Zawgyi
ည11နာရီ
တံခါးကိုမွီလ်က္ ေမွးကနဲျဖစ္ေနရာမွ သတိဝင္လာခဲ့သည္။
မိုးကသည္းေနဆဲ။ ဒီအခ်ိန္ႀကီး မိုးထဲေလထဲ SeokJin အျပင္မွာတစ္ေယာက္ထဲ ဘယ္လိုေနမွာလဲ။ အခုခ်ိန္မွအသိဝင္လာၿပီး NamJoon အိမ္ျပင္ကိုေျပးထြက္လာသည္။
ေျခဗလာ၊ ထီးမပါႏွင့္ စိုးရိမ္စိတ္ေတြသာ ႀကီးစိုးေနသည္။
ထပ္ခါကိုမွားေနမိေတာ့တာဘဲ အျပစ္မရွိတဲ့ ေကာင္ေလး အေပၚကိုမွ.......
ၿခံတံခါးဆြဲဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ ရင္ထဲျပည့္က်ပ္လာၿပီး စိတ္လြတ္စြာ ၿခံေရွ႕မိုးေရထဲ ရပ္ေနသူကို ေျပးဖက္ကာ ရင္ခြင္ထဲထည့္ထားမိသည္။
"အ႐ူးလား မင္းက ဒီေလာက္ေမာင္းထုတ္ေနမွေတာ့ TaeHyung စီျဖစ္ျဖစ္ သြားပါလား!!"
မိုးသံက်ယ္တာမို႔ ရင္ခြင္ထဲက ေကာင္ေလးကို
မလြတ္တမ္းဖက္ထားရင္း အသံက်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေျပာေနမိသည္။
" မင္းျပန္လာေခၚမွာ ငါသိလို႔"
" ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေကာင္ေလး"
ေျပာေနရင္းကေန ႐ုတ္တရက္ေအာ္ငိုလာေသာ NamJoon အသံက မိုးသံထက္ ပိုက်ယ္သည္။
ေက်ာျပင္က်ယ္ႀကီးကို မမွီတမွီနဲ႕ ျပန္ဖက္ထားလိုက္ၿပီး ကေလး ေခ်ာ့သလိုေခ်ာ့ေတာ့ NamJoon ရဲ႕ ကိုယ္ကအေလးခ်ိန္က သူ႕အေပၚဖိထားသလိုျဖစ္လာသည္။
"Joon.... Joon"
စကားသံေရာ ငိုသံေရာ တိတ္သြားသည့္ NamJoon သည္ SeokJin အေပၚမွီထားရင္း သတိမရွိေတာ့ေပ။
ဘယ္လိုမွေခၚမရေတာ့တဲ့ NamJoon ကို ေက်ာကထိန္းရင္း မ်က္ႏွာကိုစမ္းေတာ့ မိုးေရေအးေအးထဲမွာေတာင္ အပူေငြ႕အနည္းငယ္အား ခံစားလိုက္ရသည္။
အျပင္မွာ ဆက္ေနလို႔မသင့္တာေၾကာင့္ ေမ့ေမ်ာေနသည့္ကိုယ္ကို တြဲ၍အိမ္ထဲသယ္လာခဲ့သည္။ ခႏၶာကိုယ္အ႐ြယ္အစားခ်င္းကြာေသာ္လည္း SeokJin သည္ ေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္ေပဘဲမို႔ ပုံမွန္ထက္ အားပိုစိုက္ရတာကလြဲရင္ NamJoon ကိုတြဲေခၚလာတာက ပင္ပန္းတာမ်ိဳးမရွိ။
NamJoon အခန္းထဲမွာ အခုနက ဖန္ကြဲစေတြ
မရွင္းရေသးတာေၾကာင့္ သူ႕အခန္းထဲကိုသာ တြဲေခၚလာရသည္။
