One more summer (Summer Series #1) (Hernandez Series #1)

Chapter 40

Chapter 40

“What? Grant!” bulalas sa akin ni Cass nang tumagal ang titig ko kay Faith. Lumunok ako at binalingan sya nang tingin.

“Sorry. Let’s just continue next time.” Sabi ko at tumayo na bago inayos ang aking sarili. Tumayo din si Cass, mukhang nainis sya dahil nasagabal kami.

“Maaga pa, wanna come to my house?”

“I have some errands to do.”

Tumaas ang kilay nya sa akin. “Like what?”

Ngumuso ako at naghanap nang isasagot. She’s something, nakakainis ang panghihimasok nya.

“Ihahatid na kita.” Sabi ko, pangiiba sa usapan.

Umiling sya at tila nainis sa akin.

“Nevermind. I can go home alone.” Pinitik nya ang buhok nya at nagmamadaling lumabas nang pinto.

Wala syang pakialam kung narito man si Faith o wala.

Napatingin ako muli kay Faith nang makita kong gumalaw sya sa gilid nang mga mata ko. Sinundan ko sya habang naglalakad papunta nang aming kusina. Nagigting ang bagang ko. What? You’re not going to say anything?

Dahan-dahan akong lumakad para sundan sya. If she tell me that she’s hurt. I promise, ititigil ko na ‘to. Tang-ina! Sino ba kasing niloloko ko dito! Dammit! I can’t move-on! I can’t forget.

Naabutan ko sya doon na umiinom nang tubig. Nakatalikod sya at nakaharap sa aming sink. Lumunok ako at pinagmasdan ang nangangatal nyang palad. Baby, are you hurt? Tell me that you’re hurt and I’m really going to stop this shit for you.

Nilapitan ko sya. Nang maramdaman nya ako sa kanyang likuran ay nakita ko kaagad ang kanyang paglingon.

“A-asan na ung bisita mo? Sorry nakaistorbo ako.” Aniya. Pinanuod ko kung paanu sya nagiwas nang tingin sa akin.

“I’m sorry.” Napaos ang boses ko. Tumingin ako sa kanya at naramdaman ko kaagad ang pagkalabog nang aking puso. It’s like that I’m going to rot in despair ang hatred kapag nawala sya sa akin.

Dammit. I want to hold her right now. Pakiramdam ko, ang tagal-tagal ko na syang hindi nahahawakan.

“Sorry, para saan?” bulong nya.

Lumambot ang tingin ko sa kanya. Lumapit ako at inabot ang kanyang kamay. Damn, baby, I miss you so much.

“Nasaktan ka ba? Sorry.” I plead.

Uminit ang mga mata ko. Dammit. I Surrender. Hindi ko talaga kayang mawala pa sya. I can’t hide and pretend anymore.

“I’m sorry Baby.” Bulong ko pagkatapos at ilang ulit na pinunasan ang labi ko. I mess up! Dammit! I am so fucked up dahil hanggang ngayon ay ako pading ‘tong nagmamakaawa. “Sorry.”

“Hindi mo kailangang humingi nang tawad sa akin, Grant. It’s your choice.” Aniya.

Nagangat ako nang tingin sa kanya. Her words are really hurting me, Bigtime.