To Break the Chains (TCB#5)

Kabanata 37

Too much

Mabigat ang pakiramdam ko pagkagising dahil sa mga salita ni Hercules kagabi. Ramdam na ramdam ko ang galit sa kaniyang mga salita. Nang matapos ako sa pagligo ay agad akong nagbihis. I called Diana na hindi ako papasok sa opisina. I want to rest. Masyado akong na i-stress sa mga pangyayari. At...may gusto akong itanong kay lolo Dencio.

"Mommy you won't go to work?" Noah asked when he noticed my attire. I'm just wearing a simple shirt and jeans with a sneakers kaya napansin ito ni Noah.

"Yes baby! Mommy will date Noah!" Pinilit kong maging maligaya ang aking boses sa harap ng aking anak.

"Yes!" Natawa ako dahil napatalon pa si Noah.

Binihisan ko na si Noah para dumiretso na kay lolo Dencio. I always want to dressed up Noah because he's so handsome! Kaya ngayon pormadong pormado ang aking anak. He's wearing his polo shirt, a maong pants and combat boots! Mukha tuloy siyang batang artista sa suot niya.

"Ma'am ayos na po ang van." Sabi ng bodyguard kaya doon na kami sumakay. Huminga ako ng malalim habang pinagmamasdan ang mansion ng mga Castillo.

"Mommy isasama natin si lolo daddy?" Noah asked. Ngumiti ako at hinawakan siya habang naglalakad kami patungo sa mansion.

"No baby...I just wanna talk to lolo daddy." I said. Nang makarating ay agad kong nakita si lolo Dencio sa sala. He smiled when he saw me.

"Lolo gusto kitang makausap." I said. Tumango agad siya ng makitang seryoso ako. Bumaba naman ang tingin ko kay Noah at ipinasama na muna siya sa isang kasambahay.

"What is it hija?" He asked. I sighed heavily.

"You told me..that Hercules met an accident six years ago....what...really happened?" My question made him still. Gusto kong makuha ang totoong sagot. Gusto kong malaman kung bakit...ganun na lang ang galit sa akin ni Hercules. Alam kong...nagalit siya sa pag alis ko pero alam kong may mas malalim pang dahilan base sa mga salita niya kagabi.

"I'm sorry Precious..." he uttered. Unti unting nangilid ang luha ko.

"Please...please tell me the truth.." i sobbed.

"Hercules wanted so much to find you Precious. Alam niyang nasa pangangalaga kita pero sabi niya siya ang tutulong sayo. Kaya sinabi ko sa kaniya na...ikaw ang may kagustuhang lumayo. Hercules...was so angry and mad Precious. At katulad nga ng sinabi niya siya ang gagawa ng paraan para matulungan at iligtas ka kay Fernandez, Hercules hunt down every men of Fernandez, he was a monster dahil binagsak niya pati ang mga kayamanan ni Fernandez and that was the time you testified for Fernandez crime. At dahil sa galit ni Fernandez nakatakas siya sa kulungan at pinlanong patayin si Hercules, lucky that Hercules is a good fighter and brave kaya nakaligtas siya pero....he got stabbed a multiple times na kinailangan niyang mag agaw buhay sa hospital. Nakatakas si Fernandez at ilang buwan pa bago naibalik sa kulungan."

Humikbi ako sa mga nalaman. Bakit ngayon ko lang ito nalaman? Bakit?

"W-Why? B-Bakit ngayon niyo lang ito sinabi sa akin?" I asked while crying. Lolo Dencio hugged me to calm me down pero wala atang paraan para huminahon ako dahil sa sakit na nararamdaman.

"Because Precious, buntis ka noong mga panahong yun. You were stress out! Lalo pa akong natakot ng dinugo ka sa pagbubuntis. Pag nalaman mo ang lahat ng iyon...sa tingin mo....nandito si Noah ngayon?" His voice was shaking.

Napailing iling ako. Imagining those things made me more broken. Sa lahat ng ito si Hercules ang pinaka nasaktan ko. At nagsisisi ako sa lahat. Lahat na lang ng mahal ko sa buhay napapahamak. Why?

"B-Bakit ganun lolo? Am I too toxic? Mahal ko naman sila...pero bakit ang sakit?" I asked sobbing so hard.

"Mommy!" Halos mabilisan kong ayusan ang sarili ko dahil sa narinig. Umalis sa pagkakayakap si lolo Dencio. At halos mahabag ako sa itsura ng anak ko na umiiyak na rin!

"Mommy why are you crying?!" Humahagulhol ang anak ko kaya mas naiyak ako. Tumakbo siya patungo sa akin at niyakap ako. Napapikit ako at yumakap din pabalik.

"Mommy is okay baby...stop crying na." I whispered.

Natigil lang siya sa pag iyak ng umalis na kami sa mansion at patungo na sa mall. Hindi ko alam kung bakit siya umiyak siguro dahil naiyak ako ng makita niya.

"Did daddy made you cry?" Inosente niyang tanong habang nasa loob kami ng van. I bit my lower lip. His question made me hurt. How did he conclude like that? He's just a kid pero parang alam niya ang mga nangyayari sa akin.

"No...Mommy hurt daddy." I said. Nakita ko ang maraming katanungan sa kaniyang mga mata.

"You talked to daddy?" He asked again.

"Yes...and...he's mad at me." I honestly said.

"Does..that mean he's mad at me too?" It broke my heart. I hugged him tight. Hindi ko yata makakayanan kung pati si Noah ay madadamay sa galit niya.

"No baby.." i whispered.

Mukhang nalimutan na ni Noah ang mga nangyari kanina ng naglaro kami sa mall. Katulad ng pangako ko sa kaniya ay dinala ko sa restaurant para kumain at sa huli ay naglaro kami sa World of fun. Natatawa ako kapag nakikita ko siyang tumatawa. Nasasaktan ako kapag nakikita ko siyang nasasaktan. At sa huli umiiyak siya kapag nakikita akong umiiyak. Hindi ko man siya kamukha but our heart beat is all in one. He's my son no matter what happen. He is my only hope and love. Mababaliw ako kapag nawala siya.

"Do you love daddy?" Natigil ako sa pagkain ng ice cream ng magtanong si Noah. Nakain kami ngayon sa ice cream station. Kitang kita ko na ang pagdilim ng kalangitan sa labas. I smiled at my son. I caressed his cheeks.

"I love him so much baby...and you." I said. He smiled but I saw the glimpse of sadness in his eyes. I hope I can erase that sadness in his eyes.

"Love ka rin ba ni daddy, mommy?" Noah asked. I bit my lower lip and my tears slowly forming in the side of my eyes.

"I-I'm...not sure baby.." halos pahirapan ko yung sabihin.

"I think he loves you too." Napangiti ako sa sinabi ng anak. Noah is very energetic and noisy.

"Why made you say that?" I asked. He smiled.

"Because you both had me! My teacher said that we all made of love, every children made of love!" Maligaya niyang sinabi. Natawa ako sa kaniya. He's very innocent.

"Are you happy?" I asked. Nalungkot ako ng biglang nawala ang kislap sa kaniyang mga mata.

"Yes..mommy." he whispered. Pero naalarma ako ng bigla siyang humikbi sa harapan ko. Mabilis naman akong lumapit sa kaniya at hinimas ang kaniyang likod para patahanin. Pati ako ay naiiyak dahil rinig na rinig ko ang kaniyang mga hikbi. His little hands are on his eyes trying to wipe his tears.

"I-I...want...a...family Mommy..." he sobbed. Tears pooled down to my eyes. I feel so bad! I want happiness for my son! At sobrang sakit na nakikita kong ganito ang aking anak!

"I...want...D-Daddy....Mommy...and me." He cried like a baby. It hurt so much. Na sa bata niyang edad ay nararamdaman niya ang lahat ng ito. I hugged him tight. Hindi ko alam kung paano siya papatahanin pero...sa unang pagkakataon ay gustong gusto kong tawagan si Hercules at magmakaawa na...bumalik at mahalin akong muli para sa ikakasaya ni Noah. Pero alam kong hindi yun pwede. Hercules hate me so much.

"I-Is....it...too much...M-Mommy?" He asked while tears are continuously falling on his eyes. Binaba niya ang kaniyang kamay at kitang kita ko ang mapupula niyang ilong at mata.

"I-I'm....sorry." i whispered that made him cry more.