu benden , aldılar onu.’’

Kendi kendine konuşurmuş gibiydi. Bir ileri bir geri sallanıyordu bilinçsizce. Emine endişeyle koluna girdi.

‘’ Sakin ol bitanem , gitmiş olamaz değil mi Ali?’’

Ali ne yapacağını bilemeyerek kafasını salladı.

‘’ Sanmıyorum.’’

Azra ağlayarak kafasını iki yana salladı.

‘’ Götürmüşler işte-‘’

Cümlelerine devam da edecekti , kapıdan gelen sesi duymasaydı eğer.

‘’ Kim kimi nereye götürmüş?’’

Tekerlekli sandalyeyle odaya getirilen Barlas’ı görünce şaşkınlıkla yerinden kalktı.

‘’ Sen gitmedin mi?’’

Barlas sıcak bir ifadeyle sevgilisine baktı.

‘’ Röntgene gittim ama buna neden ağladın ki aşkım?’’

Azra omuzlarını silkerek yanaklarındaki ıslaklığı temizledi. Hemşire ve iki hasta bakıcı Barlas’ı yatağa yerleştirdikten sonra koluna yeni bir serum takıp çıkmışlardı.
Barlas boştaki elini uzatarak Azra’nın elini tuttu. Gözleriyle Ali’ye çıkmalarını işaret etmişti. Odada ikisi baş başa kaldıklarında  ‘’ Gittiğimi mi sandın? ‘’ diye sordu.

Azra ‘’ Seni götürdüler sandım. Züleyha ablanın babası ve senin baban , biliyorsun işte.’’ Diye yanıtladı. Bakışları Barlas’ın yüzündeki izlerde geziyordu.
Barlas eğreti bir şekilde gülümsedi.

‘’ Kırıklarım ve yaralarım var diye ölmedim ya.’’

Azra atılarak ‘’ Allah korusun! ‘’ diye kızdı.