Zawgyi
ျပတင္းေပါက္ဘက္ကိုေငးရင္း မွိုင္ေတြေနေသာ TaeHyung သည္ အရင္ရက္ေတြကလို တက္ႂကြေနျခင္းမရွိ။
အထူးသျဖင့္ Jimin တစ္ေယာက္လုံး အေရွ႕မွာရွိေနတာေတာင္ ဂ႐ုစိုက္ျခင္းမျပဳသည့္ ဤအျပဳအမူသည္ စိတ္ဆက္တက္သူအဖို႔ ေဒါသထြက္မိတာက ပုံမွန္ပင္။
"မင္းဘာမွမေျပာရင္ ငါျပန္ေတာ့မယ္ "
".............."
" TaeHyung ငါမင္းကိုေျပာေနတာ"
"ဗ်...ဗ်ာ.... sorry အလုပ္ကိစၥဘက္ကို ေတြးမိသြားလို႔"
"မင္းငါ့ကို SeokJin အေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုလို႔လိုက္လာတာ က်န္တာအတြက္အခ်ိန္မေပးနိုင္ဘူး"
"ခဗ်ား တစ္ခါလာလည္း SeokJin အၿမဲ SeokJin ပဲ က်ဳပ္အတြက္ေရာ ေတြးေပးဖို႔ စဥ္းစားဖူးလား ဘာလဲ သူငယ္ခ်င္းဆိုၿပီးႀကိဳက္ေနတာလား"
တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ေကာ္ဖီဆိုင္အတြင္း TaeHyung အသံက ေဒါသစြန္းေနၿပီး ဟိန္းေနတာေၾကာင့္ ေဘးဝိုင္းက လူတခ်ိဳ႕ကပါလွည့္ၾကည့္လာသည္။
"ငါျပန္မယ္ .....ေကာ္ဖီအတြက္ေက်းဇူးဘဲ"
ဒီလိုျဖစ္ဖို႔မရည္႐ြယ္ခဲ့ပါ။ စိတ္ထဲရႈတ္ေနတာေတာ့မွန္ေပမယ့္ ဒီေလသံနဲ႕မေျပာလိုက္သင့္မွန္း သတိျပန္ဝင္တဲ့အခ်ိန္က ေနာက္က်သြားေလၿပီ။
ေကာ္ဖီဆိုင္အျပင္ကိုေရာက္သြားၿပီျဖစ္ေသာ ေက်ာျပင္ငယ္အေနာက္ကိုေျပးလိုက္မိသည့္ TaeHyung ပုံစံက ျပာယာခတ္ေကာင္းခတ္ေနလိမ့္မည္။
အမွီေျပးလိုက္ၿပီး လက္ကိုလွမ္းဆြဲေတာ့ ခ်က္ခ်င္းခါထုတ္ပစ္သည္။
"ကိုကို ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ မရည္႐ြယ္ပါဘူး အလုပ္ကစိတ္ရႈတ္စရာေတြေၾကာင့္ ေခါင္းရႈတ္ေနရင္းကေန"
"အဲ့တာမင္းကိစၥ ငါ့ေရွ႕ေနာက္တစ္ခါ SeokJin နဲ႕ ငါ့ရဲ႕ သိကၡာကိုလြယ္လြယ္ခ်နင္းမယ့္စကားမ်ိဳး ထပ္ထြက္လာခဲ့ရင္ SeokJin ကိုမင္းတို႔ေရွ႕ကေနငါျပန္ေခၚသြားေတာ့မွာ အဲ့တာကိုၿမဲၿမဲမွတ္ထား"
ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲဆိုတာ TaeHyung နားမလည္နိုင္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ Jimin ကိုေခ်ာ့ရန္အတြက္သာ စိတ္ေလာေနသည္။
