"Onlar asla bilemezler. Birbirimizi ne kadar çok sevdiğimizi asla bilemezler."
❦
"Söylesene, Jennie unnie; sık sık bahsettiğin şu, senin için dünya üzerindeki en pahalı mücevherden bile daha değerli olan kişiyle nasıl tanıştın?"
Çatırdayan odunların sesi ve karanlık odaya yayılan loş ışığın sersemletici etkisi ile mayışmış kişilerden sıkıldığı belli olan Dahyun, temkinlice ve tane tane konuştuğunda herkesin bakışları onu bulmuş ve cümlelerinin hemen ardından bana çevrilmişti. Bağdaş kurarak oturmuş bedenlerin her birinin yüzüne baktım ve dudaklarıma yayılan küçükçe bir gülümsemeyi engelleyemedim. Meraklı görünüyorlardı ve saniyeler önce Dahyun'un bahsetmemi istediği kişiyi düşündüğüm için bu bana biraz tuhaf ve biraz da hoş gelmişti açıkçası.
"Bu uzun bir hikaye ama." dedim yavaşça. Bunun üzerinde Dahyun ellerini nazikçe havada sallayarak, "Bunun bir önemi yok. Anlatmak istersen son kelimesine kadar dinleriz." dedi ve diğerlerinin ne düşündüğünü kontrol etmek ister gibi bakışlarını yan yana oturmuş bedenlerde gezdirdi.
"Emin misiniz?"
"Evet!" dedi kalabalıktaki bir başkası, Sehun'du. "Cüzdanında fotoğrafını bile taşıyorsun. Böylesine bir sevgiyle bağlı olduğun kişiyle nasıl karşılaştığını çok merak ediyorum." Onun sözleri üzerine diğerlerinin ilgisi artık tamamen benim üzerimde toplanmıştı. Hâl böyle olunca başka şansım kalmadığını hissederek yavaşça kafamı salladım ve daha rahat bir oturma pozisyonuna geçerek yavaşça yutkundum. Birkaç saniye ne diyeceğimi, nasıl başlayacağımı düşündüm ve sonunda hazır olduğumda dudaklarımdan düşmeyen gülümsememle konuşmama başladım.
"Adı Lalisa, Lalisa Manoban."
❦
İyi okumalar! 👋🏻
ŞİMDİ OKUDUĞUN
They Never Know
Hayran Kurgu"Biliyor musun, Jennie? Tam burada, kurumuş çiçeklerin arasında çok güzel bir çiçek açtı. Bir gün o da solar diye çok korkuyorum."
