Zawgyi
အိပ္ေရးဝလို႔နိုးလာတဲ့ မနက္ခင္းဟာ အရင္ကလို ေနေရာင္စူးစူးကႀကိဳဆိုေနျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ ။ အုံ႕မွိုင္းေနသည့္ မိုးသားမ်ားက မိုးရာသီ အစကိုကိုယ္စားျပဳေနသသည္။
ဒီေန႕လည္း ကိုယ္ေပၚလြမ္းၿခဳံထားတဲ့ေစာင္တစ္ထည္။ ေသခ်ာေပါက္ ကိုယ္တိုင္ၿခဳံခဲ့ျခင္းေတာ့မဟုတ္။
ျပတင္းေပါက္နားကိုေလွ်ာက္သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အျပင္ဘက္ကေန လြင့္စင္လာေသာ မိုးစက္ေလးမ်ားက မွန္မွာလာတင္ေနတာမို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေကာင္းစြာမျမင္ရ။
ေျခေထာင့္က ဒဏ္ရာမ်ား သက္သာေပ်ာက္ကင္းသြားသည္က ဤအခန္းထဲ ေနခဲ့ေသာ အခ်ိန္ေတြရဲ႕သက္ေသ။
ဒီအခန္းထဲ ပိတ္ေနမိတာ မနက္ျဖန္ဆို 1လျပည့္ၿပီ။ မွန္မွာေပၚေနေသာ ပုံရိပ္က Kim NamJoon ပါလို႔ေျပာရင္ လူမ်ားက ရယ္ၾကမည္လား။
ရွည္လ်ားလာေသာပါးသိုင္းေမႊးႏွင့္ ယခင္ဂုတ္ေထာင့္ေနေသာ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ေတြက
ယခုအခါ ပုခုံးစပ္နားထိေရာက္ေနေလၿပီ။
ဒီေလာက္ျဖစ္ပ်က္စရာလိုလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္အေျဖက အခုျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ပုံစံဘဲ။
တစ္ခါေလးဘဲ ရိုက္ခ်ိဳးခံရတာလို႔မေျပာနဲ႕
တစ္ခါထဲနဲ႕ ရိုက္ခ်ိဳးသြားတာ ယုံၾကည္မႈဆိုတာကေတာ့ စုတ္ျပတ္သက္သြားတာေပါ့။
~ေဒါက္~ေဒါက္~
ထုံးစံအတိုင္း တံခါးေခါက္သံ 2ခ်က္ၾကားရ၏။ ၿပီးရင္ တျဖည္းျဖည္းထြက္ခြာသြားေသာ ေျခသံေလး ။ တံခါးဝမွာ ထမင္းပန္းကန္ရွိေနမွာေတာ့ က်ိန္းေသေပါက္ေပါ့။
ဇြဲႀကီးလြန္းတဲ့ ေကာင္ေလး၊ ျပသာနာျဖစ္တဲ့ေန႕ထဲက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တစ္ရက္မွမေတြ႕ရေသး။ တစ္ေန႕3နပ္မွန္မွန္ တံခါးေရွ႕ ထမင္းပန္းကန္လာထားသည္။ ယူမစားတဲ့ေန႕ေတြဆို တံခါးေရွ႕ ဒူးေထာက္ေနတာကလြဲရင္ အတင္းအက်ပ္ စကားတစ္ခြန္းမွ်မဆို။
အခ်ိန္နည္းနည္းေလာက္ထပ္ေပးပါအုံး ေတာင္းပန္စကားဆိုဖို႔ရာ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသး........
"သင္တန္းသြားေတာ့မလို႔လား အကိုေလးSeokJin"
" ဟုတ္ကဲ့ အႀကီးဂို Joon ထမင္းစားမစားကိုၾကည့္ေပးပါအုံး ကြၽန္ေတာ္ ဒီေန႕ နည္းနည္းေနာက္က်မယ္"
