Give me love (BXB)

Chapter 19

Chapter 19

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at nakita ko ang puting kisame, nilibot ko ang aking tingi saka saaking sarili at doon ko napagtantong may suot na akong damit, napatingin naman ako kay Aling Marites na nasa tabi ng kama, nanlaki ang mga mata nito saka hinawakan ang kamay ko.

"Sir Dorean, ayos lang poba kayo? Wala po bang masakit sa inyo? " Alalang tanong nito.

Ngumiti naman ako saka umiling na kaagad na ikihinga nito ng maluwag, sinubukan kong tumayo pero kaagad nanakit ang likod ko kaya naman pinigilan ako ni Aling Marites at nanatili na lamang akong nakahiga.

"Where is Sean? " Tanong ko dito.

"Nasa kwarto parin po siya baka tulog parin po ito lalo na't nasa rut siya" Aniya na mabagal kong ikinatango.

I felt relieve as soon as I heard he's still inside his room, what if he saw me unconscious outside of his room, I know he'll know what happened to us at baka tuluyan na akonh iwasan nito. My life was already been fucked up and look what I'm doing?

"S-Sir yu—"

"Please, if he ever wakes up don't tell him about this " Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

Nanlaki ang mga mata nito habang nakatingin saakin na tila ba'y hindi maintindihan kung bakit gusto kong itago ang nangyari saamin ni Sean. He already hate me and I don't want that to get any worse lalo na't may nangyari saamin at namarkahan ako nito.

"Pero Sir—"

"Please" I pleaded.

Dahan-dahan naman itong tumango na ikinahinga ko ng maluwag, I know what I did is so selfish pero sasabihin ko rin naman kay Sean na ako yung nakabond niya pero hindi lamang sa ngayon o sa pagiging ayos niya, I don't want him to hate me more.

-------

Ilang linggo na ang nakalipas nang may mangyari saamin ni Sean and of course the time when he marked me and got bonded with me. Tama nga ang sabi nila, as soon as he's awake parang hindi alam nito ang nangyari saamin, he really can't remember everything.

Hindi rin nakikita ni Sean ang marka na nasa leeg ko lalo na't mahaba ang buhok ko kaya natatakpan nito ang marka niya, sumasabay parin kami sa pagkain pero hindi na kami magkatabing matulog hanggang sa isang araw he look so stressed out because he knew he marked someone pero hindi niya alam kung sino ito.

He even hired some private investigator to search who he marked pero hindi niya alam ako yun, he didn't asked me pero kapag nakakalapit ako lalo na pagkausap niya ito ay kaagad na binababa niya ang tawag saka tinitingnan ako na para bang nasasaktan ito.

"What? You still can't find this person? Bullshit" Pagalit nitong sabi.

Tumalikod naman ito at nagulat nang makita ako, he walked towards me and he slowly held my hand. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa ginagawa niya saakin, there is some dark circles under his eyes pero ang gwapo parin nito, nagtama naman ang mga mata namin at naramdaman kong hinigpitan nito ang pagkahak sa kamay ko and then he whispered something that made me want to asked him a billion questions.

"I'm sorry "

-------

Gusto kong malaman bakit siya nag sorry saakin sa gabing iyon and he's still looked so stressed out, it makes me want to tell him that I'm the omega he bonded with but I don't know where to start, natatakot ako sa magiging reaksiyon nito.

"Dorean"

I snapped out of my thoughts and my eyes slowly went to Abel. Right now, we're at the bakery shop with Abel, nagplano kaming makipag kita sa kanya and good thing pumayag ito. As long as, Brent won't come then he agreed to meet with me.

"Ayos ka lang? " Tanong nito.

I forced a smile and slowly nodded and ate another piece of chocolate cake.

"You're kinda acting weird" Aniya na ikinataas ng isa kong kilay.

"What do you mean? "

"Well, you keep spacing out and didn't you told us before that you hate chocolate cake kasi sobrang tamis nito at hindi mo kaya ang tamis but then now, you just ate a whole piece of cake "

Napatingin naman ako sa choco cake na nasa lamesa, I also noticed after Sean knew that he marked someone, parang may nangyayari saakin na hindi ko maintindihan, I keep throwing up early in the morning at nahihilo rin ako. I also some food that I never like before at sobrang bilis ko narin mapagod but I guess I'm really just stressed right now.

"I'm just craving it. Don't worry, I'm fine" Nakangiti kong sabi.

Halata parin sa mukha ni Abel ang hindi ito pagkumbinsi sa sinabi ko kaya naman kaagad kong iniba ko ang usapan hanggang sa naikwento nito ang nangyari sa kanya sa states, all I did was to listen to at nagkukwento rin ako sa kanya hanggang sa matapos kami at naisipan na naming umuwi.

I stand saka sinunod si Abel papunta sa labas hanggang sa napatigil ako nang mapansin kong lumilibot ang paningin ko at nahihilo ako, may mga sinasabi si Abel pero wala akong marinig, sobra akong nahihilo na para bang gusto kong sumuka hanggang sa biglang nandilim ang buong paligid ko.

Iminulat ko ang mga mata ko at bumungad saakin ang puting kisame, nilibot ko ang paningin ko hanggang sa tumigil ito kay Abel, he looks so worried, he suddenly gave my hand a soft squeezed nang biglang bumukas ang pinto at bumungad saakin ang isang doctor.

"Doc how is he? " Rinig kong sabi ni Abel.

A doctor looked at me saka tumingin ulit kay Abel. "Don't worry Sir, this is normal to a person lalo na pag nagdadalang tao ito" Aniya na ikinalaki ng mga mata ko.

"Yes Mr. Jimenez, you're already three weeks pregnant"