Terugval

XXVII gesprek

'Noa!' Ik keek op. Sam liep op me af. Was er iets mis met de opdracht ofzo? Waarom zou ze anders met me praten? 'Ja?' reageerde ik laat toen ze al naast me stond. 'Waarom zei je dat je het niet druk had deze week? Je hebt twee proefwerken!' Ik fronste mijn wenkbrauwen. 'Zei ik dat?' Sam keek me ontsteld aan. 'Ja! Toen we die opdracht kregen!' Er begon iets te dagen bij mij. 'Oohw.' 'Maar waarom zei je dat dan?' Tja. Ik dacht even na. 'Weenie. Gewoon, dan hoefde jij het niet te doen.' Sam glimlachte even. 'We hadden het toch ook samen kunnen doen?' Ik grinnikte sarcastisch. 'Dat wou jij toch helemaal niet.' Sam kleurde een beetje rood. 'Het spijt me,' zei ze toen. Ik lachte. 'Ik heb het toch zelf aangeboden.' 'Ja maar ik nam het aan!' reageerde Sam ietwat wanhopig. 'Omdat ik zei dat ik geen proefwerken had ja! Dat is toch logisch.' Ik hief mijn handen een beetje in de lucht. Sam keek me zuchtend aan. 'Laat het gewoon, oké?' zei ik toen het leek alsof ze nog iets wou zeggen. Sam zuchtte. 'Nou ik heb Duits. Doei ik ga,' kapte ik ons toch al beëindigde gesprek af. 'Doei,' mompelde Sam.

Ik was net een banaan aan het eten toen de deur openging. Marya kwam thuis. Pas toen ze binnenkwam en me aankeek besefte ik wat dat betekende: Kootstra wist alles. 'Hoe ging het?' vroeg ik ongeduldig terwijl ik opstond. 'Tja,' zei Marya. 'Ze weet nu waarom je tijdelijk bij ons woont. Ook dat je drugs gebruikt.' Mijn ogen werden groot. Dit werd maandag heel awkward. 'Niet van Jack en Ellen toch?' Ik had het er met Marya over gehad en we waren tot de conclusie gekomen dat we niemand over Ellens prostitutie zouden vertellen. Marya schudde haar hoofd. 'Heb je het wel verteld?!' zei ik geschokt. Ik vroeg immers of ze het niet gedaan had en als ze dan "nee" schudt betekent dat dat ze het niet niet gedaan had, dus wel. 'Nee,' lachte Marya. 'Ik heb niks over Ellen verteld. Alleen dat ze jouw zus is.' Opgelucht laat ik me weer op mijn stoel vallen. Nu alleen maandag nog doorstaan.

Oké, maandag werd dus net zo erg en awkward als ik had verwacht. Zodra ik met Sam naar Kootstra toe liep om de opdracht in te leveren zei ze dat ze me na de les even moest spreken. 'Waarom?' vroeg Sam toen we weer zaten. 'Weet ik niet,' antwoordde ik. Ze keek me aan alsof ze me niet geloofde, maar ging er verder niet op in.

Na mentoruur liep het klaslokaal langzaam leeg, terwijl ik bleef zitten. Toen iedereen weg was kwam Kootstra tegenover mij zitten. Het bleef eventjes stil en Kootstra probeerde volgens mij oogcontact te zoeken, dat ik juist probeerde te vermijden. 'Het spijt me dat ik er niet voor je ben geweest als mentor in deze moeilijke periode,' zei ze toen. Verbaasd keek ik op. 'Het stelt me ook teleur dat je niet de behoefte hebt gevoeld om mij iets te vertellen.' ZUCHT. 'Maar ik heb begrepen dat je eerst helemaal niemand hebt verteld over het plotselinge overlijden van jouw ouders?' Kon ze het niet gewoon "het" noemen? Dat ik niemand over "het" heb verteld in plaats van over "het overlijden van mijn ouders". Maar ik knikte. Als zij dat heeft begrepen heeft ze dat begrepen, toch, daar heb ik weinig tegen in te brengen. 'Noa, ik snap dat -nee u snapt het niet- je een moeilijke periode achter de rug hebt -hoe kom je erbij- maar het is belangrijk om erover te praten -dat beslis ik zelf wel oké-. Waarom praatte je er eerst niet over?' 'Gewoon niet,' antwoordde ik bot en geïrriteerd. Het bleef weer even stil. 'Ik snap het gewoon niet,' zei Kootstra toen. Zonet snapte u het anders nog wel. 'Zoiets belangrijks, daar wil je toch met mensen over praten? -ik niet- Dat kun je toch niet voor je houden? -ik wel-' Ik vermijdde nog steeds elk oogcontact en volgens mij begon Kootstra zich aan mij te irriteren. 'Noa ik probeer je te helpen.' 'Echt?!' flapte ik eruit. 'Ik dacht dat dit een kruisverhoor was!' Kootstra keek beledigd en bedenkelijk. 'Dit is niet grappig, Noa.' 'Zo was het ook niet bedoeld,' zei ik eerlijk. 'Dit gesprek is serieus, Noa.' 'Ik ben bloedserieus.' Kootstra keek me boos aan. 'Ik heb ook begrepen dat je aan de drugs zit?' 'Nee,' antwoordde ik. Kootstra keek me verwonderd met veel te grote ogen aan. 'Ik bedoel, ik weet toch niet of u dat begrepen heeft. Ik zit inderdaad aan de drugs, als dat uw vraag was. Zou u dat dan voortaan duidelijker willen maken?' Kootstra kon me wel vermoorden volgens mij, en als blikken konden doden zat ik hier nu niet meer zo rustig op mijn stoel. Gelukkig kunnen blikken niet doden, want anders verkocht de Jumbo allemaal moordwapens.

*paar enters stilte voor deze grap*

'Misschien kunnen we dit gesprek beter beëindigen?' opperde ik na een ongemakkelijke stilte. Kootstra nam dat aanbod maar al te graag aan, zag ik. 'Je hebt duidelijk nog neveneffecten van de drugs,' mompelde Kootstra toen ik het lokaal uitliep. 'Misschien kan je beter niet mee op kamp.' 'Wat?!' riep ik uit. 'Nee alstublieft! Het spijt me, ik was gewoon in een kutbui en ik haat één-op-ééngesprekken! Mag ik please mee?' Uiteindelijk knikte Kootstra. 'Oké. Morgenochtend sta jij met de rest om 7 uur voor de school.' Opgelucht knikte ik. Misschien snap je niet waarom ik zo graag mee op kamp wil, ik heb immers geen vrienden, maar "thuis" werd de sfeer een beetje awkward. Jim streelde me steeds vaker over mijn hoofd of knuffelde me, en laatst kuste hij me op mijn voorhoofd. Ik dacht dat hij dacht dat ik iets voor hem voelde, maar dat was niet zo. Het speet me heel erg voor hem, maar ik was niet verliefd. Ik hoopte dat hij onze band als broer-zusband zag, niet als twee geliefden. Helaas leek dat niet altijd zo.

A/N sorry voor dit korte hoofdstukje, maar in het volgende hoofdstuk gaat ze op excursie en ik vond t raar omdat hierbij in te plakken. Ook sorry voor dat vage gesprek tussen Kootstra en Noa, ik lag in bed savonds en blijkbaar was ik in een rare bui. Maar iedereen die dit leest: ontzettend bedankt!!! (Voor t feit dat je dit pokke slechte depri verhaal leest;)