My Abandoned Wife

Chapter Thirty

Marco's POV

Nakatingin ako sa asawa ko na nakatulala at may malalim na iniisip. Ngayong araw na ililibing ang ama niya and I can see the sadness in her eyes kahit na nagpapangap siyang malakas siya. I know her better than the people around her. I want to comfort her right now by hugging her, but I know that would never happen kasi galit yan sa akin ehh.

Maraming tao ngayon dito sa simbahan kung saan gaganapin ang huling panalangin para sa namatay niyang ama mga politikang may mataas na papel sa bayan, mga successful na negosyante, relatives, and family friends nila ay halos nandito lahat nagdadalumhati sa pagkawala ng isang tanyag na negosyante.

Nakita kong tumayo siya ng marinig niya ang pagtawag sa kanya sa harapan para sa Eulogy. I am so sure na magbe'break down siya sa harapan. Dala-dala niya ang kanyang panyo at tubig.

"Daddy? Are you listening to me?" Pukaw sa akin ng anak ko.

"Sorry anak. Ano ba yung sinabi mo?" Nakangiti kong baling sa anak ko.

"Later nalang daddy, because mommy is about to talk in front." Sagot niya.

My son is just too young to speak this way. Nakakatuwa lang minsan dahil marami na siyang alam kahit kaka tapos lang niyang mag grade one. He is really smart like his mother.

"Magandang hapon sa inyong lahat. First of all I would like to say thank you to all of you who attended my Father's burial. Salamat sa pagsama sa amin sa pagluluksa sa pagkamatay ng ama ko. Despite of the heart breaking moment that had happened, my mother and I are still gratetful enough for having you all. Thank you" nakangiti niyang panimula. Tumikhim siya at pinagpatuloy ang kanyang Eulogy. "My dad is the awesome dad people could ever have. He was my first love. He was my best friend and at the same time my best enemy. I believed everyone in here knows the misunderstanding between my parents and I. Despite of what happened I still love my Parents. I praise and thank the Lord for giving me such wonderful dad. He's not perfect, he committed mistakes, but hindi yan naging rason para hindi siya maging mabuting ama sa akin. My heart is breaking the moment my father lose his heartbeat. Kakabati palang namin ehh. Nais ko pa sanang makasama siya ng matagal para mapunan yung mga oras na hindi kami nagkasama, pero wala na si papa. Wala na siya at kailan man ay hindi na babalik pa." Tumigil siya dahil sa pag iyak niya. "I will end my eulogy by telling you all guys that please treasure every minute na nakakasama niyo pa ang mga mahal niyo sa buhay dahil hindi natin alam kung saan lang hahantong ang buhay natin. Papa? I love you and I will always do. I promised to take care of your queen." Sabi niya at tinapos na ang kanyang mensahi para sa ama.

Pinagmasdan ko siya habang bumabalik sa upuan kung saan katabi niya ang kanyang ina. They were hugging while crying.

Malungkot akong nakatingin sa mukha niyang nasasaktan.

"Can we go to mommy, dad? I want to hug her right now. I hate seeing her cry." Malungkot na sabi ng anak ko.

Tamang tama naman at natapos na ang simba at pupunta na kami sa huling hantongan ni papa sa cemetery.

"Later nalang anak pagkarating natin sa libingan. Okay lang ba yun sa iyo?" Nakangiti kong tanong sa kanya.

"Okay daddy!" Agad niyang sagot.

"Son! Let's go naiwanan na tayo." Tawag sa akin ni mama. Yes, my parents are here. Nalungkot din sila ng malaman nilang wala na ang kumpare nila.

"Grandma!" Masiglang tawag sa kanya ng anak ko. Nagkakilala na sila noong nandoon si Daniella sa USA  bumibisita sa ama niya.

"Hello my one and only handsome Grandson. How are you?" Masayang lapit ni mama kay Heze.

"I'm fine Grandma, but my mommy is not. I'm sad because she is sad. I don't want to see her like that." Malungkot niyang kwento sa kanyang nararamdaman ngayon.

"Come here! Grandma will give you a tight hug." Niyakap niya ang apo niya at sabay silang umalis papuntang sasakyan namin.

Pagkarating namin sa sasakyan ay nandoon na si papa naghihintay sa amin.

***

Kakatapos lang ilibing si papa kaya ang ibang bisita ay umuwi na habang ang iba naman ay nakikipag-usap pa sa mag ina.

"Ma, pwede bang isabay mo sa sasakyan si mama Corazon at si Hezekiah pati na yung driver nila pauwi sa bahay nina Daniella? Gusto ko kasing maka usap si Daniella. Ipabigay mo nalang sa akin yung susi ng sasakyan nila dahil ako na magmamaneho pauwi sa bahay kasabay si Daniella."

"No worries anak. Ikaw pa ba?" Nakangiting sagot ni mama.

Ang anak ko ay nandoon sa mommy niya. Kanina pa kase niya gustong lapitan ang mommy niya kaya lang busy ito ngayon lang nagka tyempo.

Natapos na ang kanilang pag-uusap at papalapit na sila dito sa pwesto namin. Nakita ko si mama na nakangiting sinalubong si Mama Corazon at niyakap ito kasunod nun ay si Daniella naman ang niyakap niya.

"Marco pwedi ba tayong mag usap ngayon?" Ito ang naging bungad sa akin ni Daniella. I did not expect this. Ako sana ang magsasabi nun kaya lang naunahan niya ako. Hindi ko alam kung anong pag-uusapan namin bahala na basta ngayon hihingi na naman ako na sorry sa kanya at kung hindi pa niya tatanggapin, ewan ko na lang kung ano ang gagawin ko sa pagkakataong ito.

"Sure Daniella." Nakangiti kong sagot. "Ma, una na kayong umuwi mag-uusap pa kami ni Daniella sabay nalang kayo lahat." Baling ko sa kanila.

"Sige anak. Wag kayong masiyadong magpagabi ha dahil sabay tayong mag dinner lahat." Bilin ni mama Corazon sa amin.

"Sige ma." Si Daniella ang sumagot. "Anak come here to mommy." Tawag niya sa anak namin na busy sa kakatakbo dahil nagustuhan niya ang damo dito sa memorial cemetery.

"Yes mommy? Uuwi na po ba tayo?" Inosente niyang tanong.

"Wag masiyadong takbo ng takbo anak, okay? I don't want you to see you na magkasakit na naman." Suway niya sa anak namin. "You go home with your grandmas baby ha? Kasi mag uusap pa kami ng daddy mo. Is that fine with you?"

"Yes mommy! I love my Grandmas and also my Grandpa!" Nakangiti niyang sabi.

Natawa naman ang lolo at mga lola niya dahil sa sinabi niya.

"Sige na anak alis na kami. Come here Hezekiah uuwi na tayo." Nakangiting tawag sa kanya ni mama Corazon.

Pinagmasdan namin ang papaalis nilang sasakyan hangga't sa hindi na namin matanaw ito.

"I'm sorry." Hikbing sabi ni Daniella sa gitna ng katahimikan.

A/N: unta nalipay mo sa akong update karon. Gihigugma ko kamong tanan! 💜