Zawgyi
ျဖတ္သန္းလာရဲ႕ လမ္းေတြ ရႈခင္းလွလွေတြက စိတ္ဝင္စားစရာတစ္ခုမွ်မရွိ။ ၿမိဳ႕ေတြတစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ျဖတ္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေရာက္ခဲ့ၿပီ သူရဲ႕မူပိုင္ေနရာ၊ ရွိသင့္ေပမယ့္ မခြဲခ်င္တဲ့လူေၾကာင့္ မရွိခ်င္ေသးတဲ့ အိမ္။
"အဖိုး......."
"သားသားလား......ဘယ္ေတြသြားေနတာတုန္း စာမလာသတင္းမၾကားနဲ႕ ေနနိုင္လိုက္တာ ေျမးရယ္"
အိပ္ရာထဲ လွဲအိပ္ေနသည့္ အဖိုးက အရင္ထက္ အားေလွ်ာ့ေနသလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ မ်က္လုံးေတြက သူ႕ကိုျမင္လို႔ေတာက္ပေနသည္။
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ အဖိုး သားမွာ အခက္ခဲနည္းနည္းရွိသြားလို႔ပါ သားကိုစိတ္မဆိုးပါနဲ႕ေနာ္"
"အခုအိမ္ေရာက္ေနၿပီပဲ ေနာက္တစ္ခါအဲ့လိုေတြအဆက္သြယ္မျဖတ္စမ္းနဲ႕ သားသား လူႀကီးေတြစိတ္ပူမွာကိုလည္းထည့္ေတြး"
ေမတၱာဓာတ္တခ်ိဳ႕ကို ဥပကၡာျပဳထားမိတာ မရင့္က်က္ေသးတဲ့လူတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး
တစ္ညေနလုံး အဖိုးနဲ႕ စကားေျပာခဲ့ၾကၿပီး ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ အဖိုး အိပ္ေပ်ာ္သြားမွ အခန္းထဲကထြက္ခဲ့ေတာ့ ဧည့္ခန္းမွာ Hyung နဲ႕ JiHyo ႏူနားက ထိုင္ေနသည္။
ႏူနားရဲ႕ နီရဲတဲ့မ်က္လုံးေတြကဘယ္ေလာက္ငိုထားမွန္းၾကည့္႐ုံသိရတာမို႔ ႏွစ္သိမ့္ရန္အနားကိုေလွ်ာက္သြားခ်ိန္ ႏူနားက ထလာၿပီး လက္ေမာင္းနဲ႕ ေက်ာေတြကိုထုရိုက္ေတာ့သည္။
"အာ...အ့ ...ႏူနား နာတယ္ "
"နာ နာ အဲ့မွာ အဆက္သြယ္ျဖတ္ခ်င္အုံး အိမ္ကိုေမ့ထားခ်င္အုံး ဟင့္"
ရိုက္ရင္းနဲ႕ ပိုပိုငိုလာေသာ ႏူနားကို ဖက္ထားလိုက္ၿပီး ေတာင္းပန္စကားသာ တဖြဖြဆိုမိသည္။ Hyung က ဘာမွမေျပာဘဲ ထထြက္သြားသည္။
ဒီညေတာ့ အိပ္မရပါ။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ယာအစစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ခ်စ္ရသူနဲ႕ တစ္မိုးေအာက္ထဲမရွိနိုင္ေတာ့တဲ့ခံစားခ်က္က ရင္ထဲပိတ္စို႔ၿပီး ငိုခ်င္စိတ္က လွိုင္တက္လာသည္။
ဘယ္လိုမွအခန္းထဲေနမရတဲ့အဆုံး အိမ္ေရွ႕ေဘးျခမ္းက ကြတ္ပစ္စီကိုထြက္လာေတာ့ ႏူနားကထိုင္ေနသည္။ SeokJin လည္းေဘးမွာဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး
