Asayiş Ben Kemal | Gay

47

Abin deminki görüntüyle doydu
_________________

"Araf, sessiz olsana."

Duyduğum kırılma sesiyle gözlerim yavaş yavaş açıldı.

"Ne yapayım Ayaz abi, elimden düştü."

Araf'ın sesiyle gözlerim tam olarak açıldı. Yavaşça yatağın diğer tarafına döndüğümde Alaz'ı bulamadım. Yataktan doğruldum ve komodinin üstündeki saate baktım: saat 12 olmuştu. Bayağı uyumuşum.

Zaten dünden dolayı geç yatmıştık. Bugün de işe gitmeyecektim. Yataktan kalktıktan sonra banyoya gittim, işlerimi halledince seslerin geldiği tarafa doğru yürüdüm.

Mutfak kapısına gelince durdum. İçerdeki görüntü gülümsememe sebep oldu. Alaz ve Araf ocakta bir şeyler yapıyor, Ayaz ise salatalık doğruyordu.

"Abi bu kadar yet—Kemal abi!"

Ayaz'ın konuşmasıyla üçü birden bana baktı.

"Günaydın."

Konuşmamla Araf tabureden indi ve koşarak bana sarıldı.

"Günaydın, Kemal abi."

Bacaklarıma sarılan Araf'a doğru eğildim ve saçlarını karıştırdım. Buna sinirlenmiş olacak ki benden ayrıldı ve kaşları çatık bir şekilde saçlarını düzeltmeye başladı.

Ayaz, kardeşinin haline gülmeye başlayınca Araf daha çok kaşlarını çattı. Bu görüntüyle yüzümdeki gülümseme daha da büyüdü.

"Tamam Ayaz, uzatma artık. Hadi salatalıkları götür."

Ayaz bir bana, bir de Alaz'a baktı, sonra Araf'la beraber mutfaktan çıktı. Ayaz'ın gitmesiyle Alaz yanıma geldi.

Elleri saçlarıma gidip onları düzeltti, sonra da her zamanki gibi elime bir öpücük kondurdu.

"İyi misin?"

Soruyla gülümsedim. Dünden beri duyduğum tek cümle olabilirdi bu.

"Çok iyiyim sevgilim. Hatta uzun zaman sonra hiç bu kadar güzel uyumamıştım."

Dediklerimle eli belime gidip beni kendine doğru çekti.

"Bir de bana sor."

Kafası boynuma doğru geldi ve derin bir nefes aldı. Burnunu boynuma sürttü; gözlerim kapandı. Sonra göz kapaklarıma konan öpücükle kirpilerim titredi.

Gözlerimi tekrar açınca bana gülerek bakan sevgilimle ben de gülümsedim.

"Acıktık biz!"

Ayaz'ın bağırışıyla gülümsedim.

"Sanırım içeriye gitsek iyi olur."

Alaz, dediklerimle ocaktaki menemeni aldı ve yanıma geldi. Bana yaklaştı ve dudaklarıma bir öpücük kondurdu.

"Küsmesin diye."

Gülerek konuştuktan sonra önden yürümeye başladı. Elim ısınan yanaklarıma gitti. Koca adamım ama Alaz'ın küçük bir hareketiyle bile utanabiliyordum. Bir bardağa su doldurdum ve içtim. Biraz daha sakinleştikten sonra içeriye gittim.

"Kemal abi, sonunda yaa! En son açlıktan ölecektim!"

Ayaz'ın sözleriyle Alaz kızgın bir şekilde ona baktı ama Ayaz hiç oralı olmadı ve ben geldiğim için kahvaltısına başladı bile. Kaşları çatık Alaz'a gülümseyerek baktım.

"Kemal abi, menemeni ben yaptım."

Araf'a döndüm.

"Aferin sana, benim yaptığım menemenden bile güzel duruyor."

Dediklerimle kocaman gülümsedi.

"Tadına da baksana."

Yanımdaki ekmeği aldım ve menemene bastırdım. Ağzıma attığım ekmekle güzel mırıltılar çıkardım.

"Görüntüsü gibi tadı da çok güzel."

Araf heyecanla yerinde zıpladı.

"Abi, duydun mu?"

Araf heyecanla Alaz'a döndü ama Alaz bana bakıyordu, sanki donmuş gibiydi.

"Abi!"

Tekrar seslenmesiyle Alaz ona döndü.

"Efendim, abicim."

Araf cevap almasıyla gülümsedi.

"Kemal abi, menemeni çok beğendi. Sen de tadına baksana."

Ağzıma ikinci lokmayı attım.

"Bence Arafçım, abin aç değildir."

Ayaz'ın dedikleriyle Araf merakla ona döndü.

"Neden?"

Ayaz gülerek öne doğru eğildi.

"Çünkü abin deminki görüntüyle doydu."

Dedikleriyle içtiğim çay boğazımda kaldı. Korkuyla ayağa kalkmaya çalışan Alaz'ı durdurdum.

"İyiyim, iyiyim."

Aldığım peçeteyle ağzımı sildim. Alaz kaşları çatılmış bir şekilde Ayaz'a bakıyordu. Ayaz gülümsedi.

"Yalan mı?"

Omuz silkti.

"Deminki görüntüye ağzın sulanarak bakıyordun."

Hızla Araf'ın kulaklarını kapattım.

"Bir ara peçete uzatmayı düşündüm."

Ayağımla Ayaz'a küçük bir tekme attım. Bakışları bana döndü.

"Küçücük çocuğun yanında niye böyle konuşuyorsun?"

Kaşları havalandı.

"Şimdi abim sana öyle bakıyor, suç değil; benim söylediklerim suç."

Alaz derin bir nefes aldı.

"Sevgili kardeşim, kaçmak için üç saniyen var. Bir..."

Alaz'ın saymaya başlamasıyla ağzına son lokmayı attım ve koltuktaki çantasını alarak fırlar gibi odadan çıktım.

Ben de Araf'ın kulaklarından ellerimi çektim. Araf ikimize anlamaz bakışlar attı.

"Abi, ağzı sulanmak ne demek?"

Dedikleriyle ağzımdan kahkaha firar etti.