Ressam Çocuk/ Texting

4.5

Yazardan...

Aydan kötü durumdaydı. Pişmandı ve vicdan azabı çekiyordu. Aşk acısıda cabasıydı.

Bora ise artık okula gelmek zorundaydı. Devamsızlık hakkı bitmişti. Eğer bir hafta daha okula gelmezse sınıfta kalacaktı. Aydan'ın bundan haberi vardı ve çok heyecanlıydı. Bora'yı o günden sonra ilk defa görecekti.

Çok özlemişti Bora'yı. Bora'ysa huzursuzdu. Aydan'ı görecekti. Bir yandanda içindeki heyecana engel olamıyordu. Bora'nın daha bir hafta hakkı olduğu için Aydan bu gün gelmeyeceğini düşündü. Artık sürekli giydiği bol sweatshirt'lerden birini giydi altına da geniş kesim bir kot pantolon. Saçlarını biraz taradı. İşte hazırdı. Çantasını alıp evden çıktı. Kapüşonunu geçirip otobüs durağına kadar yürüdü. Artık yüzüne 1 gram makyaj yapmıyordu. Okuldaki herkes Aydan'ın bu değişiminin farkındaydı. Ecem ve Yasemin ona kaç defa kendine çeki düzen vermesi  için nutuk çekselerde işe yaramamıştı.

Aydan okula vardığında hemen sınıfa çıktı ve en arka sıraya geçip oturdu.

Bora'dan...

Sadece bir haftalık devamsızlık hakkım kaldığı için bu gün okula gidecektim. Kalan günler belki daha sonra lazım olur diye
düşündüm.

Aydan'ı görecektim. İçimdeki tarifsiz ve gereksiz heyecanı yok sayarak arabama binip okula yol aldım. Yeni yeni çıkan sakallarımı tıraş ettirmiş, saçlarıma çeki düzen verdirmiştim. Buradaki amacım herkese ilişkiden çıkmama rağmen hala ayakta olduğumu göstermekti.

Okulda çoktan dedikodular çıktığından emindim. Arabamı parkedip okula girdim ve bir yere uğramadan sınıfa çıktım. Sınıfa girdiğim an gözlerim tek kişiyi gördü.

Göz göze geldiğimizde yaklaşık 10 saniye bakışmamızdan sonra  göz temasını kesen ben oldum ve yerime oturdum. Harap haldeydi.

Isırılmaktan mahvolmuş dudakları, uykusuzluktan ve belki de ağlamaktan kızarmış gözleri, bakımsız saçları.

O kızı bu hale sen getirdin diyen diğer yanımı susturup düşünmemeye çalıştım. Emre'ye okulda olup olmadıklarını sordum. Kantinde olduklarını söyleyince Aydan'a hiç bakmadan sınıftan ayrıldım. Zor bir gün olacaktı.

Aydan'dan...

Göz göze geldiğimizde kalbimin duracağını hissettim. Bana öyle hissiz bakıyordu ki,sanki hiç beni sevmemiş gibi...

Haklıydı.

Göz temasını kesince yerine oturdu. Bakımlıydı. Benden çok daha bakımlı olduğu kesindi. İyi görünüyordu. Ama Bora'yı tanıyorsam eğer bunu 'yıkılmadım, ayaktayım' havası vermek için yapmıştı. Oysaki benim hiçbirşey umrumda değildi.

Ben bana kimsenin veremeyeceği kadar değer veren birini kaybetmiştim. Bunun pişmanlığı hiç geçmeyecekti.

Bora sınıftan bana bakmadan çıkınca takmıyormuş gibi yapıp airpod'larımı çıkardım. Derste harika oluyorlardı. Tek yapmam gereken saçımla kulaklarımı örtmemdi, böylece derste müzik dinliyordum. Sene sonu geliyordu. Yakında 12. sınıf olacaktık ama ben hala mal gibi aşk acısı çekiyordum. Bundan ne kadar kurtulmak, tekrar eski ben olmak istesemde, her sabah yataktan kalktığımda hiç bir şey yapasım gelmiyordu.

Pişmanlık tüm bedenimi yakıp kavuruyordu. Bora cafe'de bitsin dediğimde "Pişman olacaksın."  demişti. Haklıydı. Olmuştum. Çok pişman olmuştum hemde.

....

Düzenlendi✔️