My Abandoned Wife

Chapter Twenty-two

Daniella's POV

My life is back to normal. Balik na naman sa trabaho dahil maayos na ang lagay ng anak ko. Mabuti nalang at maayos na din yung pakiramdam ko the day after nadischarge ang anak ko sa hospital at hindi na lumala yung lagnat ko. The whole week akong absent dahil kahit na naka labas na ang anak ko sa hospital ay inobserbahan ko pa rin siya hindi ko na muna siya pinapasok sa paaralan. I usually do my office works pag tulog na si Hezekiah.

About sa mga magulang ko at kay Marco wala na akong balita sa kanila matapos ang pagkikita namin ng araw na iyon. Nakokonsensiya ako dahil hindi man lang nameet ng maayos ng anak ko ang mga grandparents niya pero minsan naman ay naisipan kong mas mabuti na yun at dapat lang sa kanila yun kaya lang mas matimbang pa rin ang pagkakonsensiya ko.

I thought Marco would be persistent to know more about our son pero hindi pala. I thought dadalawin niya ang anak ko at makipag bonding dito. Pero bakit ba ako parang naiinis sa kanya dahil lang diyan. Nasurvive nga namin ang ilang taon na wala siya, na wala sila. I should not think too much regarding with this issue.

As usual maaga akong nagising today to prepare everything that my son needs in school. I asked yaya Joselyn to be with him for today para may magbantay sa kanya at kung anong maging problema sa school ay tatawagan niya ako. I am not worrying sa mga bagay na hindi nagawa ng anak ko sa school dahil lang nagkasakit siya dahil alam ko na kayang kaya niya when it comes to academic performance. Matalino ang anak ko kaya niyang makipagsabayan sa lesson nila ngayon.

"Good morning ma'am. Nakakahiya naman po at kayo pa ang naunang gumising saakin." Nahihiyang tugon ni yaya Joselyn.

"It's fine yaya ano ka ba parang hindi ka naman sanay sa akin." Natatawa kong sabi sa kanya.

"Akala ko po kasi nagbago na yung routine mo." Sagot niya.

"Naku! Parang ilang buwan ka lang nawala ahh." Natutuwa kong sabi sa kanya. "Sige na yaya prepared na yung gamit ni Hezekiah. Mag ayos ka na din at gigising ko lang si Heze sabay na tayong tatlo kakain ng agahan. After mong mag ayos paki prepare nalang din ng pagkain natin. Maiwan na muna kita." Pagpapa-alam ko sa kanya.

I go upstair para gisingin ang anak sa pag-akyat ko sa itaas ay nakasalubong ko si nanay na may dalang isang basket na labahin galing sa room ko at sa anak ko.

"Magandang umaga nay. Gising na po ba so Heze?" Tanong ko sa kanya.

"Naku anak, hindi pa gising ang apo ko ikaw na gumising nun dahil alam kong pag ako yung gigising sa batang iyo ay hindi talaga mumulat ang mata nun." Mahaba niyang sagot.

"Sige nay. Magpatulong ka kay yaya inday sa paglalaba niyan dahil ang dami niyan nay." Sabi ko sa kanya .

"Si inday ang maglalaba nito ngayon anak akin lang inihanda para hindi na siya mahirapang mag segregate sa puti at may kulay na damit." Sagot niya.

"Mabuti yun nay. Wag ka na pong masiyadong gumalaw galaw dahil my edad ka na po. Akyat na ako nay." Paalam ko sa kanya.

Ginising ko ang anak ko at pinaliguan matapos ng ilang minuto galing pagkagising niya. After everything ay dinala ko na muna siya sa kwarto ko dahil magpapalit pa ako ng damit pang opisina. Pagkatapos ko ay bumaba na kami at kumain kasama yung ibang kasambahay. Gusto ko kasing sabay-sabay kami para masaya. Minsan naman ay ayaw nilang sumabay, hindi ko nalang pinipilit.

We arrived at school 15 minutes bago mag start ang class ng anak ko.

"Yaya please always check on him yung pawis niya paki punas tapos pag naglaro siya ay limitahan mo dahil ayaw ko ng bumalik siya sa hospital dahil lang diyan, okay?" Bilin ko kay Yaya

"Sige ma'am, masusunod po." Agad na sagot ni yaya.

Binalingan ko naman ang anak ko. Seryoso siyang nakatingin sa loob nga paaralan. I guessed namimiss na niyang mag-aral. "Anak? Wag masiyadong maglaro ha? Baka mapano ko mag-aalala si mommy pag may mangyaring masama sa iyo." Mahinahon kong sabi sa kanya.

"Huwag kang mag-alala mommy mag-iingat na po ako para hindi na po ako maka balik sa hospital." May ngiti niyang sagot.

Hinalikan ko siya sa noo ang niyakap "Very good Hezekiah. Pasok ka na at baka malate ka pa ayaw mo pa naman nun." Natatawa kong sabi sa kanya. "I love you anak!" Dagdag ko.

"Bye mommy see you later. I love you too." Sabi niya at umalis na kasama si yaya Joselyn.

Pumasok ako sa loob ng sasakyan at sinabihan si manong na aalis na kami.

***

"Magandang umaga ma'am Daniella. Lalo kayong gumaganda ahh." Pagbati sa akin ng guwardiya.

"Salamat manong guard." Nakangiti kong sabi.

I heard a lot of "good morning" and "long time no see" coming from my employees. I emediately go to may office dahil alam ko talagang marami akong gagawin ngayon.

Nasa kalagitnaan na ako ng pagtatrabaho ng may kumatok sa pintuan at bumakas ito. Pumasok ang aking secretary na may hawak na isang bouquet na rose. Nacurious ako bigla kong sino ang may-ari ng bulaklak na iyan.

"Ma'am pinapabigay po sa inyo." May ngiting sabi niya. Alam kong natutuwa ito dahil sa bulaklak na hawak niya.

"Saan galing?" Curious kong tanong.

"Hindi ko po alam ma'am dahil hinatid lang yan dito sa itaas nung isang guard na naassign sa baba." Sabi niya.

"Give it to me. Let me check." Sabi ko.

Ibinigay naman niya saakin agad. Seryoso kung hinahanap ang card. Nang makita ko na ay chinecked ko agad kong kanino galing. Ang seryoso kong mukha ay napalitan na walang ekspresyon dahil sa nabasa ko sa sulat.

"I want to be with you again hon. Don't stress your self with office works. I love you!"
-Marco

Pinunit ko ang card at binigay pabalik sa secretary ko ang bulaklak.

"Sayo na yan Cindy." Sabi ko sa kanya.

Nabigla siya kaya kinuha nalang niya ito nang may pagtataka sa mukha.

"You can go back to your table. Thank you." Sabi ko habang hindi nakatingin sa kanya.

Nasira ang araw ko imbes na mapadali ko ang trabaho ko ay nadistract ako. I hate Marco! I thought hindi na siya manggugulo for the mean time. Araw lang pala yung tinahimik niya.

A/N: enjoy reading 💜