Zawgyi
TVၾကည့္ေနေပမယ့္ စိတ္အလုံးစုံက ေလွကားေပၚကႂကြႂကြ႐ြ႐ြဆင္းလာေသာ လူထံမွာသာရွိေနသည္။
ဆံပင္ရွည္ေတြကို အရင္အတိုင္း ကပိုကရို စည္းထားေပမယ့္ အရမ္းပြထမေနဘဲ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေနသည္။ အနက္ေရာင္ Suit ကို Necktie မပါဘဲ အေပၚၾကယ္သီးတစ္လုံးျဖဳတ္ကာ ဝတ္ထားၿပီး Rolexနာရီႏွင့္ စိန္ရင္ထိုးတစ္ခုရယ္ေၾကာင့္ ရိုးရွင္းၿပီး ၾကည့္ေကာင္းလြန္းသည္။
တစ္အိမ္လုံးအႏွံ႕တက္ထားေသာ Airconေတြေၾကာင့္မ်ားလား ထိုလူသား၏ ေရေမြးနံ႕က လူခ်င္းသိပ္မေဝးေပမယ့္ ႏွလုံးသားထဲထိ စိမ့္ဝင္သြားသလို။
အသက္ရႈက်ပ္တဲ့အထိ ရွိုက္နမ္းပစ္ခ်င္လိုက္တာ။
"ဟို........."
ဧည့္ခန္းဆိုဖာခုံမွာ ထိုင္ၿပီး သူ႕အားစိမ္းစိမ္းၾကည့္ေနေသာ ေကာင္ေလး ေၾကာင့္ စကားစေတာ့လည္း ခပ္တည္တည္သာ ၾကည့္ေနျပန္သည္။
အခ်ိန္ကား ည8ခြဲၿပီမို႔ အႀကီးဂိုတို႔လည္း ၿခံေရွ႕ကအိမ္ကို ျပန္ၿပီျဖစ္၍ NamJoon အခုအျပင္သြားရင္ SeokJin တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့မည္ ျဖစ္သည္။
" ကိုယ္အလုပ္ကိစၥသြားစရာရွိလို႔ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနလို႔ အဆင္ေျပတယ္မလား"
ျငင္းရခက္တဲ့ စကားလုံးေတြကို ေမးလိုက္တာဘဲ။ ေၾကာက္တက္တဲ့သူမဟုတ္ေပမယ့္ ငါတစ္ေယာက္တည္း မက်န္ခဲ့ခ်င္ဘူး Joon။
" အဆင္ေျပတယ္ "
ေဘာက္ဆက္ဆက္ေျပာၿပီး TVရွိရာ မ်က္ႏွာျပန္လႊဲကာ ရီမုဒ္နဲ႕ Channel ေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေျပာင္းေန၏။
ေကာင္ေလး က အရင္ကဒီလိုပုံစံမွမဟုတ္ဘဲ ေနရခက္လိုက္တာကြာ။
သက္ျပင္းခ်သံ ၊ အသက္ျပင္းျပင္းရႈလိုက္ေသာအသံ ၊ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းသြားေသာ ဖိနပ္အသံ ။ ေဝးကြာသြားတဲ့ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္မိသည္က အိမ္ေရွ႕အဝကေန ထြက္သြားေသာ ကားအျဖဴေရာင္ေလး ၿခံျပင္ေရာက္သြားသည္အထိ။
5မိနစ္ေလာက္ထိ TVေရွ႕ထိုင္ေနၿပီးေနာက္ ေရွးၾကေသာပုံစံ ေ႐ႊေရာင္ႀကိဳးဖုန္းထံသို႔ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ၿပီး မွတ္ထားေသာ နံပါတ္တစ္ခုကိုေခၚလိုက္သည္။
