Asayiş Ben Kemal | Gay

46

Mutlu olacaksın
___________________

Odaya girmemle sinirle kendimi koltuğa attım. Demin sorgu odasında yaşadıklarım sinirlerimi hoplatmıştı. Orada ona bir şey yapmamak için kendimi tutmuştum.

Kapının çalmasıyla oturuşumu düzelttim.

"Gir."

Kapının açılmasıyla Sergen içeriye girdi ve yanıma geldi.

"İyi misin?"

Başımı evet anlamında salladım.

"İyiyim, merak etme."

Geldi ve yanıma oturdu, elini omzuma koydu.

"Gerçekten iyisin değil mi?"

Gülümsedim.

"İyiyim, kardeşim, merak etme."

Gülümsememle o da gülümsedi.

"Vural gidecek şimdi."

Konuşmasıyla ayağa kalktım. Vural'ı MİT'e teslim edecektik; sorguyu onlar devralacaktı. Ne kadar bizim sorgulamamızı istesem de bu iş bir yandan iyi olmuştu. Vural'ın o yüzünü görmek, beni sinirlendirmek için sarfedeceği kelimeleri duymak, istemediğim şeyleri yapmaya zorlayabilirdi.

Hem ne kadar Kerem'ler sorguya devam edecek olsalar da, biz de bu işin peşini bırakmayacaktık. Mahkeme gününe kadar beraber çalışacaktık.

Sergen'le odadan çıktık. Kapıdan çıkmamla elleri kelepçeli Vural'la göz göze geldim. Yine gülerek bana bakıyordu; bakışlarımı başka tarafa çevirdim.

Almam gereken dosyaları aldım, vermem gerekenleri verdim. Vural'ı araçla gönderdikten sonra Talat'ın yanına gittim.

Elimi sıkmak için uzattım:

"Sağ ol Talat. Yardımın olmasaydı bu kadar çabuk bitmezdi."

Elimi sıktı.

"Önemli değil başkomiserim. Emin ol, hepimizin yararınaydı."

Başımı evet anlamında salladım. Yanımıza gelen Sergen'le konuşmaya devam ettim.

"Sergen'le güvenli evde kalacaksın. Yarına kadar yurt dışına çıkmak için bütün belgeler hazır olur."

Başını tamam anlamında salladı. O ve Sergen gittikten sonra ben de eve gitmek için odamdan montumu aldım. Montumu giyerek odanın kapısı açıldı.

Alaz gelmişti. Yavaş adımlarla yanıma geldi ve gülümseyerek bana baktı.

"İyi misin sevgilim?"

Başımı evet anlamında salladım.

"İyiyim, hem de çok iyiyim."

Elime küçük bir öpücük kondurdu.

"İyi olmana sevindim... Benim burada biraz daha işim var. Sen istersen direkt eve geç. Burada daha fazla yorulma."

Başımı tamam anlamında salladım. Zaten gitmem gereken önemli bir yer vardı.

Elini cebine koydu ve kendi evinin anahtarını verdi.

"Geç oldu, benim eve geç. Sizinkileri uyandırma."

Anahtarı aldım ve tam yanından geçecekken beni durdurdu. Ona dönmemle dudaklarıma küçük bir buse kondurdu.

"Dikkatli ol sevgilim. Eve varınca da haber ver."

Başımı salladım. Karakoldan ayrıldıktan sonra arabayı mezarlığa doğru sürdüm.

Arabadan indikten sonra mezara doğru yürüdüm. Mezar taşını gördükten sonra yavaşça yanına çöktüm. Elim bir müddet toprağın üzerinde dolaştı.

"Annem... güzel kokulu annem."

Mezar taşını okşadım.

"Başardım... sana verdiğim sözü tuttum."

Yanağımdan bir damla süzüldü ve toprağa düştü.

Orada biraz daha bekledikten sonra eve doğru gittim. Sessiz bir şekilde eve ulaştım. İçeriye girdikten sonra önce elimi yüzümü yıkadım. Arada burada kaldığım için gece giyecek üstüm vardı. Üstümü değiştirdikten sonra kendimi direkt yatağa attım.

Sanırım bir saat sonra kapının açılma sesi geldi. Alaz yavaş adımlarla içeriye girdi. Birkaç tıkırtı geldikten sonra banyonun açılıp kapanma sesi geldi. Duş sesinden banyo yaptığını anladım.

Birkaç dakika sonra kapı tekrar açılıp kapandı. İçeriyi Alaz'ın şampuan kokusu doldurdu. Yatakta bir ağırlık hissettim; Alaz yatağa girdikten sonra kolunu yavaşça başımın altından geçirdi, diğer eli de belime giderek beni kendine doğru çekti.

Yavaşça ona döndüm. Eli yüzüme, saçlarıma geldi ve düzeltti.

"Neden uyumadın?"

Ona biraz daha sokuldum.

"Uyku tutmadı."

Saçlarımı düzeltmişti ama elini çekmedi, hâlâ okşuyordu.

"Kemal, iyi değilsen bana söyle. İyiyim diyip geçiştirme."

Ona gülümsedim.

"Gerçekten iyiyim, sadece..."

Durdum biraz.

"Sadece artık ne yapacağımı bilmiyorum. Hayatımda tek bir amacım vardı; o da anneme bunu yapanları bulmaktı. Şimdi... şimdi nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum."

Bana gülümsedi. Eli yanağıma gitti ve hafifçe okşadı.

"Mutlu olacaksın. Bundan sonra hayatını yaşayacaksın. Ertelediğin her şeyi yapacaksın. Güleceksin, o güzel gülüşünü yüzünden hiç eksik etmeyeceksin..."