TAKE ME TO BED

27 | bez nadziei

Wspominałem ten dzień jako jeden z najgorszych dni w moim życiu, dlatego tak bardzo nie lubiłem wracać do niego pamięcią. Z trudem przełykałem przeżute jedzenie, na zmianę zerkając na siedzących przede mną rodziców. Ojciec czekał na jakiś ważny telefon, więc co chwilę upewniał się, że nie przegapił połączenia lub jakiejś wiadomości, a matka przyglądała mi się intensywnie, próbując mieć kontrolę nad sytuacją. Bała się, że nie posłucham jej zakazu i powiem ojcu o mojej orientacji seksualnej.

Odchrząknęła znacząco, gdy odłożyłem widelec na blat stołu, jednak zignorowałem jej ostrzeżenie i spojrzałem na głowę rodziny.

– Tato – odezwałem się niepewnie, przyciągając jego pytający wzrok. – Jestem gejem.

Po tych słowach zapanowała cisza. Matka zamknęła oczy, czekając na wybuch awantury, ojciec niezmiennie przeżuwał jedzenie, a ja wstrzymałem oddech, bojąc się nawet mrugnąć, by niczym nie sprowokować jego złości. Przyglądałem się, jak przełyka, a następnie odkrawa kolejny kawałek kotleta. Jego oczy z powrotem powędrowały na ekran telefonu, sprawiając, że poczułem się zmieszany.

– Umm – mruknąłem, dostrzegając, jak matka kręci głową, chcąc, żebym odpuścił. – Mam chłopaka, nazywa się Kamil i jest o rok starszy. Chciałbym go wam przedstawić...

– Idź do swojego pokoju – wtrącił się ojciec, nawet na mnie nie patrząc.

– Dlaczego? – dopytałem. – Jeszcze nie skończyliśmy obiadu.

– Kazałem ci pójść do swojego pokoju.

– Ale...

– Niedobrze mi się robi, więc wyjdź stąd – warknął i w końcu na mnie spojrzał z wyraźnym obrzydzeniem.

– Kochanie – odezwała się matka. – Nie ma sensu się denerwować. To zwykła młodzieńcza ciekawość, przejdzie mu.

– Nie powtórzę czwarty raz – odpowiedział. W tym samym momencie jego telefon zaczął dzwonić, więc pośpiesznie wstał od stołu i odebrał.

Kiedy ojciec stracił nami zainteresowanie, witając się radośnie z kimś po drugiej stronie, spojrzałem na matkę, która pocierała twarz dłonią, jakby była zmęczona. Przez chwilę chciałem wziąć do ręki odłożony widelec i wrócić do posiłku, jednak moja ręka zamarła w powietrzu.

– Po co zaczynałeś? – matka zapytała z dezaprobatą. – Tylko wprowadzasz nerwową atmosferę w domu.

Nie odpowiedziałem. Podniosłem się z krzesła i wyszedłem z salonu. Kiedy zamknąłem się w moim pokoju, zrozumiałem, że zostałem odrzucony zarówno przez ojca, jak i przez matkę. Straciłem ich oboje przez to, kim tak naprawdę byłem.

***

Pośpieszne tupanie obcasów niosło się przez komisariat, kiedy zdyszana kobieta prawie wbiegła do środka. Rozejrzała się panicznie po wszystkich stanowiskach zajętych przez pełniącą nocną służbę policjantów, aż w końcu jej spojrzenie odnalazło jedynego syna. Poprawiła torebkę, która zsuwała się z jej ramienia, jednak wcale nie podeszła do mnie, lecz do matki Maksa, zajętej rozmową z umundurowanym mężczyzną.

– Miałaś go pilnować! – krzyknęła.

– Jest prawie dorosły, nie będę prowadziła go za rączkę – odpowiedziała jej pani Abrahamowicz opanowanym głosem i przeprosiła swojego dotychczasowego rozmówcę.

– Jak możesz być taka spokojna, kiedy twój syn prawie zabił mojego?!

– Słucham? – prychnęła. – Twój syn brał w tym taki sam udział jak mój. Żaden nie przyznaje się do tego, że prowadził samochód, zostali złapani, kiedy byli poza nim i zajmowali się czymś innym wspólnie.