(Zawgyi)
Perth, သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ၿငိမ္သက္ေနေသာ လူသားကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ခါးတြင္ ျမဲျမဲတြယ္ဆက္ထားဆဲျဖစ္ေသာ လက္မ်ားမွ အပူေငြ႔မ်ားက သူ႔ခါးတစ္ေလ်ွာက္ေျပးလႊားေနဆဲ။ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနႏွင့္ သူ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးကေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ စိုကပ္ေနသည္။ ခါးမွလက္မ်ားကို အသာျဖဳတ္ခ်လိုက္ေတာ့ ရင္ဘတ္တြင္အပ္ထားေသာ မ်က္ႏွာကပါ ကြာက်လာသည္။ မ်က္ရည္စတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္အား ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ အငိုသန္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္တူသည္။ ေဖာင္းအစ္အစ္မ်က္လံုးမ်ား၏ မ်က္ခြံမ်ားမွာ နီရဲလ်က္။
အမွတ္တမဲ့ႏွင့္ပင္ သူ႔ရဲ႕လက္က စိုစြတ္ေနေသာ ပါးျပင္မ်ားဆီ ေရာက္သြားရသည္။ အငိုရပ္သြားတာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ မ်က္ရည္ေတြ ေျခာက္သင့္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း စိုထိုင္းေနေသာ အက်ီကိုမွ ပါးအပ္ထားခဲ့၍ မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုး ေရႏူးေနသည္။ ေအးစက္စက္ပါးျပင္ကို ေျခာက္ေသြ႔ေစရန္ လက္ဖဝါးမ်ားႏွင့္ ဖိပြတ္လိုက္ေပမယ့္ ေကာင္ေလးေက်ာျပင္ကို အခ်ိန္ၾကာဖိအုပ္ထားခဲ့သည့္ သူ႔လက္ဖဝါးေတြမွာ ေခြၽးျပန္ေနဆဲမို႔ သိပ္ေတာ့မေသခ်ာ။ သို႔ႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း နဖူးကိုပါစမ္းၾကည့္ေတာ့ မူလထက္မေလ်ာ့ေသာ အပူ႐ွိန္က သူ႔လက္ဖဝါးဆီခ်က္ခ်င္း ကူးစက္လာ၍ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
"ဒီပံုစံနဲ႔ ေဆးရံုသြားဖို႔ မလြယ္ေလာက္ဘူး"
ေကာင္ေလးက သတိလစ္ေနတာမဟုတ္ေသာ္လည္း ႏိႈးဖို႔လည္းမျဖစ္ႏိုင္၍ ေဆးရံုသြားဖို႔က အဆင္မေျပ။
သူ႔အေနႏွင့္ ေလးလႊာကေန ခ်ီပိုးသယ္သြားဖို႔က လြယ္သည့္အလုပ္မဟုတ္။
သို႔ႏွင့္ ေကာင္ေလးကို ဆိုဖာေပၚ အသာလွဲခ်ေပးလိုက္ရသည္။ လူေငြ႔မရေတာ့သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ပုစြန္တုပ္ေကြး ေကြးသြားသူအား ၾကည့္ရင္း
"ခ်မ္းလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး.. အပူက်ေအာင္ ေရပတ္တိုက္ေပးရမွာ"
အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ ၾကားသည့္အလား ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။ တန္းေပၚအသင့္လႊားထားေသာ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါႏွင့္ တဘက္ကိုယူၿပီး ဖလားထဲ ေရထည့္ခဲ့ၿပီး စားပြဲေပၚအရင္ လာတင္ထားလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ အခန္းမီးမထြန္းထားေသာ အိပ္ခန္းဘက္ေလ်ွာက္ခဲ့ရျပန္၏။
