Asayiş Ben Kemal | Gay

14

Fazlalık gibi hissetmek
______________

Elimdeki dosyaları masaya bıraktım. Sandalyeye oturmamla kapı çaldı.

"Gir."

Konuşmamla kapı birkaç saniye içinde açıldı. Alaz Savcı'nın içeriye girmesiyle koltuğumda dikleştim. Uzun zamandır onu görmüyordum. En son onların evinde yemek yerken beraberdik; sonra adliyede işleri olduğu için hem sabah erken çıkıyordu hem de karakola uğramıyordu.

"Müsait misiniz, Kemal bey?"

Dediği şeyle yüzüm hafif düştü ama belli etmeden toparladım. Biz şimdi "bey" kelimesine neden tekrar döndük ki.

"Buyurun, sayın savcım."

Başını hafif salladı ve içeriye girdi.

"Gözde Hanım dosyalarımı odanıza bırakmış, onları alacaktım da."

Ondan bakışlarımı çektim ve çekmecedeki dosyaları alıp ona uzattım.

"Teşekkür ederim."

Gülümsedim.

"Önemli değil, savcım."

Tam odadan çıkacaktı ki bana döndü tekrar.

"Şeyy... Araf bugün bana gelecekte, eğer istersen bize uğra. Seni sorup duruyordu."

Sen de gelmemi istiyor musun diye sormamak için kendimi zor tuttum.

"Hem beraber yemek yeriz. Araf çok sevinir."

Konuştuktan sonra umutla gözlerime baktı.

"Sen?"

Bana sorgular bakışlar attı.

"Sen gelmemi istemiyor musun?"

Tutamamıştım, işte kendimi. Önce yüzüme baktı boş boş. Sonra hemen gözlerini kaçırdı.

"İsterim."

Tekrar gözlerime baktı.

"Çok isterim."

Dediği şeyle dudaklarım benden habersiz kıvrıldı.

"Gelirim, hem ben de özledim... Araf'ı."

Konuşmamla o da güldü.

"O zaman akşam bizdesin."

Başımı evet anlamında salladım.

"O zaman akşam görüşürüz, Kemal bey."

Aman, "bey" kelimesini eksik tutma, yoksa inciler dökülür.

"Görüşürüz, sayın savcım."

Yüzüme baktı, baktı, güldükten sonra odadan ayrıldı.

Akşama kadar halletmem gereken dosyalara baktım. Çıkışta da pastaneye uğrayıp tatlı aldım. Apartmana gelmemle önce eve uğradım. Banyomu yaptıktan sonra elimde kutuyla karşı apartmana doğru yürüdüm.

Kapıya vurmamla Alaz, üstünde önlüğüyle kapıyı açtı. Gördüğüm bedenle gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Fazla komikti; şu anki adamla sabahki adam aynı kişi değildi resmen.

"Gülme."

Dudaklarımı birine bastırdım ve başımı tamam anlamında salladım. Kaşları çatık bir şekilde bana bakıyordu ama karşımda önlükle durduğu için onu ciddiye bile alamıyordum.

"Kemaaal abi!"

Bana doğru koşarak gelen çocuğa güldüm. Birden bacaklarıma sarılınca gülümsedim ve eğilip onun boyuna doğru geldim.