TOGETHER, FOREVER. (BOOK 2)

CHAPTER 40

LISA'S P.O.V

I'm here now at hospital kung saan tinatakbo ko si Jennie while carrying her. Halos mawalan na ako nang sa lakas sa nangyari pero i keep myself strong para maisugod agad siya sa Hospital.

"HELLPP ME! PLEASE! SAVE HER!"- Sigaw ko at agad namang nagsitakbuhan ang mga nurses at sinalubong kami dala ang Stretcher.

Agad naman itong dumating at Pinahiga na si Jennie sa Stretcher while I'm holding her hand.

"Please! Jennie.. Lumaban ka... Please!!"- Umiiyak kong sabi habang tinatakbo siya sa Emergency Room.

I can't forgive myself for this. Kung my mangyari mang masama sa kanya, I will hate myself forever.

'Please god.. save her...'
.
.
Nang makarating na kami sa Emergency Room ay naiwan naman ako dito sa labas at inasikaso agad nila si Jennie.

I'm too much worried. Nagpapanic na ako, wala na akong maisip na ibang gagawin.

So it's better na tawagan ang pamilya ni Jennie at ipaalam sakanila about this. I know na masisisi nila ako sa nangyari pero wala akong magawa, totoo naman, kasalanan ko naman talaga.

I know this is my fault, But yes! It's my fault.

"I'm sorry Jennie, Please! Lumaban ka! Please Jennie!"- Sinasabi ko habang hawak ko ang ulo at patuloy na umiiyak.

Sa galit ko sa sarili ay nasuntok ko na din ang pader at naging sanhi ng pagdurugo ng kamay ko.

"AHHH! It's Your fault Lisa... Ugh! Wala kang kwentang fiancee....AHHHH!- Buong lakas kong sabi.

Hindi ko kayang makita siyang masaktan nang iba pero ako mismo ngayon ang sumaktan sakanya ng Lubusan at Ako din ang dahilan kung bakit nag aagaw buhay siya sa Loob.

Nakaupo lang ako dito sa labas habang hinihintay ang doctor na lumabas at kumustahin Si Jennie. Nang biglang dumating sina Tita at tito kasama sina Daddy, Mommy, Jisoo-unnie at Rosé.

"What happened to my daughter"- Sigaw saakin ni Daddy-kim sabay hawak sa braso ko, pinipigilan naman siya nina mommy at daddy pero sa subrang lakas niya at galit parang wala nang makakapigil sakanya.

"I-i'm s-sorry Daddy---"-Naiiyak kong sabi habang nakayuko. Hindi ko kayang harapin ang mga magulang niya dahil alam kong ako ang dahilan kung bakit kami nandito ngayon sa Hospital.

"I-it's my fault---"-Dagdag ko.

"I warned you na hiwalayan muna ang Anak ko pero Ano ngayon ang ginawa mo? Pag talaga may mangyaring masama sa Anak ko, Hindi na ako magdadalawang isip na patayin ka...."- Galit na galit na sabi saakin ni Daddy-kim at tinulak ako ng malakas na siyang sinalo naman ako ni Mommy at si Daddy naman ay hinarap Si Daddy-kim.

"Wag na wag mong masasabi yan sa Anak ko. Dahil wala naman siyang ginawang masama kundi mahalin at pasiyahin lang ang Anak niyo"- Galit na sabi din sakanya ng daddy ko. I can't bear na nagsasagutan ang Daddy namin ni Jennie. Pero wala akong lakas ngayon para magsalita pa, Besides kasalanan ko naman talaga.

"Enough! Nag-aagaw buhay si Jennie sa loob tapos kayo dito nagaaway? Pwede bang tumigil na kayo?"- Inis na sabi ni Mommy-kim na siyang ikinatigil nina daddy. At tsaka umupo lang sila habang hinihintay na makalabas ang Doctor.

Ako Ito taimtim na nanalangin na sana ligtas si Jennie. Sana walang masamang mangyari sakanya.

Habang tahimik kami dito sa labas, yakap yakap naman ako ni Mommy nang biglang lumabas si Doc galing sa Emergency Room. Kaya agad naman kaming tumayo at hinarap si Doc.

"Doc. How's my daughter?"- Kinakabahang tanong ni Mommy-kim habang kami ay kinakabahan sa kung anuman ang isasagot ng Doctor kasi naman ang seryuso niyang tumingin saamin.