It Was Always You

Chapter 30

GBH30

KINAKABAHAN ko siyang hinarap ng marinig ko ang yapak ng paa niya papalapit sa gawi ko. Napamaang akong nilingon siya.

"W-Why are you here? No...I mean, w-what are you doing here?"  nauutal kong turan, hindi malaman kung paanong magtatanong.

He's just looking at me intently with fierce in his eyes, and I deeply gulped my throat. I became more nervous of what he's giving me.

"You didn't answer my texts and calls." he said firmly.

Nangangapang napaisip ako ng maalala kong mula ng umalis ako, hindi ko chinecheck ang cellphone ko dahil hindi ko namang akalaing magtetext at tatawag siya saakin.

"Oh that...Uhm, I...I didn't know you're texting me. Hindi ko nachecheck ang phone ko. I'm sorry!"

Nagmamadaling kinuha ko ang cellphone sa bag ko para siliping siya lang ang bukod tanging laman ng messages at missedcalls ko. Hindi na ko nag abalang buksan pa isa isa yun. Nagtatakang inangat ko ang tingin sa kaniya.

"M-May kailangan ka?"

Pinagsalubungan niya ko ng kilay, mukhang hindi nagustuhan ang klase ng pagtatanong ko. Kinakabahang napaiwas ako ng tingin.

"Do I always have a reason to contact you?" napailing ako bigla.

"I thought you're with your friends?" pag-iiba ko sa usapan matapos niya kong bigyan ng malalim na buntong hininga Nauubusan ng pasensiya.

"I was about to go home. May hinatid lang ako dito banda sa village niyo, kaya napadaan ako sayo."

"Sino?"

"A friend." napataas ang kilay ko. Alam ko, pero ang tinatanong ko kung sino.

"Name?"

Nakita kong nagsalubong ang kilay niya at nagmatapang ako sa pakikipagtitigan dahil hindi ako kuntento sa mga sinasagot niya. Pabitin!

"Kahaia."

Muling napakunot ang noo ko nang hindi pamilyar sa pandinig ko ang binanggit niya.

"Kahaia?" tanong ko, nag aantay na magegets niya para ipaliwanag sakin kung sino yung tinutukoy niya. Hindi siya nagsalita. "Kahaia who?"

"A friend."

Unti unting may umuusbong na galit sa dibdib ko ng pinapaulit ulit niya lang ang mga sinasagot niya sa tanong ko. Inis ko siyang tinalikuran.

"Gabriella!"

"What?"

"Where are you going?" I rolled my eyes heavenwards. Hindi ba obvious?

"Uuwi na. Umuwi ka na din."

I was about to turn my back on him when he suddenly talk.

"I'm still talking to you." whatever.

"I don't care. I'm tired, I want to go home."

"She's just my friend. Nothing more!" napalingon ako bigla sa sinabi niya, muling binubuksan ang topic tungkol sa kinaiinis ko.

"So?" umaasang dudugtungan niya sa kabila ng pagpapakitang walang interes ko kahit na yun ang rason ko para magpumilit na tumalikod. 

He looked so calm and it irritates me. "She wants me to take her home, and I don't have a problem with that. It's just a simple request."

May kaunting kirot akong naramdaman na dumaloy sa dibdib ko para madagdagan ang inis na nararamdaman ko. I don't have to be like this, he's just a damn gentle guy. What's wrong with it? 'Yan nga ang dahilan kung bakit ayokong sumugal noon.