Pinagtagpo Dahil Tinadhana

Chapter 26

Chapter 26
Temporary~

[I'm outside your unit. Hurry up] May awtoridad sa tono ni Lean ng Friday na umaga.

What does he mean? He's outside my unit? Of course god damn it! We're on the same building.

"What are you doing there?" I asked.

It's friday and we don't have any classes but we have to go to school to have an attendance at isa pa may meeting ang lahat ng college students.

[I'm picking you up] Simpleng sabi nya.

"Why would you do that?" Natatawang tanong ko na para bang hindi makapaniwala kasi sinundo nya ako.

[Because, I want to] Mayabang na sabi nya.

Nakaligo na ako at nakapag bihis na, may make up din ako pero sobrang light lang. Nag ra-rubber shoes na ako ng tawagan ako ni Lean at sinabi nya na nasa labas sya ng unit ko.

[Just come out, Hurry up!] Aniya.

"You can go now" I said with my eyes rolling.

[I'll wait for you to come out] Sagot nya.

Umiling nalang ako at huminga ng malalim bago patayin ang tawag, Is he crazy? I can go to school on my own.

Lumabas ako ng unit habang sukbit ang bag at hawak ang phone at susi. I saw Lean standing in front of me with rose on his right hand. What was that for?

"Here take this" Aniya sabay abot ng bulaklak.

"Para saan?" Tanong ko.

Nang maisarado ko ang pinto ay nag lakad na kami papunta sa elevator.

"Nothing. Naisipan ko lang" Sagot nya.

"Anong naisipan mo at sinundo mo ako?" Tanong ko.

Tinignan nya lang ako bago ngumiti.

"I said, I want to" Aniya.

"You don't have to do this" Sabi ko.

Pero wala syang sinagot saakin kundi ang mga ngiti nya na nakakapang lambot kung titignan. Tumunog at bumukas ang elevator hudyat na nasa basement na kami, minuwestra nya saakin ang sasakyan nya at pinag buksan ako sa front seat.

"Thanks" Sabi ko.

Umikot sya para makaupo sa driver's seat na katabi ko.

"Nag breakfast ka na ba?" Tanong nya.

"Hindi pa" Tipid kong sagot.

"Okay then" Aniya at pinaandar na ang sasakyan nya.

Diretso ang daan patungo sa school namin pero niliko nya iyon, saan kami pupunta?

"Where are we going?" Tanong ko ng sa wakas ay magkaroon ako ng lakas ng loob.

"To the restaurant"

"Ha? Bakit?" Tanong ko.

"Don't worry, hindi tayo mali-late. We still have one hour before the meeting starts, kakain lang naman tayo ng umagahan" Aniya.

Tumango nalang ako at hinayaan sya sa gusto nyang mangyari. Tama nga at may isang oras pa bago ang simula ng meeting, gusto ko lang umagap dahil balak ko sanang pumunta sa bahay pero mukhang hindi na.

"We're here" Sabi nya ng huminto ang sasakyan sa isang restaurant.

Di ako umimik at kinalas ko nalang ang aking seatbelt, ganon din ang ginawa nya. Agad syang bumaba ng sasakyan nya para pagbuksan ako ng pinto, I thanked him for doing that.