Chapter Twelve
Mahal pa rin
Sabay kaming naglalakad ni Kade patungo sa car park. Sabay ang uwian namin ngayon pero may dala akong sariling sasakyan. He insisted in the morning na sumabay na lang ako sa kanya pero ayaw kong mamihasa na nakikisabay na naman sa sasakyan ng iba. I'll slowly get used to it at pagkatapos kapag nawala ay hahanap-hanapin ko. I don't want to be dependent.
Nang iwan ako ni Rush ay nahirapan ako dahil nasanay ako na lagi siyang nasa tabi ko. He forced himself in my life too much that I longed for him and his presence when he left, even if he did nothing but annoy me when he was around. If it wasn't for Grant, siguro ay baka nalunod na ako sa sobrang depression.
Itinago ni Kade ang phone sa bulsa niya at matapos ay inangat ang ulo para tingnan ako. "My friends want to hang out later, wanna come?"
Ilang beses ko na rin nakasama ang mga kaibigan ni Kade.They aren't bad people. Hindi ako naiinis sa kanila. They're easy to be with and they're nice to me but I still don't trust any of them.
Umiling ako. "May family dinner kami later."
Kahapon pa sa akin ipinaalala ni Mommy ang tungkol sa family dinner na ito. Ayaw ko man sumama ay wala na akong magagawa dahil wala na akong maisip na magandang excuse. She caught me off guard. Tinanong niya ako kung kamusta ang pakiramdam ko, her question confused me but I still said yes. Sunod niyang tinanong kung may gagawin ako bukas and then I told her that my plan only consists of me, bed and some sleep.
"Oh, hindi ba masama ang pakiramdam mo?" Pang-aasar ni Kade. I remember the first time that I agreed to hang out with him. Nagpanggap ako na masama ang pakiramdam para lang hindi makasama sa family dinner at dahil hindi ako makatulog sa kakaisip tungkol sa dinner, sumama na lang ako kay Kade. I wanted to avoid Rush that night and yet I still ended up seeing him. Napangiwi na lang ako sa naalala ko.
"Papagalitan na ako if I skip another family dinner." I shook my head and sighed. "Magtatampo sa akin si Tita."
"Why would you want to skip family dinner anyway?" My lips automatically formed into a straight line. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin sinasabi kay Kade ang buong storya at wala rin akong balak sabihin sa kanya.
"I'm avoiding Rush." Tipid na sagot ko sa kanya.
"Should I even ask why?" I sighed and shook my head.
"Alright then." He simply answered and that ended the topic. Walang nagsalita sa aming dalawa hanggang sa nakarating kaming pareho sa car park.
Nang nasa tapat na kami ng sasakyan ko ay tsaka lang siya ulit nagsalita. "Don't forget about the College Night this Saturday."
I grimaced. "Someone actually goes to those kinds of event?"
Kade shook his head. "Oh no, we're going to a different College Night. A mutual friend of a mutual friend of my friend will be throwing an open party and we're going." A wide grin took place in his lips.
BINABASA MO ANG
Mean to Be (Mean #2)
Novela JuvenilSometimes, you do crazy things for the one you love. No matter how mean or absurd it is, gagawin mo pa rin. Kahit na magmukha kang masama. Kahit na sabihin nilang madamot ka. Kahit na alam mong mali. Ika nga nila: "All is fair in love and war." It h...
