Zawgyi
မီးေရာင္စုံေတြ၊ လူေတြ၊ ယာဥ္ေတြ၊ စကားသံေတြ ဘာတစ္ခုမွ ၾကားနိုင္ျခင္းမရွိသလို ၾကားလည္းမၾကားခ်င္ပါ။
ကားရပ္သြားသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အိမ္ထဲကို ဝင္သြားသည့္ SeokJin ပုံစံက ေသခ်ာေပါက္ အသက္မရွိသည့္ လူသဖြယ္။
ၾကည့္ေနၾကမယ့္ မ်က္ဝန္းေတြကို ဂ႐ုမစိုက္အားအိပ္ခန္းစီကို တန္းတန္းမတ္မတ္သြားခ်ိန္ ၾကားရသည့္ စကားေတြေၾကာင့္ အားနာမႈႏွင့္ နာက်င္ခ်င္းေတြက တၿပိဳင္နက္မို႔ အၿပဳံးရဲ႕ရဲ႕သာၿပဳံးျပလိုက္ၿပီး အခန္းထဲဝင္ကာ ကုတင္ေပၚ လွဲခ်လိဳက္သည္။
မ်က္ရည္စမ်ားက ေခါင္းအုံးေပၚ တစ္စက္ခ်င္းက်၏။
ဘယ္ကစ မွားယြင္းခဲ့တာလဲ။
ဒါမွမဟုတ္ ငါတစ္ေယာက္တည္းကဘဲ မွားယြင္းေနတာလား။
လြန္ခဲ့ေသာ နာရီပိုင္းက
ေလလံပြဲအတြင္း..........
"ဟိတ္ ဘာၾကည့္ေနတာတုန္း ဘာလဲ
ေကာင္ေလး မႀကိဳက္လို႔လား"
" မဟုတ္ပါဘူး ႀကိဳက္တယ္ ဟီး"
အခုမွ မ်က္ႏွာေလး႐ႊင္သလိုျဖစ္လာေသာ SeokJin ေၾကာင့္ စိတ္အနည္းငယ္ေအးသြားရသည္။
ေလလံပြဲတြင္ တျခားေသာ ပစၥည္းမ်ားေလလံတင္ေနၾကေပမယ့္ ေျမကြက္ေလလံတင္မယ့္အခ်ိန္မေရာက္ေသးတာမို႔ NamJoon လူတခ်ိဳ႕ႏွင့္ စကားေျပာေနရသည္။
" ဂ်ီအြန္း ေသာက္စရာတစ္ခုခုသြားယူေပးမယ္ေနာ္ ကိုကို"
ဂ်ီအြန္းႏွင့္ NamJoon က အနည္းငယ္လွမ္းသည့္ေနရာတြင္ လူႀကီးပိုင္းေတြႏွင့္စကားေျပာေနၿပီး စားပြဲဝိုင္းတြင္ေတာ့ TaeHyung ႏွင့္ SeokJin သာရွိသည္။
"Tae အခု Joonက ဘာေလလံစြဲဖို႔က်န္ေနေသးတာလဲ"
" ေျမကြက္တစ္ခု ေျမကြက္ထက္ေ႐ႊလို႔ေတာင္ေျပာလို႔ရတယ္ ဒီမွာရွိတဲ့ ထိတ္တန္း companyေတြက အဲ့ေနရာကို ေလလံၿပိဳင္စြဲမလို႔အတြက္ေရာက္ေနၾကတာ"
" ဒါဆို အမ်ားႀကီး အေရးႀကီးတာေပါ့"
" အင္း ဘာလို႔လဲ ပ်င္းေနၿပီလား"
" နည္းနည္းပါဘဲ ငါနားမလည္တာေတြႀကီးဘဲမို႔လို႔"
စကားေျပာေနရင္း စားပြဲဝိုင္းကိုျပန္ေရာက္လာေသာ ဂ်ီအြန္းေၾကာင့္ စကားစကိုျဖတ္လိုက္ၿပီး
