The mysterious princess (voltooid)

Astra's deel van haar reis

Astra pov. 

Liëlil probeert een stap vooruit te zetten de trap op maar de wind is te sterk voor haar. 'As help me please.' 'Ja kom dan loop je achter mij aan de trap op.' Zo lopen we samen de trap op. Na ongeveer een kwartier hoor ik opeens achter me. 'As ik heb het koud zullen we even stoppen en ben moe van al dat trap lopen. 'Tuurlijk Liëlil gaan we dan op de trap zitten?' 'Ja hoor.' En Liëlil laat zich op de trap ploffen. 'As ik heb dorst mag ik wat drinken uit je tasje.' 'Ja hoor wacht even dan pak ik ook meteen wat te eten zodat we niet zo meteen moeten stoppen omdat een van ons trek krijgt.'  Na een kwartier pauze lopen we weer verder. 'Liëlil, kijk daar is een deur.' 'Ja open de deur kunnen we kijken wat er is.' 'Oké.' 'Wacht even As mag ik hem open maken. 'Ja tuurlijk.' En Liëlil probeert de deur open te krijgen. 'Ik vind het niet eerlijk aangezien ik zo klein ben kan ik niet zo veel net zoals de stoel tijdens het eten en dat soort dingen, in het huis bij de beheersters is ook alles voor ons gemaakt.' 'Liëlil ik help je daarbij zoveel mogelijk maar ik snap je frustraties, ik hoop voor je dat we dan zo snel mogelijk weg mogen zodat je weer zelfstandig dingen kan doen.' 'Dankje As.' 'Kom mag ik je dan wel helpen met de deur.' 'Jep.' 'Wauw As kijk nou eens allemaal informatie in kistjes van ons en jullie.' 'Wie bedoel je met ons en jullie?' 'Ons zijn de hulpjes en jullie de beheersters.' 'Hoe heten de hulpjes?' 'Myriama, Feyaria, Daléonië en ik.' 'Wauw wat zijn dat lange namen.' 'Inderdaad maar laten we gaan rond kijken.' Ik loop langs allemaal kistjes waar informatie over ons in staat en van de diamant. 'As kijk, ik kom hier nog een deur tegen, maar hij zit op slot.' 'Oké ik kom kijken. Wauw wat een mooie deur.' 'As daar kijken we nu toch niet naar.' 'Sorry sorry ik zou het al niet meer doen.' 'Maar heb je dan wel een idee hoe je jouw mooie deur open kan krijgen?' 'Nee, maar kijk daar voor ligt een steen met een tekst erop.' 'Er staat: het kan vooruit maar niet achteruit en het staat nooit stil. Het is een raadsel die we op moeten lossen As.' 'Heel goed jongedame.' 'As was jij dat?' 'Nee.' 'Ik ben hier ik ben de deur.' 'Kijk er komt een gezicht uit.' 'As ik vind dit niet leuk.' 'Jongedame ik doe niks maar je kan mij open krijgen door het raadsel op te lossen en dan open ik vanzelf.' 'Oké. As wat staat nooit stil en kan niet achteruit.' 'Geen idee.' 'Hoe vaak mogen we antwoorden?' 'Een keer en dan kan jij nooit meer de kamer in.' 'Oké Liëlil, we moeten dus echt zeker weten voordat we antwoorden.' 'Ik denk dat ik het weet As.' 'Echt?' 'Ja de tijd.' 'Dat is inderdaad een goede.' 'De tijd is het antwoord volgens ons.' 'Dat is goed jullie mogen de deur openen en naar binnen gaan.' Ik open de deur voorzichtig. 'Wauw het is klein.' 'Inderdaad maar ach, we hoeven er niet te wonen.' 'Liëlil.' 'Wat.' 'Maar kijk Liëlil daar het deel van de diamant.' Het lag op een pilaar met daarop een rood kussentje met een stolp eroverheen. Ik loop er heen en til voorzichtig de stolp op en haal het stuk diamant eronderuit. Dan leg ik de stolp er weer overheen en stop het stuk in mijn zak. 'Kom we gaan weer ik heb het koud Liëlil.' 'Oké ik eigenlijk ook wel.' We lopen terug maar we zeggen eerst de deur gedag. Na een tijdje voel ik me niet zo lekker. 'Liëlil ik voel me niet goed ik ga even zitten.' 'As gaat het goed?' 'Nee ik heb het koud.' 

Liëlil pov. 

'Liëlil ik voel me niet goed ik ga even zitten.' 'As gaat het goed?' 'Nee ik heb het koud.' Shit ik zie dat ze weg valt. 'As probeer wakker te blijven alsjeblieft.' 'Liëlil het lukt me niet ik ben te moe.' 'As probeer het alsjeblieft.' Dan valt ze weg.

Astra pov. 

Dan val ik weg. Dan verschijnt een fel wit licht. Ik kijk om me heen en lig op een grasveld met bomen eromheen. Dan verschijnt er een mevrouw die van de bomen vandaan komt. 'Mevrouw, wie bent u.' 'Ik Astra ben Moeder Terra zoals de meeste mensen mij noemen. Maar voor jou ben ik je moeder.' 'Moeder?' 'Ja je moeder heeft Mary en de beheersters je daar niks over verteld.' En nu herinner ik me het pas, dat Mary en de beheersters me daar over hebben verteld. 'Ja nu weet ik het weer.' En ze geeft me een knuffel, je weet wel zo'n moederknuffel die alleen je moeder kan geven nou zo voelde dat. 'Maar wacht dan besef ik pas dat Amanda mijn stiefzusje is.' 'Ja dat klopt Astra.' ' Wil je me alsjeblieft As noemen zo word ik door iedereen genoemd nou ja bijna dan.' 'Ja hoor As.' Ze zegt As dan zo overdreven dat ik begin te lachen. 'Mam Liëlil zou zich zorgen maken.' 'Lieverd ik heb de tijd stil gezet zodat je zolang kan blijven als je wilt.' 'Waarom noem je Liëlil wel bij haar hele naam?' 'Ja nu je het zegt het is ook een beetje een lastige naam om er een verkorte versie van te maken.' 'Wat dacht je van Lil?' 'Lil is een goede, ze zou gek worden.' 'Maar kom je mee?' 'Waarheen?' 'Mijn huis.' 'Huis?' 'Oké eerder paleis.'  En ik begin te grinniken. 'Maar kom het word hier snel donker.' 'Maar het is nog s'middags.' 'Ja de zon gaat altijd heel snel weer onder.' 'Waarom is dat.' 'Dat is omdat de zwarte magie meer macht heeft dan wij.' 'Wauw dus als er geen zwarte magie meer is dan is het altijd dag hier?' 'Nee dan is het weer een normale dag en nacht regeling, maar we moeten wel nu echt gaan opschieten.' We lopen naar mijn moeders huis na ongeveer een kwartiertje komen we eraan. 'Wauw!' 'Hier regel ik alles wat te maken heeft met de natuur, wanneer het gaat regenen en wanneer het op houdt.' 'Kom we gaan naar binnen, kijk het begint al te schemeren.' 'Hoe laat is het dan nu ongeveer?' 'Een uur of drie.' We staan nu in de hal en er komt een husky aangerend. 'Dit is Alaska.' 'Alaska?' 'Ja Alaska, ik ben op die naam gekomen omdat jij al Astra heet en je broer heet Casper dus zo kwam ik op Alaska.' 'Maar dat lijkt toch helemaal niet op elkaar?' 'Ach ja wat je vind ik vond de naam ook wel bij haar passen.' Foto hier onder