Zawgyi
~ေျဖာင္း~
"Da... Daddy ဘယ္တုန္းက ေရာက္ေနတာလဲ"
နီရဲသြားသည့္ ပါးတစ္ဖက္ကို အုပ္မိုးကိုင္ရင္း သူမ အံ့ဩေနမိသည္။
"နင့္ကို မယုံလို႔ လိုက္လာတာ အခု ေျမကြက္ကို ဟိုေကာင္ကရသြားၿပီ ငါ CEO Woo YangJanကို ဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပရေတာ့မလဲ......ေစာက္သုံးကိုမက်ဘဴး"
ေနာက္ထပ္ရိုက္ဖို႔ျပင္လာေသာ ဟန္ဝူဘင္းရဲ႕ လက္ေၾကာင့္ ဂ်ီအြန္း မ်က္ႏွာကို ေမာ္ထားလိုက္ၿပီး
" Daddy ရိုက္ခ်င္ရင္ တစ္ခါထဲ ေသေအာင္ရိုက္သတ္လိုက္ ဒီမ်က္ႏွာသာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ Daddyအတြက္ အက်ိဳးအျမတ္တစ္ခုမွမရွိေတာ့မွာကိုလည္း သိထားေပး"
~ေတာက္ခ္~
~ခြမ္း~
ဟန္ဝူဘင္း လက္ကိုျပန္႐ုတ္ၿပီးေနာက္ ေဘးကပန္းအိုးအေပၚကိုသာ ေဒါသေတြပုံခ်လိဳက္သည္။
" မနက္ျဖန္ၾကရင္ Woo YangJanရဲ႕ သား
ကိုးရီးယား ကိုျပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ သူနဲ႕သြားေတြ႕လိုက္။ ေနာက္ထပ္အစီအစဥ္ေတြကို သူေျပာျပလိမ့္မယ္ "
" ဟုတ္ကဲ့ Daddy"
" ေနာက္တစ္ခါထပ္လြဲရင္ နင့္ကို ငါ့သမီးဆိုတဲ့ စည္းကိုေမ့ၿပီး အေသသတ္မွာေနာ္ ဟန္ဂ်ီအြန္း"
" သိပါတယ္ Daddy"
ႏႈတ္ဆက္ျခင္းမျပဳဘဲ အခန္းကိုျပန္ခဲ့ေသာ
ဂ်ီအြန္း သည္ ေခါင္းအစေျခအဆုံး မာန္မာနမ်ားအျပည့္။
ဒီလိုအေျခေနက ဝမ္းနည္းဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္ၾကသလား။ နာက်င္လို႔ မ်က္ရည္က်
တယ္ဆိုတာ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့အေတြးအေခၚေတြ။
ဟန္ဂ်ီအြန္း ဆိုတဲ့မိန္းမက နာက်င္မႈကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ႐ူးမတက္ဘဲ။ အျမင့္ဆုံးအထိကိုတက္မွာ ဘာဘဲရင္းရရင္းရ ၿပီးရင္ေတာ့ ေျခဖဝါးေအာက္က်န္ခဲ့တဲ့လူေတြကို တစ္စစီေက်မြသြားေအာင္ နင္းေျခၿပီး အရသာခံအုံးမွာ။
တခ်ိဳ႕ေသာ အေမွာင္ထုေတြျဖစ္လာရတာက မိဘေတြကိုယ္တိုင္ ဘဝမီးေရာင္ေတြကို
ၿငိမ္းသက္ေစခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
