The Alchemist

CHAPTER 32: Dead

CHAPTER
THIRTY-TWO

Dead

Sinco was exhausted. He wanted to look for his son, to go with Veronica but he couldn't. He still had scheduled operations. Hindi niya naman pwedeng iwan na lang ang mga pasyente niya.

Huminga siya nang malalim at ibinagsak ang sarili sa sofa sa kanyang opisina. His back was killing him. Inilagay niya ang braso sa ibabaw ng kanyang nakapikit na mga mata.

Noon niya naalala ang itsura ni Veronica kanina. Her eyes were burning with hatred. Hindi niya akalaing makikita niyang muli ang mata mata nito. Her eyes were always dead before, even though she was smiling.

Her smile.

Ibinaba niya ang kanyang braso sa gilid niya saka siya nagmulat. Napatitig siya sa puting kisame ng opisina niya.

Hindi niya matatatwa sa sariling galit pa rin siya sa babae. She abandoned him and hide his son from him. Kahit ilang taon pa ang nakalipas ay ramdam pa rin niya ang galit para sa babae. Ganoon pa man ay hindi rin niya maitatanggi kung paanong kumakalabog ang dibdib niya sa tuwing makikita niya ito. Sa tuwing makikita niya ang mga ngiti nito na kahit pa peke kung minsa'y tila sasabog ang kanyang dibdib.

She still had those effects to him. How was that possible?

Nagulat siya at agad na napaupo nang pumasok si Tamara sa opisina niya.

"Why are you ignoring my calls?" Bungad sa kanya nito na halatang galit.

"I'm sorry. Katatapos lang ng dalawang surgery ko."

"You should have called me first right after you finished."

"Ni hindi ko pa nahahawakan cellphone ko." Hinilot niya ang kanyang sentido. "I have another surgery in thirty minutes."

"You should quit."

"What?" Natigil siya sa paghilot ng sintido niya at nakakunot ang noong tumingin sa fiance niya.

"Wala ka nang oras sa'kin dahil dito!"

"You already know what kind of relationship we would be having even before I asked you out."

"Yes! Pero, you see, iba na ngayon. Magpapakasal na tayo. Magkakaanak! Do you expect me to just wait for you in our house in the future? I want you by my side!"

"Tamara, let's talk about this some other time please."

"But why?"

"I have another surgery later."

"Your last surgery I think."

"We're not talking about it right now."

"Sinco!"

"Tamara please!" He yelled. "You know how much I sacrificed just to be in my place right now, so please. Ayoko nang marinig ulit sa'yo ang bagay na 'yan."

She couldn't leave him, so he left her in his office. He went to a vendo machine to get a can of coffee when he started hearing it.

Hindi niya maintindihan ang mga salita pero para itong diretsong pumapasok sa kanyang magkabilang tainga. The words were like whispers. He knew it was Veronica. Hindi niya makakalimutan ang boses nito.

Luminga siya sa paligid. Ang ibang taong mga naroon ay halatang hindi naririnig ang naririnig niya. Palakas nang palakas ang boses ni Veronica hanggang sa bigla itong nawala. Kinabahan agad si Sinco.

Veronica stopped chanting. Tumigil na rin ang paggalaw ng lupa. Isang nakakasilaw na liwanag ang nagmula sa kanyang dugo at doon lumitaw ang napakaraming espada.