My Abandoned Wife

Chapter Sixteen

Daniella's POV

Nabigla ako, natakot, nataranta, nag-aalala sa sitwasyon ng anak ko tapos dumagdag pa Ito. I want to burst out in tears sa mga mangyayari sa araw na Ito. Gusto Kong tumakbo ng tumakbo hanggang sa Hindi na Niya ako Makita pa pero paano Naman Ang anak ko? I did not noticed my bag that falls on the floor. Ang gusto ko nalang gawin ngayon ay sugurin siya at pagsusuntukin. Gusto ko siyang saktan ng pisikalan. Gusto Kung ibuhos ngayon din ang lahat ng sakit na naransan ko sa kanya. Tumulo Ang luha ko habang nakatingin sa kanya dito sa harap ko habang siya Naman ay nakatulalang nakatitig saakin. Nabalik siya sa kanyang ulirat ng Makita Niya Ang daming luhang umaagos sa pisngi ko. Akma Niya akong lalapitan pero natigil siya sa kanyang balak gawin ng may umiksjna.

"Sino Ang mga magulang ng Bata?" Tanong ng Doctor.

Pinunasan ko Ang luha ko bag'o binalingan Ang doctor "Ako po doc. kumusta na po siya?" Tanong ko sa kanya

"Good evening ma'am. Stable na po Ang kalagayan ng Bata Wala na pong dapat problemahin pero kailangan pa niyang mag stay dito ng 3-4 days para ma monitor Yung paghinga Niya." Inform Niya sa akin.

"Salamat po doc sa pag asikaso sa anak ko. Pwedi na po bang pumasok sa room Niya?" Tanong ko.

"Yes ma'am. Excuse me." Sabi Niya sabay alis.

Wala akong inaksayang oras. Binalingan ko si Manong Bredo , "Manong, you can go home. Tell Yaya Inday to come here and bring me some clothes, because I will be staying here. Thank you" utos ko Kay Manong habang Hindi nililingon si Marco.

"Sige ma'am. Pasensiya na po talaga sa nangyari." Pag hingi na Naman Niya ng paumanhin.

"It's fine Manong. Next time ituon mo sa kanya ang paningin mo palagi pag magkasama kayo at naglalaro siya." Sabi ko.

"Sige ma'am." Sagot Niya sabay baling sa lalaking nasa tabi niya. "Ikaw sir? Sasabay ka na po ba saakin pauwi? Salamat nga pala sa pagtulong saamin." Nagulat ako sa sinabi ni Manong. So that means siya Ang tumulong sa anak ko? "Ma'am? Siya po pala Ang nagtulong saamin." Sabi ni Manong saakin.

"Salamat" maikli Kong Sabi sa kanya.

"Walang anuman." Sagot Niya. "I won't go with you Manong dito na Muna ako." Huling narinig ko sa pag-uusap nila dahil umalis na ako Doon at pumunta sa room ng anak ko.

Naabotan ko siyang natutulog. Nangiligid Ang luha ko habang nakatingin sa kanya. Umupo ako sa Tabi Niya at hinawakan Ang kamay Niya.

Ang bata-bata mo pa anak. Sana ako nalang Ang may sakit na asthma. Sana ako nalang Yung nakaranas ng niraranas mo ngayon. Dapat Ang maranasan mo ay Ang makapag-laro ng walang iniisip na karamdaman. Kung pwedi Lang talaga. Your father is here baby. You already met him without knowing it's your father.

Paano ko ieexplain sa kanya to? Di ko pweding ideny Ang Batang Ito na anak Niya dahil kahit among gawin Kong pagtatanggi klarong-klaro na anak Niya Ito. There's no sense Kong aalis kami dito at lumayo. Nakita na Niya kami ehh, kitang-kita na ng dalawa niyang Mata. Bakit ba ako umiiyak? Kainis Naman ehh. Pinunasan ko Ang luha at sakto namang bumukas Ang pinto.

"Anong ginagawa mo dito?" Tanong ko habang nakatalikud sa kanya. Alam Kong siya Yan. Sino pa ba?

"Just checking on the kid and...... You." Nag-aalangan niyang Sabi.

"Narinig mo namang okay na ang Bata diba? Ano pa bang ginagawa mo dito? Pwedi ka ng umalis tapos na akong magpasalamat sayo." Mataray Kong Sabi sa kanya sabay harap sa kanya.

"I'm sorry." Maikli niyang Sabi pero Alam Kong Hindi lang Ito sa nangyari ngayon Ang pagso-sorry Niya

Nangiligid Ang luha ko habang nakatingin sa kanya. Bakit ganito kasakit 'to. Ang tagal na noon ahh? Bakit hanggang ngayon nasasaktan pa Rin ako? Tama na please. Ang sakit- sakit na. Napuyat na ako sa ganito pero bakit ganon? Napahikbi ako at napaupo sa inupuan ko kanina.

"Ang sakit Marco. Ang sakit-sakit." Hindi ko na talaga kinaya at umiyak na ako sa harapan Niya. "Alam mo? Nagsuffer ako sa ginawa mo ng ilang taon. Gabi-gabi umiiyak! Di mo Alam na araw-araw naghihirap ako sa kakaisip sa anak ko. Sa anak natin!" Sabi ko sabay punas ng luha ko siya Naman ay nagulat sa sinabi ko na nangiligid na Rin Ang luha. "Nakita mo itong Batang to? Ito Ang Batang sumagip saakin sa depression! Itong Batang to? Siya Ang dahilan Kong bakit ako lumaban kahit na araw-araw para akong pinapatay sa nararamdaman ko!" Hagulhol Kong Sabi sa kanya habang pinipigilang Hindi tumaas Ang boses para Hindi magising ang anak ko.

"Anong ibig mong sabihin na anak ko." Taka niyang tanong.

"Tama Ang iniisip mo Marco na itong Batang 'to ay anak mo! Wag mong subukang kunin siya saakin dahil Hindi Kita uurongan. Hindi mo Alam Kong anong paghihirap Ang naranasan ko para Lang mailabas siya sa Mundo kahit na Yung Ina Niya ay gusto ng mamatay!" Hindi maubos-ubos ang luha sa Mata ko. "I tried my very best para Lang Hindi ka Makita. Gone is the Daniella who has plenty of expensive things and money. Gone is the Daniella who travels the world, gone is the Daniella who always eat expensive foods and that is because of you! Dahil sayo! Pero sa Kabila ng lahat nagpapasalamat pa rin ako sa Diyos Kasi binigay Niya saakin Ang pinaka the best na regalo at Hindi ko hahayaang pati Ito kukunin mo!" Marami pa sana akong sasabihin Kaya Lang nagising bigla Ang anak ko.

"Mommy? Are you crying?" Tanong ng bagong gising Kong anak.

A/N: another update again. Please enjoy. Thank you 💓